Yalnızlık ve Ben


| 04 Eylül 2008 | 1 yorum | 1589 gosterim

Yalnızlık en yakın dostumuz oluyor, şu çekilmesi zor hayatta…


İnsan bazen içindeki yalnızlıkla baş başa kalıyor, her ne kadar bunu istemese de.

Ve bu yalnızlıktan her defasında farklı dersler alıyor uygulamak ve rahatlamak ümidiyle.

Çok şey öğretiyor yalnızlık insana. Öğrenmemekte direndiğimiz, anlamak istemediğimiz, bilerek görmediklerimizi gösteriyor, tokat gibi yüzümüze çarpıyor anne şefkati misali güzelim yalnızlık.

Ben yalnız değilim.

Bir dostum var benim, ömür boyu hiç ayrılmak istemeyeceğim.

Bazen varlığını unutsam bile istediğim zaman geri dönebileceğim.

Beni seven,

Bana zaman ayıran,

Hiçbir zaman darılmayan,

İstediğim zaman yanımda olabilen,

Sadece benim için yaşayan,

Beni yalnız bırakmayan,

Bana hayatı öğreten yalnızlığım var benim.

Ve bu aralar yalnızlıkla yalnız kalmaya o kadar ihtiyacım var ki:( :(

Herkesten, her şeyden uzaklarda, sorumluluk almadan, kimin karnı aç kimin tok diye düşünmeden,

Her gün e-postama bakıp “Cevap gelmiş mi?” Diye hüsrana uğramadan,

Hiç kimseden bir şey beklemeden ve bu yüzden üzülmeden,

Günümü belki de günlerimi geçirmek istiyorum dostum yalnızlık ile.

Ve artık istemek istemiyorum.

Çok yorulduğumu hissediyorum.

Ama hayır!

Vazgeçmek yok!

Bu kadar kolay pes etmek olmaz değil mi?

Motive olmam lazım tekrar.

Deşarj olmam lazım tekrar şarj olmak için.

Bunun için çok şeye gerek yok. Yalnızlığım yeter bana, beni bulmaya…

Seni Seviyorum Yalnızlık

YALNIZ ANNE GÜL RANA

Forumdan Yorumlar (1)

  1. merve_merve 01 Ekim 2011

    ben yanlız olduğumu düşünüyorum.hiç kardeşim yok annem ve babam benim 2.5 katım yaştalar beni hiç anlamadılar ve anlamamaya devam ediyolar.annem hiç beni düşünmez sürekli kızar benim nereye doğru gittiğimin farkında değil sürekli kızıyor bende git gide hırçılaşıyorum.babam evde beni anlayan tek insan ama oda anlamak istemediği şeylerde beni gıcık ediyor ve sonra kavga ediyoruz.ben gitgide oyunbozan hırçın salak biri olmaya başlıyorum ama onlar bunun farkında değiller. şuan 15 yaşındayım ve bir hayvan alırsam mutlu olacağımı düşündüm 1 yılda anca ikna ettim onları buna.zaten maddi durumumuz pek iyi değil.bu yüzden anca muhabbet kuşu alabildik ilk aldığımız öldü ve be aşırı derecede üzüldüm mahfoldum sonra bidaha aldık .bizim akrabamızında var onunki gel diyince koluna konan bişi.benimkinide öyle yapmak istedimama olmadı çok korkaktı yanına karşı cins bir mubiş aldık sonra birbirlerine çok bağlandılar ve bendn uzaklaştı koluma gelmiyor zaten hiç gelmedi sayılır bi kere zorla koyduk.ben beni seven koluma konan beni koruyan bişi istedim ama onuda bana çok gördüler.arkadaşlarım var ama evime davet edemiyorum dışarı onlarla çıkamıyorum çünkü annemgil benim için endişeleniyor aMA bunun bana nasl zarar verdiğini anlıyamıyorlar bir türlü.ben aslında bir köpek istedim ama çok pahalılar o yüzden almadık.nolurdu sanki bir villamız olsa bahçede bir köpeğimiz olsa evde 3-4 çeşit kuş olsa beni çok sevseler nolurdu sanki ha nourdu???nolurdu biliyormusunuz ben çook mutlu olurdum.ben öyle illede sevgilim olsun diyen kızlardan değilim sadece sadakat ve sevgi isteyen ama bunları ailemden ve kuuşumdan isteyen biriyim lütfen Allahım dileklerim gerçek olsun nlur yarabbim.belki böyle olursa ben daha iyi olurum belki hırçınlığım geçer .hayattan para değil sadece mutluluk istiyorum sadce MUTLULUK...

Konu ile ilgili yorum yapmak ve yorumların tamamına ulaşmak için tıklayınız