İlaçlarımı Yine Bıraktım


| 11 Eylül 2012 | 1 yorum | 3040 gosterim
AliSelman_Alice

 

İlaçlarımı yine bıraktım. Şimdi oturmuş o duygunun gelmesini bekliyorum. Mazoşistce bir zevk aldığım doğrudur bu durumdan.  Bugün 3. günüm, muhtemelen bir iki gün içinde tekrar o dehlizin içinde yürüyeceğim. Ama olsun daha şimdiden müzikten zevk almaya başladım bile, Pink Floydun  Pompei konseri büyülüyor beni. Ya görüntüler, o müthiş görüntüler şimdi bambaşka anlamlar taşıyorlar

Yakında canım ablam (!) ilaçlarımı bıraktığımı anlayacak ve bana “seni artık anlamıyorum! iyileşmek istemiyorsan sen bilirsin! “ şeklinde methiyeler düzecek ve ben yine kafamı önüme eğip söyleyecek birşey bulamayacağım. Söyleyeceklerimiz karşımızdakinin anlayacağıyla sınırlıdır, bir hastanın söyleyeceklerini sağlıklı bir beyin nasıl anlasın ki, o yüzden susmak en iyisi. İşte bu yüzden sevgili psikoterapistlerim sizinle görüşmeyi hep yarıda kesiyorum. Çünkü herşeyi anladığınızı zannediyorsunuz ama yaşadığım duygunun zerresinden bile haberiniz yok, Bu her halinizden belli.

İlaçlarımı yine bıraktım, bu demektirki bir kaç gün içerisinde kendimi o pis bitirim satıcıların yanında bulacağım, hazırlıklı olmalıyım. Hazırlıklara gelince sadece 1000 tl kenara ayırmam yeterli olacak, sağolsunlar paket servisi taaa nerelerden getirirler hiç üşenmeden.

Sonrasında yarım kalan ilişkileri kurcalamalar, hayatın neresinde ve ne koşullarda olduğunun bilincine varmalar, yine Nietzsche’nin kitaplarında  kendini yalnız hissetmeyeceğim bir aforizma arama, kendini yaralamalar, intahar düşleri, başarısız bir girişim ve tekrar ilaçlara mecburi dönüş.

Sanırım begüsel döngüyle kastedilen bu değildi, olsun bu da benim minik sevimsiz  döngüm.

Bir noktasında kırılması gereken bir döngü bu,  bunun farkındayım. İlaçlarımı 4-5 yıl kesintisiz kullanırsam ve psikoterapilerime  devam edersem sonrasında herşey daha güzel olacak, bunu da çok duydum. Ama şunu çok iyi biliyorum ki risperidan olmadığı zamanki ben gerçek  “Benim”, kimilerinin paronaya diye tanımladığı düşüncelerin hepsi benim bir parçam, kirli de olsa temiz de olsa benim düşüncelerim onlar. Antidepresanların içimde yarattığı duygu ya da daha doğrusu içimden aldığı duygular, üzünç de olsa gerçekler ve ben onları özlüyorum.

Hayal kurmak, hayalimdeki kişilerle konuşmak, aynanın karşısında saatler geçirip kendime bakmak, yaşanmış olayları yeni diyaloglarla tekrar ve bu sefer tamamen kendi istediğim şekilde yaşamak ve bunu gibi şeyleri hayatımdan söküp almak istiyorlar gibi geliyor çoğu zaman. Bunlar benim yaşamda zevk aldığım yegane şeyler.  Bunlara dokunmadan tedavi olmanın ya da daha doğrusu sizlerin dünyanıza adapte olabilmenin bir yolu bulunamaz mı ?

Forumdan Yorumlar (1)

  1. drex007 19 Eylül 2012

    ahh bizi bu hale getiren aile yapımız, sizin yasadıklarınızı çok iyi anlıyorum hayallerle yaşıyoruz sanki hayallerimiz gerçeklerimiz oluyor ve ruh halimizi insanlarla olan ilişkimizi çok etkiliyor..Tamam tamam insan hayalsiz yaşayamaz ama hayaller arasında yasayıp onları sürekli düşsel seviyede geliştirerek beynimizde bir dizi oynatıyoruz sanki ve bu dizinin bas kahramanı ben olmuyorum, bıktım artık herseye heycan duymaktan hayallere tasımaktan, onlardan birinim gerceklesmesıne yonelık harekete gecmek istiyorum ve bilmek istiyorum ben insanım herşeyi mükemmel yapamam ve olamam, olmakta istemem ahh bizim egomuz ne hale getirdi biziiii, artık sınıf ortasında düşmek istiyorum ve kalkıp yola devam etmek istiyorum, baskasının gönlünü almak için doğrulardan vazgecmek istemiyorum, artık medet unduklarıma rot in the hell demek istiyorum...

Konu ile ilgili yorum yapmak ve yorumların tamamına ulaşmak için tıklayınız