Sevgiliye Mektup


| 12 Şubat 2006 | 0 yorum | Array gosterim

İnsanlara güvenimizin eksildiği, sevgimizin şartlı olduğu bu dünyada, sen şartsız, sonsuz bir sevgi ve güvenle her istediğimde arayabileceğim dostumdun…

Gençlik heyecanıyla deli dolu yaşadığımız yazlardan birinde çıkmıştın karşıma. Kuzenimin yeşil gözlerine takılman sayesinde tanıdım ben seni.Dükkandan eve giden yolda yapılan kısa yürüyüşlerde sürekli gülüşüyorduk.Ne hoş, ne neşeli bir çocuktun. Yakışıklı sayılmazdın; ama sempatiktin. Seninle vakit akıp gidiyordu herseferinde. "Gençlik" dedim ya "çıkmaya" başladık bir süre sonra. Keyifli sohbetlerimize elele tutuşmalar, romantik danslar eklendi sadece. Ve bir gece bir parkta öpmüştün beni başka bir şehirde hayatına devam etmeden tam bir gece önce. Hayatlarımız ayrı şehirlerde akmaya başladığından ve cep telefonu henüz icat edilmediğinden mektuplarla devam etti ilişkimiz. Ta ki ben herşeyin yolunda gitmesinden sıkılana kadar. Ne çocukmuşum…Ben seni bıraksam da sen beni bırakmadın ama. "Arkadaş" kalalım dedik ve başardık.

Yıllarca arkadaşım oldun, hatta dostum. İyi ve kötü günde, hangi şehirde olursam olayım hep yanımda buldum seni. Yine güldük ama büyümüştük. Bazen gözyaşlarımız daha çok oldu kahkahalarımızdan. Birbirimize ilişkilerimizi anlattık, dert yandık, akıl aldık birbirimizden bazı zor zamanlarda. Dostumdun… Birgün istemeden de olsa yine bıraktım ben seni. Yasaklanmıştın sen bana. o kadar aşıktım ki çaresiz boyun eğdim. Uzaktan seni görüp kafamı çevirmek kanatsa da yüreğimi ses çıkaramadım. Sensiz kaldım ta ki terkedilip kendi kendime kalana dek. Ben seni bıraksam da sen beni bırakmadın yine. Geldin ve omuz verdin bana. Tek sitem etmeden sardın beni kollarınla. Dostumdun… Büyüdükçe yediğimiz kazıkların çoğaldığı bu dünyada, insanlara güvenimizin eksiildiği, sevgimizin şartlı olduğu bu dünyada, sen şartsız, sonsuz bir sevgi ve güvenle her istediğimde arayabileceğim dostumdun…

10 koca yıl geçmişti. Artık evlenme çağlarımız gelmişti. Elin oğlu-kızı alırsa ayrı birer yöne savrulup kaybedebilirdik bu yakınlığı. Ben baktım senden iyisi yok. Sanırım sen de böyle düşündün ki duygularımızdan çok aklımızdı bizim o gün o tatlıcıdaki masada oturup konuşmamızı sağlayan. Dostluğumuz "ciddi bir ilişkiye" dönüştü o günden sonra. Birkaç gün sonra tenim tattı tenini. "Dosttan" çok "sevgiliydin" artık benim için. Benim aşka olan tüm güvensizliğime rağmen bitmedi bu ilişki. Fakat sandığımız kadar kolay olmadı herşey. Çok emek, çok gözyaşı, çok kavgayla yoğruldu bu birliktelik. Dostluktan sevgiye, sevgiden aşka dönüşmesi de böyle oldu. Ne kadar zor olsa da mutlu sona ulaştık. Evlendik. Tam 6 ay oldu "evet" diyeli. Ve ben sana sahip olduğum için ne kadar şanslı bir kadın olduğumu onlarca kez düşünmüşümdür bu sürede. Sen olmasan napardım ben? Peşine düşüp beni buralara getiren bu aşk olmasa yüreğimde hayat bu kadar anlamlı olur muydu?

Sevgilim,

Biliyorum bazen küçük bir kız gibi seni kırıyor, üzüyor ve sana kaprisler yapıyorum. Ama ben seni bıraksam da sen yine beni hiç bırakma, olur mu?

BONCUĞUN

Konu ile ilgili yorum yapmak ve yorumların tamamına ulaşmak için tıklayınız