“Gecelerin korkulu rüyası, onların karabasanı kâbusuyum ben.”

Seni gördüklerinde tanımak isterler, tanıdıklarında seninle olmak, seninle olduklarında seninle kalmak, seninle kaldıklarında ise en kısa sürede yok olmak isterler. Asıl hikâyesi şudur bu işin;

“Kendini bildi bileli bokla beslenmiş bokla eğlenmiş bir köpek bir gün yolda bembeyaz, pırıl pırıl parlayan bir kemik görür ve doğası gereği aslında yıllardır ihtiyacı olan şeyin o olduğunu anlar ve kemikle ilerler yoluna. Ancak yolda bir avuç cazibesine karşı konulamaz bir bok görür ve kemiği sonradan almak üzere köşeye bırakıp boka koşar. Bokla işi bittiğinde kemiğe geri döner ama ağzı boka bulaşmış bir köpeği hiçbir kemik geri istemez artık. İşte o kemiksin sen. Tek eşliliğin sonsuzluğu mu, bokun cazibesi mi? Nasıl karar verir ki bir erkek? Ne zor seçim? Tek eşli ne istediğini bilen bir kadın, bir “gülyabani” ve gerçek bir kabus. Kuru akıllı, nereye çekersen oraya gider adamcıklarının korkulu rüyası. Geceleri arzulanan bir kadın olarak kalmak mı, tüm hayatın sebebi ama ulaşmak için delirip aynı oranda ulaşmaktan  korkulan bir kabus mu? Seçim senin ama seçen sen değilsin...”

Diyorum ki; Beyaz Kemik olmak her yiğidin harcı değil. Bileceksin önce, seçmeyi öğrenecek, seçince neler olabileceğini hesaplayacak, karşına çıkabilecek her ihtimale hazır olacaksın. Sonra; seçeceksin. Önce kendini. Daha sonra diğerlerini. Yolunu. Ve onu.