Bu dünyada bulunma nedenimiz


| 16 Eylül 2005 | 0 yorum | 2559 gosterim

Ben sıradan konuşmayı beceremiyorum. ”Gülyabaniyim Ben” Sıkılıyorum, sahteleşiyorum ve yalnızlaşıyorum.

”Başarının kendisi tek başına amaç değildir. Herkes birisi olmak ister. Yaşamda başarıyı arayan kişi, herkes gibi birisi olmak dürtüsünden kurtulup kendi olmayı seçmelidir. Çünkü başarılı olma isteği varlığımızın doğal sonucudur. Birey varoluşunu içsel gücü ile birleştirirse bir ölçüde yaşamın anlamını kavrar. Kim olduğunu bu dünyada bulunma nedenini, nereden gelip nereye gittiğini sorgular ve kendisi olmak ilkesi düşüncesinin odak noktasını oluşturur. Bu dünyada bulunma nedenimiz olan izi bırakırken, yaşamımızın anlamını bulur doyumsuz bir haz yaşar ve gerçek başarının kendimiz olmak olduğunu birkez daha özümseriz.”

Bir alıntı Personal Excellence dergisinden. Ben yeterince kendimim,tamamen katılıyorum. Ama hayatımda bir boşluk var, belki de bırakmam gereken izin ne olduğunu bilmiyorum. Yaşamı sorguluyorum. Hergün diğerinin aynı. Oysa yaşamın amacı bu olmamalı diyorum. Etrafımda iyi insanlar var ama sürekli aynı şeyleri konuşuyorlar. Ben sıradan konuşmayı beceremiyorum. ”GULYABANİYİM BEN” Sıkılıyorum, sahteleşiyorum ve yalnızlaşıyorum. Kendimle kaldığımda daha doyurucu bir gün geçiriyorum. Aslında onlara özeniyorum, hergün yemek tarifleri, elişi motifleri, hastalıkları… konuşuyorlar ve sıkılmıyorlar. Tuhaf olan benim. Çıkışı bulamıyorum. Çalışıyordum, üç yıldır evdeyim. Yani ne ev hanımı ne işkadını olabildim, ortadayım dönüş yapan gurbetçilerimiz gibi. Birşeyler üretmek, işe yaramak istiyorum ne yapacağımı bilmiyorum. Mutlu bir evlilik ve bir çocuğum var. İnsanın sosyalleşme zorunluluğu var ya işte bu bende eksik. Nerede sosyalleşeceğimi ve doyum alacağımı bulamıyorum. Bu yüzden burdayım beni anlayacak, eleştirecek birilerine ihtiyacım var.

Konu ile ilgili yorum yapmak ve yorumların tamamına ulaşmak için tıklayınız