Her Kaybedişin Ardından


| 26 Ağustos 2009 | 7 yorum | 492 gosterim

Hayatta böyle bir şeydir işte, tıpkı değerli bir cam eşyanın ellerinizin arasından kayıp düşüvermesi gibi kayıverir parmaklarınızın arasından, tutamazsınız. Nasıl olduğunu anlayamadan yere düşer ve düştüğü anda tuzla buz olur, deyim yerindeyse bin bir parçaya ayrılır.


Kulaklarınızdan o ses, gözlerinizden o an hiç silinmez. Unutamazsınız kolay kolay. Her kaybedilende olduğu gibi içinizde bir hüzün, midenizde bir yanma ve boğazınızda bir yumruk oturmuş gibidir. Gözleriniz nemlenir.  Ellerinizin titremesine mani olamazsınız ve siz kaybettiğiniz o değer için her ne olursa olsun üzüntü duyarsınız. Elinizde kırık cam parçaları, yüreğinizde tarifi zor bir sızı kalakalırsınız oracıkta yalnız.

Yitirtilen her değerin kıymeti sonradan anlaşılır ya; işte sizde yitirdikten sonra anlarsınız değerini. Elinizden kayıp giden ve yakalayamadığınız o değere yanarak. Maddi değeri bir yana manevi değeri, anısı, hatıraları o kadar çoktur ki…

Başa gelen her olayda mutlaka bir hayır vardır diye kendinizi avutsanız da, o ilk anlarda bu kaybedişin hayrının nerede ve nasıl olduğunu bir çözemezsiniz. Kim bilir belki çok sonraki zamanlarda anlayacağınız bir şeylerin belirtileridir ama o an için değil. Zaten her kötü olayın her kaybedişin yaşandığı o anlarda; nedenini ve ilerde bizi başka olaylara hazırlama konusunda bir öncü olduğunu bilebilseydik, hayat çok daha kolay ve yaşanılası olmaz mıydı? Ama değil. Bu tarz acı bir ders ve sonucunda edindiğimiz tecrübe ancak çok sonra, aradan hayli zaman geçtikten sonra anlaşılır. Hayatınızdaki film kareleri yavaş yavaş yerine oturdukça belirginlik kazanır. Üç aşağı beş yukarı aslında hepimiz için buna benzerdir yaşananlar, sizce de öyle değil mi?

O halde yapılması gereken şey; elimizdekilerin kıymetini hala onlara sahipken bilmek. Kaybetmeden tadını çıkarmak, bize yaşattığı anların farkına varmak, mutlu olmak, bunun için şükretmesini de bilerek daha güzel değerlerin gelişlerine zemin hazırlamak. Kısacası hayatın kurallarını gereğince yaşamak…Dilerim hayatta her zaman kaybettikleriniz, kazandıklarınızın yanında  kum tanesi kadar küçük kalır.

Hepiniz sevgiyle kalın.
Belgin ERYAVUZ
04.07.2007
MORANO ADASI-ITALY

Forumdan Yorumlar (7)

  1. r.köksal 16 Ekim 2010

    her kaybedişin ardından keşkeler ve pişmanlıklar kalırsa vay halimize...anlamamışsan onun senin için ne kadar önemli olduğunu ve söylememişsen ona bir kez bile onu çok sevdiğini ve o alıp başını gitmişse...ne büyük bir acıyla kalmışsan bir başına.işte en büyük acı bu.

  2. 34neslihan 07 Haziran 2010

    güzel bi konuya değinilmiştir.fakat hayat mı bizi yaşıyo biz mi hayatı.kaybedince anlıyoruz değerini ama insanoğlu bu .artı eksi dengesi.kaybetmeliyiz ki kazanmanın doruklarına cıkaralım zevkimizi.hayat bu kadar acı dolu olmasaydı huzurun bir anlamı varmıydı.ölümün bir anlamı kalırmıydı.güzel deneme olsun .ellerinize sağlık.

  3. schildern 04 Ekim 2009

    yanımdakıler cevremdekıler benı kaybetmme kaygısı tasımıyorsa ben napmalıyım

  4. nilgunozbir 02 Ekim 2009

    daha guzel anlatılamaz..tşk...

  5. yasemin bülbül 18 Eylül 2009

    biliriz bilmeye ama iş hayata geçirmeye geldiğinde tutukluk yaparız, biliriz ama bildiğimizi uygulamada sorunumuz vardır her zaman..kaybetmelerin ortasında boğulmadan nefes alabilmek umuduyla...

Konu ile ilgili yorum yapmak ve yorumların tamamına ulaşmak için tıklayınız