Bir Dosta İtiraf PDF Yazdır e-Posta
Kullanıcı Değerlendirmesi: / 3
ZayıfEn iyi 
illüzyon tarafından yazıldı   
Cumartesi, 29 Ocak 2011 12:36
Yazı benim için her zaman tercih ettiğim bir iletişim yöntemi oldu. Umarım sıkılmana sebep olmuyorumdur. Gerçi yazı risklidir. Söylenenlerde düşünmeden konuştum deme şansı vardır insanın. Ama yazı öyle mi ya. Kaçışı yok insanın yazdığını yolladıktan sonra. Eğer yollayabilirsem cesaretimi toplamışım demektir.

Dün bişey oldu. Hayaletlerim bir bir üzerime çullanıyor. Direnç ne kadar güçlü ise acı da o kadar güçlü oluyor. Dibin de dibinde olduğumu kabul etmem oldukça zor benim için. Hani derler ya burnu yere düşse düşmeseymiş deyip dönüp bakmayan tipler, onlardan biriyim işte ben. Kibir tepemden aşmış haberim yok. Bir insanın yardıma ihtiyacı olduğunu kabul etmesi neden bu kadar zor olaki. Bak gene cevabını bildiğim sorular soruyorum. Kibir "şeytanın en çok sevdiği günahtır kibir". Bu durumda ben şeytan mı oluyorum yani :)) Yok o kadar değil. Yaptığım ve yapmaya çalıştığım herşey kendi acziyetimi saklamak için. Duyar gibiyim. Biz oradan geleli çok oldu dediğini. Ama hayat işte. Kimileri gelirken kimileri daha yola yeni çıkmış oluyor. Hergün yeni bir hayaletle yüzleşiyorum.

Nedenleri ve sonuçları sorgulamaktan yoruldum. Kontrol etme çabam olmadığını düşünüyordum. Ne hazin bir yanılgı. Etrafımdaki şeylerin kendi yansımam olduğunu hatırlamak biraz zaman aldı. Bir arkadaşım dedi ki. Sensin yaşadıklarının suçlusu, başka yerde arama. Köpürdüm. Hırsızın hiç mi kabahati yok dedim. Kabahati olmadığını bile bile. Evine hırsız girmesinden korkarsan bir gün o hırsız evine girer. Bu kadar basit aslında herşey. Olmadığımı düşündüğüm şeylerin tam da ortasında olmak. Kendini inkar değil de nedir bütün bunlar. Ama tamam. Kabul zamanı geldi galiba. Kırıldı yine bişeyler. Diğerlerine itaf ettiğim herşey aslında benim. Bu kadar şefkatsiz ve soğuk olan benim aslında onlar değil. Diğerlerine merhametsiz ve anlayışsız olan benim. Hesapsız iş yapmayan, çok ince hesaplar yapan da benim. Ama bunları neden yaptığımı kestirebilmiş değilim. Karma felsefesine inanan birisi olarak daha önceki hayatlarımın birisinde gerçekten çok acı çektirmiş birisi olduğumu düşünmeye başladım. Beynin algısıyla kötü biri yani. Belki cinayetler falan bile işlemişimdir. Birilerini incitmişimdir ki incinmekten bu kadar korkar olmuşum. Kimse incitmeden ben kendimi inciteyim böylece katlanması daha kolay olsun demişim. Bir şeylerin elimden kaydığını hisettiğimde o beni bırakmadan ben onu bırakmışım ki daha az canım acısın diye. Kendimi herkesten çok eleştirmişim ki kimse eleştirecek bişeyler bulamasın diye. Her zaman doğru olduğunu düşünen bir insanla iletişim ne kadar mümkün olabilirse benimle de iletişim o kadar mümkün oluyor işte. Bir de etrafımdakilere diyorum "alemin doğrusu sensin ya". Kendime söylenecek ne kadar şey varsa hep başkalarına söylüyormuşum meğer.

Meğer ben ne çok hata yapıyormuşum hata yapmam diye diye bağrınırken. Ama sen bütün bunları da biliyordun öyle değil mi ? 15 seneyi nasıl da bir çırpıda silivermişim meğer. Dile kolay bu. Ömür 60 yıl olsa bir çeyreklik eder. Bense daha ikinci çeyreğinde biliyorum edalarıyla bağrınıyorum. 1,5 yılda başıma gelenler beni oldurmuş sanki. Bu ne kendini bilmezlik diyesim geldi birden. Bu ne haddini bilmezlik. Ama olsun. Bunu görebilmek ve düzenlemeye çalışmak da var. Hiç görememiş olmak da.  bunları fark etmiş olmaktan öfkeliyim. Ben zaten hep öfkeliyim. Annem söylerdi bunu. Sen her zaman öfkelisin diye. Halbuki öfke benim kalkanımdır. Canım acıdığı zamanlarda üzerime örtündüğüm zırhımdır öfke. Kimse yaklaşmasın, yaklaşamasın diye. Ama artık o da işe yaramaz oldu. Nereye gidersem gideyim, nereye saklanırsam saklanayım kendimden kaçamaz haldeyim. Çığlıklar da işe yaramıyor. Yüzlerce sessiz çığlık atıyorum bir dirilişten bir ölüme geçinceye kadar. Ne kadar da çabuk geçiyor bir gündüz. Aslında hiç uyanmamak istiyorum ama ruhum sabah olunca damla damla düşüyor bedenime. Daha zamanı gelmedi. Yaşanacak nice dirilişler nice ölümler var der gibisine. Nasıl ki Rab örtüyorsa geceyi gündüzün üstüne, ben de yorgan diye özlemi örtüyorum üstüme.

illüzyon

Geridönüş(0)
Yorumlar (1)add comment

Yorum yaz
daha küçük | daha büyük
password
 

busy
 

Yazılara Yapılan Son Yorumlar

Borderline Kişilik ...
görünmez miyim ben?
Borderline Kişilik ...
Borderline kişilik bozukluğunda hayat®..
Çocuklar İçin Sev...
oooo leziiiizzzzzzzz..
Anorexia Nervosa
meraba 1.5 yıldır bulimiayla uğraşı...
Bulimia Nervosa
meraba 1.5 yıldır bulimiayla uğraşı...

En Çok Yorum Yazanlar

  admin
(137 comments)
  sizdenbiri
(53 comments)
  sany
(53 comments)
  illüzyon
(51 comments)
  sibel_1987
(26 comments)