Hakkım yok biliyorum,hakkım yok;ciğerimi dolduran egzos dumanlarından,kalabalık sokakların ayak seslerinden,ağlamaklı bir şekilde soğuktan ve açlıktan titreyen minik kedinin yalnızlığından söz etmeye.
Öyle hızlı bir şekilde tüketiyoruz ki hayatı,ne penceremizdeki hercai menekşenin farkındayız,ne akvaryumlara hapsettiğimiz balıkların.Onların bir can taşıdığını,onların bizim sevgimizle yaşadıklarını umursamaz olduk.Kendimizden son hızla uzaklaşırken, sevdiğimiz, değer verdiğimiz herşeyin bir bir ellerimizden kayıp gittiğinin farkında bile değiliz.
Sadece parlak vitrinler dikkatimizi çekiyor,sadece bitmek tükenmek bilmeyen,sonu başından belli dizileri merak ediyoruz.Gömmüşüz başımızı kuma,ne yaşamayı biliyoruz,ne yaşamdan zevk alıyoruz.Radyoda çocuk saatini bekleyen yok artık.Bahçesinde açacak güllerin rengini merak eden de kalmadı.Günümüz; işe gitmek,yemek yemek,televizyon seyretmek,yeni bir şey almak gibi kaygılarla o kadar dolu ki.Kendimize zaman ayıramıyor, doğanın mevsimsel değişimini gözlemleyemiyor,kuru dalların tomurcuklanışını farkedemiyor,dinlemeden anlamaya çalıştığımız insanların ,sevmeden sevilmeye çalıştığımız kalabalıkların arasında yok olup gidiyoruz.
Şarkılarda,fimlerde,uzak diyarlarda bıraktığımız umutlarımız için koşmaya ,çaba sarfetmeye gücümüz yok.İçimiz ağlasa da gülen bir maske takıp karışıyoruz kalabalığa.Düşünmüyoruz,sorgulamıyoruz,hissetmiyoruz.Eline diken batacak diye,gülü koklamaktan korkuyoruz.Köpek sesleri,şehrin gürültüsünden daha fazla rahatsız ediyor zavallı kulaklarımızı.Uçan bir güvercini izlemeyeli kaç sene oldu kimbilir?Evinde,bahçende çiçek büyütmeyeli,bir çocuğun başını okşamayalı kaç zaman geçti?
...
Geçiyor günler,geçiyor yıllar.Sevdikleriniz için çaba sarfetmeyeli,keşke dememek için istediğinizi yapmayalı kaç zaman geçti?Ne istiyordunuz,ne yaptınız?Hayat amacınız bir ev,bir araba almak mıydı?Başka hayallerinize ne oldu?Kaç çocuğu sevindirdiniz?Diktiğiniz kaç ağacınız oldu?
Hakkınız var mı?Hakkımız var mı ?Betonla örülü ,gri şehirlerde sus pus hayatı seyrederken,ağacı,böceği,çiçeği tek tek yok ederken 'güvercinler ölmesin' demeye hakkımız var mı?Gittiğimiz her yeri teknoloji çöplüğüne çevirirken,insanca ilişkileri,dostlukları,sevgileri yalanlara,yanlışlara kurban ederken aldatıldım,kandırıldım demeye hakkımız var mı?
Sevgi emek ister,sevgi zaman ister,sevgi sorumluluk ister.Sevgi,onu hakeden , cesur, yürekli dostlar ister.İyi evlatlar,sevgi dolu aileler,doğru arkadaşlar,hoş muhabbetler ,küçük sevgi dolu sürprizler ister.
Hakettik mi? Kimbilir ... :)
Ümran Akça
Geridönüş(0)
 |
Bu yazı için geridönüş linki
Bu yorumun beslemesine abone olun