Sen Ben ve Şebnem Ferah


| 26 Ağustos 2005 | 0 yorum | 3799 gosterim

Konser alanı bomboştu bir sen bir ben bir de Şebnem Ferah…

Sessizlik oldu birden ruhumu okşayan yumuşak bir müzik, hafif bir rüzgar… Sen ben ve Şebnem Ferah vardı kalabalığın içinde yapayalnız. Şarkımı "Sen ben değirmenlere karşı bile bile birer yitik savaşçı akarız dereler gibi denizlere belkide en güzeli böyle…"

Biraz önce elini tuttuğun kız yok yanında, benimde sevgilim silindiler konser alanından kalabalık silik gölgeler gibi. Doruk noktası görünmeyen dağlar gibiyiz hani kavuşamayan başına kara bulutlar üşüşmüş. Sen hayal meyal görüyorsun belki, belki de hiç göremiyorsun ben hala yüreğimin kenarında sakladığım resmine bakıyorum kalabalığın içinde, ama gözlerin niye doldu neden kayboldun şarkının sözlerinde.

Şarkıdamı kayboldun birbirimizde mi yitirdik kendimizi neden, niye , nasıl bitti diye soramıyorum. Aşk sessiz sedasız da gitmiyormuş. Bırakmıyormuş bizi, tenine dokunmadan kokunu duymadan yaşayabiliyorum, bir kahverengi gözlerin silinmiyor gözlerimden. Bir de sonsuz aşkın neden bilmem.

Hep seni aradım baktım ki dönmüyorsun. Lakin hayat devam ediyor. Beni benim seni sevdiğim kadar seven biri çıktı karşıma. Onun gözleri siyah bazen gözlerimi kapatıp gözlerine bakıyorum kahverengi pırıl pırıl içi gülen iki göz görüyorum. Uzansam dokunurun gibi geliyor nefes alsam kokunu duyarım sanıyorum. Sonra düş bitiyor ellerim onun ellerinde sıcacık ama yüreğim üşüyor.

Düş bitti şarkı da ellerim sıcak, yüreğim soğuk, benim bal rengi gözlerim anlamsız ve ıslak cam bilyeler gibiler. Senin kahverengi gülen gözlerin nerde kim var gözlerinin çikolata tadında ki renginde…

Herkes gitti, herkes gibi sende. Şimdi şarkı bitti herkes gibisin sende. Kalabalıkta kaybolmuş yitik bir çift kahverengi göz beni tekrar görür mü sence?

Konu ile ilgili yorum yapmak ve yorumların tamamına ulaşmak için tıklayınız