Ne yapar bu Öz-Üvey Evlatlar, Rumuz: Üvey Evlat


| 11 Mayıs 2006 | 5 yorum | 6747 gosterim

Ben ailemin öz çocuğuyum ama üveyim…O nasıl mı oluyor? Kelimelerle anlatılmaz ki..Diğer kardeşlerime alınır bana alınmaz onlar yer ben aç… Onlar gider ben evde… 


Sevgili Perihan abla… herkesin yoluna ışık tutarken benim yolumuda aydınlatman umuduyla sana içimi döküyorum.Ben ailemin öz çocuğuyum ama üveyim…o nasıl mı oluyor?kelimelerle anlatılmaz ki..diğer kardeşlerime alınır bana alınmaz onlar yer ben aç…onlar gider ben evde…eğitimli biriyim ve gereksiz kıskançlıklar yapmayacak kadarda yaşım büyük.23 yaşındayım.daha ekonomik özgürlüğüm yok okulumun bitmesine 1 yıl var.anlıyacağın son olarakta evden gitmem istendi.Sen belki nedr bu hayalmi.yoksa sen cani katil yoldan çıkmış birimisinde istenmiyosun diye düşünebilirsin..ama ne öyleyim ne böyle kendi halinde sessiz biriym.ama napsam ne etsem olmuyo ben çirkin ördek yavrusuyum fazlayım..İntihar etmek acizlerin işi ama sence başka çıkar yol varmı?Bana düzelir demeyin ne olur bu imkansızdan da öte bişey… Üvey Evlat


Sevgili Okurum,

Benim ile ilgili güzel görüşleriniz için teşekkür ederim. Işık ve enerji her insanın içinde bulunuyor. Zaman zaman insanın düşünceleri karışık olduğunda bunu dışarı çıkarmakta zorlanabilir. Negatif düşüncelerini pozitifler ile değiştirdikçe yolun da aydınlanacaktır. Sana herşeyin bir anda düzeleceğini söyleyemeyeceğim; çünkü bu iyileşme tamamen sana bağlıdır.

Şu anda ise kendini haksızlığa uğramış bir üvey evlat gibi hissediyor olmandan dolayı acı çektiğini ve tüm bunların sana stress yaşattığını hissedebiliyorum. Anne babandan ve ailenden beklediğin ilgi ve sevgiyi göremediğin inancında olmana karşın bu ağır duygusal durumla nasıl başa çıkılacağı konusunu araştırıyor olman bile oturup kendine acıma sürecini aştığını gösteriyor.

Zaman zaman çocukluk döneminde bir çoğumuz bu dışlanma duygusunu yaşamışızdır ama 20 yaş sonrasında artık pek fazla önemsenmediği gözlemlerim arasında.. Yazdığın kadarı ile bir yıl gibi kısa bir süre sonra üniversiteyi bitireceksin ve ekonomik özgürlüğüne kavuşmana olanak sağlayacak süreci başlatabileceksin. Farzet ki şu anda bir misafirlik dönemi yaşıyorsun. Mezun olunca kimbilir yaşamında ne gibi değişiklikler için adımlar atacaksın. Şu anda kendini kötü hissediyor olman çok normal, köşeye sıkıştırılmış ve kaçacak yer bulamıyor gibi olduğunu düşünebilirsin. Bunun geçici bir süre olduğunu düşünürsen daha rahat olabilirsin. Ne mutlu sana ki bir çıkışın var, şu anda önceliğin ve hedefin belli: üniversiteyi tamamlamak. Sonra kendini daha güçlü hissedebileceğin yepyeni bir dönem gelecektir. Genelde bizim toplumda para kazananlara ayrı bir önem gösterilir. Ne ilginçtir ki çocukların en az ilgi göreni daha sonra aileye en çok destek veren oluyor. Sanırım bazı anne babalar çocuklarına farklı roller yüklüyorlar. Bir çocuk hep yardım eden, bir çocuk hep ağlayıp alan konumunu yaşayabiliyor. Çocukların davranışları ve kişilikleri ailenin onlardan farklı beklentiler içine girmelerine yol açabiliyor. Örneğin, sürekli annesini arayan ve çözüm üreten çocuktan anne hep aynı özveriyi bekler bir defa bile istekleri karşılanmazsa tepki gösterir, halbuki diğer yandan aramayan ve destek vermeyen çocuktan bir beklentisi olmadığı gibi hasbel kader bir defa arasa olayı tüm dünya duyar. Kendinizi güçlü hissetiğiniz zaman bunu kafanıza takıp aleyi cezalandırma yoluna gidebileceğiniz gibi onları oldukları gibi kabul edip bunun üzerinde durmayıp yaşamınızın bundan ibaret olmadığını ve mutlu olacak çok şeyiniz olduğunu da düşünebilirsiniz.

Sevgili okurum. Bu yaşam senin. Önce işe istersen kendini severek başla. Sen sevilmeye layıksın. İnan ki sen bunu başarırsan çevrende seni sevenlerin de çoğalacağını görebilirsin. Her nekadar belli süre ailelerimize bağımlı olarak yaşamımızı sürdürmek zorunda olsakta zamanı gelince bağlarımızı koparıp kendi yaşamımızı kurma şansı elimize geçecektir. Zaten sen bu sürecin çoğunu geride bırakmışsın. Kötü düşünceleri kafandan çıkar, daha alacak çok yol ve yapılacak çok iş var. Tüm bu sıkıntılardan zenginleşerek, büyüyerek çıkacağına inanıyorum. Geleckte bir gün bir aile kurmaya karar verirsen, dengeli paylaşımın, sevginin bol olması için elinden geleni yapacağını biliyorum.

Bazılarımız hep yükü taşımayı bazılarımız da onlara dayanarak geçinmeyi tercih ederler. Siz hangisi olmak istiyorsunuz? Bir çok kez geçmişin çok kötü gibi görünen deneyimleri geleceğin mutluluk zeminini oluşturuyor.

Sevgi dolu yarınlar diliyorum….

Forumdan Yorumlar (5)

  1. bıktım 08 Haziran 2011

    Evde herzaman kavga ediliyor ve her seferinde dayak yiyen benm 1-2 kere isyan ettim niye hep ben dayak yiyorum diye cevapları ise sen küçüksün o yüzden. Bizim sülalede sarışın kimse yokken ben sarısınım.Abimle aramızda 2 yaş varken onun 5-6 aylık fotoğrafları var benim ise en küçük 1,5-2 yaşlarında fotoğraflarım var.Abime gelince istediğini yapıyor hiçbir yasakk yok nie ona yasak yok dediğimde ise o erkek o büyük.bana geldiğinde ise ben kızım ben küçüğüm diye herşey yasak.Abim haftalık 50-60 tl alıyor ise bn haftalık 10-15 tl alıyorum.

  2. irfan. 10 Mart 2011

    allahı adaleti hep ana baba üzerine kurulmuş ben bıktım artık böyle dışlanmaktan hor görülmekten iyi ana baba dışlasın saygı göstermesi çocuğuna hep onlar haklı olsun ne buya bizler evlatları olarak hep haksızmı olacağız

  3. aykut 03 Eylül 2010

    16 yaşındayım şuanki annem ve babam bana benim evlatlık oldugumu beni kötü bir aileden 3 buçuk yaşlarında aldıklarını söylediler beni alırken benden bi kaç yaş büyük abimde varmış onu maddi sebebten alamamışlar beni sevmişler bana bakabilecek kadar güçleri varmış hem zaten beni gerçek annem ve babamdan para karsılıgından almıslar gerçek ailemde evli diyiller babamın metresiden olan cocuklarmısız gerçek ailesndede çocukları varmıs ama şehir değiştirince gerçek babamla bir daha görüşmemişler zaten abimle beni ne annem ne babam istemiyorms hee bunları söylediler ama şimdiye kadar hiç üvey evlat muamelesi görmemştm inanmadım tabi söylediklerinnde fakat kimliğimde anne baba ismi farklı soy isim aynıydı üstlerine almışlar ama gerçek anne ve baba adını değiştirmemişler şimdi yenii değiştirdiler ve şuanki annemin yaşı yetmediği 34 yaşında olduugu için değiştirmemişler babamda o zaman 35 yaşındaymış ve sadece soy ismimi değiştirebilmiş benim tek isteğim gerçek annemi ve babamı bulup 2 çift laf söylemek.Benim gerçek annem ve babam beni evlatlık edendir onları cok seviyorum onlarda beni bunu başka biyerden öğrenmemem için söylediler hiç bir kötü niyetleri yoktur okuluma gidiyorum anadolu lise 3 okuyorum annem babam yedim arkamda yemediğim önümde şimdiye kadar ne istedimse yaptılar öz evlat gibi davrandılar bende öyle sanıyodum ama öle zaten onlar beni öyle görüyor bende onları. anne ve babamı bulmak için ne yapmalıyım

  4. sevgül 02 Temmuz 2010

    bnde öz cocuğuyum ama abime hep oncelik tanılıyor bn biyeriye gitsem sen kızsın olmaz diolar hep erkek kız ayrıcalığı yapıyorlar bn haklı olsamda hep bn azar işitiyorum. sinir oldıklrını hep bnde çıkrıyorlar hep onu yap bunu yap die emmirler veriyorlar her konuda ustume geliyorlar. bana köle muamelesi yapıyorlar haksız olduklarıı bildikleri halde he banabağırıyolarlar ebimle lavga etimde hep ben azar işitiyorum ama o beni köle gibi kullanıyor ailemde ole ama bıktım artık hep erkek kız ayrıcalığı yapıyorlar bn 15 yasındayım abim ise 17 ben biyer,ye ggitmeye kalkışsam sn kızsın olmaz diolar ama abim her istediği yere gidebiliyor benm namusum varmıs ama abim her istedini apabilirmiş. bıktım artık ya x((( hep abim her zmn her yerde abim oluyor..

  5. rojda 22 Kasım 2009

    hergün ewde ilk ben dayak yemekten hergün aynı şeyler hep kavga hep beni dövüyorlar oklua ancak gönderiyolar okula giymek içn bi montum bile yoq ama yapacağım bişi yoq oklum çok uzak ama serwis parası vermiyolar okuldaa herkes kantindeyken ben sınıfta ders çalışıyomuşum gibi yapı tenefüslere çıkmıyom bu yorumud okulun bilgisayar labaratuarın yazdım gerçek ailem kim artık çıksınlar (((

Konu ile ilgili yorum yapmak ve yorumların tamamına ulaşmak için tıklayınız