Eski ev bakımsızlıktan yalnızlığa terkedilmişliğin yılların yükünün altında ezilirken. Kapı gıcırdayarak açıldı. Eşyaların üzerine örtülen bembeyaz çarşaflar yılları hatırlattı ,kapkara olmuşlardı.

Ev yıllarca öksüz bir çocuğun yalnızlığında kapının açılmasını bekledi. Ev rutubet kokuyordu.? Eski konak , sokak kapısın üzerindeki demir çerçevede ne zaman yapıldığını bas bas bağrıyordu.

Sokak kapsısın üzerinde demir bir çerçeve vardı. Çerçevenin içinde gül motifleri ve yapılış tarihi 1921 yazııyordu. Rahmetli dedesi her yıl konağın bakımını yaptırır tüm konak baştan aşağı boyanırdı. Koştu tüm pencereleri açtı.. odanın içine giren ışıkla oda aydınladı. Kendine kızdı , umarsızlığına boşvermişliğine kızdı? Niye sanki hiç gelmemişti bu eve. Yazık olmuştu , Geçmişe saygısızlık mı etmişti. Raflardaki kitaplar eskiden olduğu yerdeydiler ama şimdi toz içindeydiler.. Burayı bir güzel temizlemeliydi.. Tüm odaları gezmeliydi. Taş merdivenlerden yavaşça yukarı çıkarken sanki bir ses duydu? Dedesi sanki ona sesleniyor ve kızıyordu. İrkildi derin bir nefes aldı.. Bir odanın kapısında biraz bekledi. Bu oda dedesinin çalışma odasıydı ? Sanki kapı açılacak ve dedesi ona gözlüklerinin üzürinden bakıp gülümseycekti. Yavaşça kapıyı açtı oda karanlıktı koştu pancurları açtı ,dedesi koltuğunda oturmuyordu. Köşede masasın üzerinde kocaman birşey çarşafla örtülüydü . Koştu çarşafı kaldırdı burnuna naftalin kokusu geldi. O eski gramafon hala ordaydı.

Eskiden olduğu gibi. Eliyle gramafonun tozunu sildi bir eski dosta merhaba dercesine.

Yaz akşamları yemekten sonra dedesi taş plakları gramafona koyar müzik eşliğinde ona anılarını anlatırdı. Ne çok şey anlatırdı dedesi. Çekmeceleri açtı. Herşey yerli yerindeydi. Burnuna yoğun bir naftalin kokusu geldi ...Dedesinin gözlüğü ordaydı. . Tüm çekmeceleri açtı. Eşyaların üzerindeki eski çarşafları aldı. Odaya naftalin ve toz kokusu dağıldı.

Yukardan pencerden bahçeye baktı . bahçe bakımsızlıktan perişan bir haldeydi. Kan portakalını anımsadı. Artık yerinde yoktu kurumuştu..Oysa ne çok severdi kan portakalını. Dedesi her sabah ona şifa niyetine kendi elleriyle yedirirdi.Yukardan baçeye bakarken çocukluğunu anımsadı. İncir ağacacı yıllara inat hala ordaydı. Anneannesi ne çok severdi kahvaltıda incir yemeği. Zamanı değildi... olsaydı ağacın üzeri yüklü olurdu şimdi. Kardeşleriyle incir ağacına tırmanır anneannesi için incir toplardı. Sabahları. Yukardan bakarken bahçenin köşesindeki hamamı gördü. Çocukken hamamın kapısına gider soğukluk denen yerden öteye geçemez korkarak kapıda durur beklerdi. Hiç içeri girmedi. Bilmediği bir bir korkuyla kapıda durdu...Ama hep merak etti.. Mutfak kapısın girişinde sağda kocaman bir kapı vardı. Hatırladı , kahve kokusunu hatırladı. Dedesi orda kahve kavurur kahve öğütürdü.. Koşarak merdievenlerden indi mutfağın kapısının önünde durdu. İçerisi karanlıktı . Sağdaki kapıyı açtı. Oda boştu.. Kahve öğütme makinası artık orda yoktu. Oda boştu. Ne bir kahve çekirdeği nede kahve torbaları. Geçmişi inkar eder gibi. O eski kahve kokusu artık yoktu. Yerini küf kokusu almıştı. Sonra anımsadı dedesi ölmezden önce eski emektar kahve öğütme makinesini satmıştı.Yıllarca kahırlarını çekmişti..Yokluk zamanı savaş zamanı insanlar kahveyi çok zor alabiliyorlar. Kahve öğütmekde öyle kolay iş değil. Annesi anlatırdı. Kahveler ayıklanacak , kavrulacak öğütülecek öyle elli dirhem kahve alacak birileri çıkacak Yokluk savaş paraszılık fakirlik zamanı kahve lüks kalıyor.

Geçmiş ordaydı , yaşanmış onca anı odanın bir yerlerine gizlenmiş , tozlu odanın naftalin kokusundaydı...

Yarın gelip evi derleyip toparlaycak temizleycekti.

Geçmişe duyduğu saygı bir yana anneannesine ve dedesine bunu borçluydu.

Derin bir nefes aldı. Eski naftalin kokusu boğazını yaktı.

Gözünden iki damla gözyaşı yanağından süzülüp aktı.

Süreyya  Türkoğlu

Bu yazı için geridönüş linki

Yorumlar (0)

Yorumları göster/gizle

Yorum formunu göster/gizle

Başlık
Yorum	daha küçük | daha büyük
İsim
E-posta
Lütfen görüntülenen karakterleri yazınız
E-posta ile takip (sadece kayıtlı kullanıcılar)
	Yorum Ekle Önizleme