Kendimi Dinlemek


| 04 Haziran 2005 | 0 yorum | 970 gosterim

Karışık bir ruh hali ve melankoliyi tanımlamadan anlatmak…

Sadece ufak bi deneme yaptım kendi çapımda ciddiye almayın…Ama bunu sizlerle paylaşmak mutlu eder. Sevgi ve ışık sizinle olsun.

Ne kadar yalnızım. Bunu söylüyor beynim, kalbim bütün hücrelerim. Beklediğim ne? Bunuda bilmiyorum. Fonda dünü sorgulayan, bugünden hesap soran sade bir melodi. Melankolik bir anımdayım galiba. Ama hayatımı en çok böyle günlerde sorguluyorum. Meğer olmalıymış biri yanımda bunu anlıyorum. Ama yok ben sert kabukları, aşılmaz duvarları olan bir varlığım. Biliyorum işin kolay değil, ama inan benim işim senden de zor. Kendimi ararken daha çok kayboluyorum. En azından şimdi yanımda olmanı istiyorum. Ama yoksun ve olmuyor işte. Ve en azından bunun için yapablieceğim bir şeyler vardı kısa bir zaman önce. Şimdi oda yok ve ben boğuluyorum.

Aile bağları denilen manevi uzantıya ne oldu? Yoktu dimi aslında böyle birşey. Sıkılıyorum, yanımda olmanı ve beni şımartmanı ne kadar istiyorum. Ama yoksun. Senden kalma bir ezgi daha işte. Bazen sen misin yoksa bir başkası mı onu bile karıştırıyorum. Farkındasın değil mi ne dediğimi bile bilmiyorum. Ama olsun zaten istediğimde bu. Öylesine kaybolmak. Hiç kimsenin okumak dahi istemeyeceği bir labirent çıktı işte bu kalemden…Daha ötesini yapamıyorum üzgünüm, daha anlaşılırda olamıyorum, bunun içinde üzgünüm.

Ne oldu bana ben sulu gözlünün tekiydim. Deli gibi ağlamak istiyorum ama olmuyor. Yok yok oldu işte bu ilk damla… ve devamı geliyor. Biliyorum boş bir umudun peşindeyim. Ama başka ne yapabilirim onuda bilmiyorum. Aptal gibi saatin nokta öncesi ve nokta sonrasının aynı rakamlara denk gelmesini bekliyorum. Hiç bir şeyi mantığım almıyor.

Bu yazı nerde başladı bilmiyorum ve böyle giderse nerde biter tam olarak kestiremiyorum.

Korkuyorum…

Ama yarın böyle olmayacak biliyorum…

Konu ile ilgili yorum yapmak ve yorumların tamamına ulaşmak için tıklayınız