|
Yaşadığımız sürece, bazı insanlar bizi tam 12’den vuruyor. Nerede olurlarsa olsunlar, içimizde bir şeyleri kıpırdatıyor ve değişmemizi sağlıyorlar.
Ayşe’ye böyle bir insanla karşılaşmak iş yaşamında nasip oldu. Evliydi, ve bir kızı vardı Ayşe’nin. Kendince mutlu bir yaşam sürüyordu. Ama iş hayatında bazı sıkıntıları vardı. Bu sorunlar bitmek bilmeyince, Ayşe’de bir karar aldı ve yeni iş arayışı denemelerine başladı. Yönetici asistanlığı yapıyordu. İşini iyi yapmayı her zaman ilke haline getirmişti ama kişiliğinde esneklik pek yer almıyordu. Hoşgörüsü azdı. Bu özelliği, biraz da ailesinin ondan her zaman mükemmeli beklemesinden kaynaklanmıştı ama yaşı ilerleyip, evlenip, çocuk sahibi olduğunda bile, bu niteliğini, gerektiği gibi esnetememişti. İşte bu nedenle, iş hayatında sıkıntılar çekiyordu. Aslında evliliğinde de, eşi bu durumun farkındaydı ve onu sevmesine rağmen, zaman zaman bunalıyordu.
Ayşe, aradığı yeni işi, pekte zaman geçmeden buldu. Onu ilk gün, orta yaşta bir bey karşıladı. Hilmi bey, firmanın personel müdürüydü. Ayşe, firmadan içeri girdiğinde saat 8:05’ti, iş 8:30’da başlıyordu. Hilmi bey’den başka kimse yoktu firmada. Ayşe, onun odasına başını uzattı ve “Günaydın” dedi. Adam, onu görünce, yerinden kalktı, odanın kapısına geldi ve elini uzatarak, kırk yıllık dostu kendisini ziyarete gelmiş gibi, sıcaklıkla karşıladı. Ve ona çalışacağı yeri gösterip, iki çay söyledi; Böylece Ayşe’nin firmadaki ilk saatlerini yalnız geçirmemesini sağladı. Ayşe hem sevinmiş, hem şaşırmıştı. İlk kez bir işyerinde böyle karşılanıyordu. Hilmi bey, firmanın çok sevdiği, saydığı, işini iyi bilen ama insan unsurunu her zaman ön planda tutan, firmanın deyim yerindeyse belkemiğiydi. İnsanları iyi dinleyip, iyi anlayan ve onlara fark ettirmeden sivriliklerini törpüleyen, bir insan düzelir, firmada payını alır anlayışıyla hareket eden yönü, firmaya verimli çalışanlar kazandırmıştı.
Ayşe’nin esnemezliğini ilk 1 hafta içinde anladı Hilmi bey. Bu konuda ona bir şey söylemedi. İnsanlara söyleyerek, onları düzeltmek gibi bir tarzı yoktu. Bunun yerine, onlara, kendisi öyle olarak, gösteriyordu. Ayşe, onun personeline davranışından ve kendisine gösterdiği dostluktan gerçekten etkilenmişti. Hilmi bey, işteki zor anları, bazen mizah yaparak yumuşatıyordu ama ciddi olduğunda, herkes üzerine düşeni yapıyor ve herkesin karşısında saygınlığını korumayı biliyordu. Ayşe, bu kimselere benzemeyen adama gittikçe artan bir sevgi duyuyordu.
İşte ilk 6 ayı bitirdiğinde, Ayşe kendisinde de bazı esneklikler olduğunu hissetti. Bir hata fark ettiğinde, kendisine ve başkalarına tahammülsüz olan tavrı usulca değişiyordu. Öncelikle kendisine karşı daha hoşgörülü olmaya başlamıştı. Ve şunu fark etti ki; kendisine esnek davranabildiğinde, başkalarına sabrı da artıyordu. Eşi, ondaki ufak tefek değişimleri anlamıştı bile. Kendisine de söylemişti bunu.
Hilmi bey, onu gözlemliyordu. Ve her attığı adımda, onu gözlerindeki sevecen ifadeyle onaylıyordu. Ayşe, ilk defa olarak, bir iş yerinde bu kadar severek çalışıyordu. Aslında, Ayşe çalışmanın dışında, kendisi için çok gerekli olan bir hayat okuluna devam ediyordu. Hilmi bey, onun için bir ders olmuştu. Ve o da uyanık kalmış ve gereken dersi alabilmişti.
Belki, ailesinden biri değildi Hilmi bey, işin gerçeği patronuydu. Ama, fark yaratan insanlardan biriydi. Ayşe’ye önemli bir yol açmış, onun iş hayatında, her zaman yoluna çıkan esnemezliğini azaltmış, sonsuz sevgisini kazanmıştı. Hayatımızda bize ulaşan ve iz bırakan insanlar, kalbimizde de yerlerini buluyorlar. Bu iş arkadaşımız da olabilir, komşumuzda, ailemizden biri de. Yeter kalbimize dokunsunlar.
Leyla Draman
Geridönüş(0)
 |
Bu yazı için geridönüş linki
Bu yorumun beslemesine abone olun
)