Yaşamın için Sorumluluk Aldığında


| 25 Mayıs 2007 | 0 yorum | 3240 gosterim

Hemen hepimizin ebeveynlerimizle ilgili şikayetleri vardır. Beni yetiştirirken şu hataları yapmasalardı ben sinirli bir insan olmazdım, sorumsuz bir insan olmazdım, korkak bir insan olmazdım… ve bu liste böyle uzayıp gider.


Bir tarafıyla doğrudur. Gerçekten de yetiştirirken bizi herşeyden korumaya çalışan ebeveynlerimiz olduğu gibi sadece kendisi ile meşgul, bencil anne ya da babalar da vardır. Örnekleri çoğaltmak mümkün tabii. Onların davranışları ile kişiliğimizde aslında doğal yapımızdan farklı bazı alışkanlıklar ediniriz.

Ama yaşlarımız ilerlediğinde ve kendi ayaklarımız üzerinde durabildiğimizde her gün, her yaşadığımız an geliştirmekte olduğumuz kişiliğimizden artık biz sorumlu oluyoruz diye düşünüyorum. Pek çok yetişkin dinliyorum ki, hala geçmişin izlerini üzerlerinde taşımakta ısrar ediyorlar. Ebeveynlerini suçluyorlar ve sonuçta ya onlarla ilişkilerini azaltıyorlar, ya da birlikte oldukları zamanı çekişerek ve birbirlerini iğneleyerek geçiriyorlar. Böylece onların hataları ile edindikleri ve kendilerinde sevmedikleri yönlerini sürekli dile getirip, pekiştiriyorlar. Peki ama seçimlerimizi kendimiz yapacak yaşa ve konuma geldikten sonra alışkanlıklarımızı değiştirme gücüne de sahip değilmiyiz? Kendi paramızı kazanıyor ve kendi yaşantımızı kurabiliyorsak, ebeveynleri suçlamayı bırakıp bizim için doğru olan ve kendimizi iyi hissettiren ne ise onu yapmaya çalışmakla daha çok yol almaz mıyız? Kişiler yetiştirilirken kendilerine ne verildiyse öyle kalmak zorunda değiller. Kişiliklerine olumlu yönde esnemesi için fırsat tanımalılar. İnsan her davranışının sorumluluğunu aldığında ve olanlar için başkasını suçlamayı bıraktığında en azından gelişmek için kendini açmış oluyor. Ve iç hesaplaşmalar azaldığında ki, onları azaltmak kolay olmuyor, sevgi duymak ve olanların üzerinde durmamak, bunun yerine aileyle geçireceğin zamanların keyfini çıkarmak mümkün oluyor. Bir taraftanda şunu görüyorum ki; çocuk yetiştirirken hata yapmayan ebeveyn yok. Ya da ben böyle birini tanımadım. Çocuk ruhu her zaman ebeveynlerinin yaptığı bazı şeylerden olumlu etkilenirken bazılarından da olumsuz etkileniyor. Bir zamanlar ebeveyninden şikayetçi birisi, kendisi çocuk sahibi olduğunda, çocuğunu tam anlamıyla memnun edecek bir anne ya da baba olamıyor. Sonuçta ebeveynlere ya da hayatımızda suçladığımız diğer insanlara olan esnekliğimizi, hoşgörümüzü kendi zihin rahatlığımızı sağlamak için yapıyoruz. Hoşgörüsü bana göre daha çok olan bir yakınım şöyle demişti "Ben karşımdakini hoşgördüğümde bunu kendimi mutlu etmek için yapıyorum."

Yaşam içindeki en önemli sorumluluk kendini geliştirmenin sorumluluğunu almak sanırım. Bu çaba yaşamımız boyunca sürüyor ve kendimize yaptığımız her katkı ile bize dokunan herkese katkıda bulunuyoruz.

Leyla Draman

Konu ile ilgili yorum yapmak ve yorumların tamamına ulaşmak için tıklayınız