Ben Varım…


| 10 Ekim 2010 | 0 yorum | 1788 gosterim
helping-hands_k

Neler geçti kim bilir başından,


Sevgi umdun hep başkalarından,


Ağlama gidenlerin ardından,O giderse ben varım…


Ayrılmam istersen hiç yanından,


Çağırsan gelirim çok uzaklardan,


Eskiden korkardım yalnızlıktan,


Korkmam artık sen varsın…

Geçen gün radyoda o eskimeyen parça çalıyordu, yine Ayten ALPMAN’ın o güzel yorumuyla…
Düşündüm! ne kadar kıymetli sözlerdi söylenen, şimdiki şarkı sözlerine benzemeyen…

İçinde bütün duyguları hapseden bir şarkıydı kulağa gelen.
Karşılıklı güven duyulan, bütünüyle bağlayıcı sözlerdi.
Birisinin hayatında “korkma! Bundan sonra ben varım” diyebilmek…
Ya da sonuna kadar güvendiğin bir insan için “korkmuyorum çünkü sen varsın” diyebilmek…
Bu sözleri sarf edebileceğiniz bir dosta, bir aileye ya da bir sevgiliye sahipseniz çok şanslısınız.
Yalnızlığın kelime anlamı tam anlamıyla böyle bir insanın olmaması diye düşünüyorum.

Korkularınızda endişelerinizde, mutluluğunuzda, umutsuzluğunuzda “hadi gel” diyebileceğiniz bir insan geçiyor mu aklınızdan?

Ya da siz o çağırılan insan mısınız?

Her durumda karşı tarafın çağrısına koşulsuz gidiyorsanız, asla yalnız kalamazsınız.
Ama birisinin ihtiyacı olduğu durumlarda bahaneler uydurup orada değilseniz, yalnızlığa adaysınız.

Sürekli karşı taraftan beklemek, hiçbir şey vermemek zamane duygusu oldu.
Herkes kıymetli, herkes eşi bulunmaz hissediyor kendini…
“Ben yapamam o yapsın” düşüncesi…
Bu şartlarda sağlam ilişkiler nasıl kurulur?
Ya da kurulan ilişkiler ne kadar dayanır?
Birilerinin hayatında “Ben Varım” olmak bu kadar zor mu olmalı?
Gerçek sevgi varsa paylaşılan, ben her şeye rağmen “Ben Varım” diyorum…
Ya Siz? Sizde “Var mısınız”?

Belgin Baykal

Konu ile ilgili yorum yapmak ve yorumların tamamına ulaşmak için tıklayınız