Gözyaşları Bile Sessiz…


| 08 Haziran 2009 | 3 yorum | 2632 gosterim
aglayankadin_k

İnsan zaman geliyor öylesine büyük ve değişik dertlerle karşılaşıyor ki; o anda ne yapacağını, nasıl hareket edeceğini bilemiyor. Hatta yaşadıkları ile arasında sanki bir sis tabakası varmış gibi olaylara sadece bakakalıyor.


Eli, ayağı adeta tutmaz oluyor. Ne yapması gerektiğini bilemiyor, hatta neyi nasıl düşünmesi gerektiğini bile kestiremiyor. İşte o anda gözyaşları sessizce yanaklarından süzülüyor usul usul.

Paylaşamıyor dertlerini, kimselere içini açamıyor. Bunca zamana kadar çevrenin ne diyeceğine zerre kadar değer vermezken, şimdilerde kafasında binlerce soru işareti uçuşuyor. ‘ Yok’ diyor ara sıra ‘yok, hiç önemli değil insanların yargılamaları, bilmeden atıp tutmaları ‘ Ama bu kendinden emin halleri pek uzun sürmüyor. Çaresizlik öyle bir kıskacına alıp sıkmış ki bedenini, ruhuna bile söz geçiremiyor.

İçindeki bunca fırtınaya rağmen gözyaşları sessizce yanaklarından süzülüyor usul usul. Süzülüyor ama içini ferahlatmıyor. Bu karabasanı, bu omuzlarına bir anda çöküveren tonlarca ağırlığı hafifletecek, azıcık nefes almasını sağlayacak hiçbir şey bulamıyor.

Bir çözüm…bir çözüm bulmalı. Bunca senenin emeğine yazık olmamalı. Geçirdiği uykusuz gecelerin, sabırla beklemelerin, yaşayamadığı hayallerin, kendini hiçe sayarcasına yaptığı koşturmaların bir ödülü olmalı mutlak

‘Hayat bu kadar zalim olamaz.’ diye geçiriyor içinden.

Dudaklarında bir şarkı mırıldanırken belli belirsiz; Barış Manço’nun o muhteşem şarkısı anlam buluyor yaşadıklarında ve haykırıyor sessizce Tanrıya. ‘Allah’ım güç ver bana, sığındım sana…’

Gözyaşları sessizce yanaklarından süzülüyor usul usul…içindekileri yok etmek istercesine dur durak dinlemeden.

Bir umut, evet bir umut olacaktı içinde bir yerlerde; hani en zor şartlar için sakladığı. Şimdi tam zamanı işte. O umuda sarılmanın, o minicik filizi ihtimam gösterip sevgiyle büyütmenin.

Geçecek, elbet geçecek tüm sıkıntılar ve bir de bakmışız ki o minicik umudumuz kök vermiş; gülümseyerek çiçek açacağı günleri müjdelercesine.

Sevgiyle kalın, umutsuz kalmayın.

Belgin Eryavuz

Forumdan Yorumlar (3)

  1. nilgunozbir 02 Ekim 2009

    ben mutsuzluklarımı gençliğimden buyana geceleri ışıldayan yıldızlara anlatırdım.onlar seni anlıyor ve goz kırpıyorlar orta yaşa doğru mutluluklarımı da yıldızlarla paylaşmaya başladım .dost sandıklarından daha anlayışlılar..şimdi ise çiçeklerle konuşuyorum onların anladıhlarını hissediyorum....

  2. gamzesu 11 Eylül 2009

    Bu yazdıgınız tamda beni anlatmış.Ama hayat bu hergun yeni şeylerle karşılasıyoruz ve ne olursa olsun,Hayata Mutluluklar saçıyoruz.

  3. gunelbabayeva 09 Temmuz 2009

    Hayat dedigimiz iste bu...Sevincimiz her kesinse,kederimiz sadece bizimdi.Bazen icindekilerini birisine anlatmak istersin.Sonrada olmaz bu beni,cektiklerimi anlamaz diyerek susarsin.Icine atarsin mahser kadar sana aci verenleri.Paylasmazsin kimseyle.H er gece gelince sanki en iyi arkadasini gorurde olece sarilib yorgana aglarsin.O zaman gece bilir senin cektiklerini.Hatta ugruna goz yasini akitdigin bile duymaz senin agladigini.Belkide hayatinin en guzel ruyasini gormus olur o.Hayat bu iste.YIKILMAMALI,HER SEYI BECERIRIM DEMELIYIZ.....

Konu ile ilgili yorum yapmak ve yorumların tamamına ulaşmak için tıklayınız