Bİr arkadaşım neden sustuğumu sordu. Tepkisizliğimi, uyuşukluğumu sordu. Anlamsızlığımı yılgınlığımı sordu.Dedim ki "boşver". Kendini seviyor musun dedi. Kendini tanıyor musun, anlıyor musun ? Dedim ki "boşver". İnandırılmış çaresizlik diyorlar yaşadığım duyguya.

Yüksek ihtimalle çaresizliğin ne olduğunu anlamadan bilmeden söylüyorlar. Komforlu koltuklarında oturup inandırılmış çaresizlik bu seninkisi diyorlar. Çaresizliğe nasıl inanır insan. Nasıl kabul eder çare bulamamayı. Acısını daha da acı hale getirmek için mi hisseder insan çaresizliği.

Bir okyanusun ortasındasın. Kıytırık bir sal. Batmayı engelliyor belki. Ama güneşin yakıcılığını engelleyemiyor. Ya da yiyecek içecek temin edemiyor. Bir okyanusun ortasında hayatta kalmanın tek yolu suya batmamak mıdır ? Sadece boğulmayarak yaşayabilir mi insan. Bazen boğulmak en kolayı aslında. Kendini suya bırakırsın. Ciğerlerine dolan suyu bir süre dışarı atmaya çalışırsın. Sonra teslim olursun berrak mavi sulara. Bir taş gibi batarsın aşağılara. Kaç dakikadır bilmiyorum ama bir ömür boğulma korkusuyla yaşamaktan daha kolaydır herhalde.

Bir güç seni hayatta kalmaya zorlar. Sen gitmek istiyorsundur. Ama bir güç seni devam etmeye zorlar.

Yaşam içgüdüsü kaybolduğunda başka bir güç seni yaşamaya zorlar. Artık hayat bir soğan ya da patates çuvalı formundadır. Çürüyenler olduğunu biliyorsundur. Pis kokular geliyordur. Ama temizlemek için bırakamıyorsundur yere. Bıraktığın zaman tekrar sırtlayacak gücün olup olmadığını bilmiyorsundur. Sonra yavaş yavaş soğanların patateslerin birbirini çürütmeye başlar. En nihayetinde bu kokuşmuş sebzelerin çürümüş asitleri sana kadar ulaşmış derini tahriş etmeye başlamışlardır. Bazen biri çuvalı hafifçe kaldırıp yaralarına pansuman yapar. Bir süre acın geçer ama bu çürümüş sebze çuvalı hala sırtındadır. Bir an düşünürsün bıraksam biraz dinlensem. İçini temizlesem. Çürümeyenleri kurtarsam. O zamanda bizzat pansumanı yapan girer devreye. Ben bu pansumanı sen çuvalı taşıyasın diye yaptım. İşte yine hedefine ulaşamamış dinlemek ve içini temizlemek için çuvalını bırakamamışsındır.

İşte böyle pis kokulu çürümüş sebze asitleri ile dolu bir hayatın içinde kokuşmuş realitelerle bir yolda ilerliyorum.Kendi yaralarımı sarmaktan aciz, başkalarının yaptığı pansumanlara muhtacım. Çaresizliğin adı çürümüş sebze. Çözümün adı yok... Bilen bilmeyen buna öğrenilmiş çaresizlik diyor.....Ama sen "BOŞVER"

Bu yazı için geridönüş linki

Yorumlar (2)

Yorumları göster/gizle

bravoo
yazar özlem özmen , February 21, 2012

adımı unutmuşum..özlem özmen..bol şans.

hatalı kullanımı bildirin

Skoru düşürün

Skoru yükseltin

Oy sayısı: +1

varoluş sancıları
yazar pasificici , February 21, 2012

mrb.yazınız cıdden de acı ve şahane olmuş varoluşsal sancıları ne guzel anlatmıssınız,caresıliği bılıyorum ve son zamanda ekonomık ve sosyal sorunlarla hayatımı yönetemıyorum ve agresif oluyorum.bu yazı tam da aradıgım bır ıntım yazı.ınsanların hıslerını merak ederım ama kımse anlatmaz,herkes gayet neselı ve normal görunur,maskelerle..bu çürüme tanımlarınız da müthiş oldu.paylaştığın ıcın thanks..ben de bu tarz yazmak istıyorum ama ayıplanmaktan korkarım,halkımız bunu hemen damgalar bunalımda der.nasıl kıtap projen?

hatalı kullanımı bildirin

Skoru düşürün

Skoru yükseltin

Oy sayısı: +1

Yorum formunu göster/gizle

Başlık
Yorum	daha küçük | daha büyük
İsim
E-posta
Lütfen görüntülenen karakterleri yazınız
E-posta ile takip (sadece kayıtlı kullanıcılar)
	Yorum Ekle Önizleme