Evlilik şans işi bence!


| 15 Nisan 2006 | 0 yorum | 4969 gosterim

Şablonlara uymasa da beyninle, bütün dünya karşı çıksa da doğru bildiğin eylemlerinle, eğri büğrü de olsa bedeninle, ta kendinle iftihar etmelisin.

İçinde bulunduğumuz hayatta o kadar çok kadınımız varki hergün dört duvar arasında şiddet, hakaret, psikolojik baskı yada bunun gibi ne varsa her haksızlığı yaşayan. Hayat malesef hiç kolay değil çoğu kadınımızın ekonomik özgürlüğüde yok. Üstelikte ailesi ve çevresinden hiç destek alacak kimseleride yok. Ama o yok bu yok peki ne yapacağız biz kadınlar kaderimize razımı olcagız bu bizim suçumuz diye. Bu kendi seçimimiz diye…!

Evlilik şans işi bence, yıllarca evliliğini hiç sorunsuz yaşayan bir sürü kadınlarımızda var. Ama malesef çoğumuz onlar kadar şanslı değiliz. Bakın ben kendimden örnek vereyim yine, sizde kendinize birşeyler çıkarın isterseniz benim hayatımdan…

İlk evliliğimi 18 yaşında yaptım. Cahillik işte! hiç zamana bırakmadan birde çocuk yaptım. Ona boyun eğdim şuna boyun eğdim derken 4 sene süren kısacık zamanda 40 yıl yaşamışım gibi çeşitli işkence ve haksızlıklara uğradım. Buna ait bir yazım vardı forumda…

Üstelikte ben çalışan bir insandım. Evladımı alabilmek için elimden gelen mücadeleyi hiç bırakmadım.. boşandığımız zaman aynı ilde yaşamak zorunda kaldığımızdan kızımı bir sene babaannesine bıraktım ve her hafta onu ziyarete giderek ilgilendim.

Bu arada aynı ilde olduğumuzdan dolayı x efendi yine bensiz olamadı ve öfkesini sürekli bana saldırarak göstermeye devam etti. Ben ne yaptım; önce gidip gereken mercilere bir güzel şikayetimi yaptım. Onun tayinini cehennemin dibine cıkarttım.Sürgün olarak tabi.İşin kötüsü de ben evliyken bana saygı duyan dostlarım, boşanmamın arifesinde sanki kötü bir kadın olmuşum gibi gercek yüzlerini göstermeyide ihmal etmediler, hiç sorun etmedim. Ugraştım kac kere tayin için olmadı.

Sonunda karar verdim ne olursa olsun evladımı alıp gidecektim babaevine ve bir gün x e izine gidecegimi giderkende kızımıda götürmek istedigimi söyledim. Yanaşmadı buna. Bende icra takibiyle bir güzel aldım kızımı bindim otobüse…

O GÜNÜ HİÇ UNUTAMAM AMAN ALLAHIM O OTOBÜS YOLCULUĞU SANKİ HAYATA KAÇIŞTI. YAŞAMA MERHABA OTOBÜSÜYDÜ SANKİ. YOLLAR BİTMİYORDU SANKİ.

Ertesi gün gittim bağlı bulunduğum kuruma yetkili kişilerle konuştum, anlattım durumumu ve bir hafta içinde benim olmayan tayin oldu. Babaevi zor oldu tabiki ama ben geldiğim yaşadığım yeri düşününce annemin babamın, bacımın kimin eleştirisi yorumu tavrı ne kadar kötü bile olsa bana yanlış gelmedi. Ben kurtuldum ya gerisi boştu, nasılsa artık önümde özgürlüğüm vardı. Ve 7 yıl babaevinde yaşadım. Benim ailemde cahildi hiç kolay değildi kendinle beraber birde evladınla dönmek tekrar babaevine kabul edilmesi kolay bir durum değildi tabiki.

Olsun üzülmedim hiç. Ben kurtuldumya artık kabus geceler bitmişti ya.

Gece yarıları anahtar sesi duymuyordum ya, yine bir yerleri kıracak dökecek diye korkularım bitmiştiya!

HAYAT BU CEKTİKLERİMDEN SONRA BANA HİÇ ZOR GELMEDİ. Sanki herşeyi başarabilirdim….

Sonra nemi oldu 7 yıl sonra? Bak onuda başka bir zaman anlatacağım. Başka bir x nasıl tekrar hayatıma girdi ve girdiği gibide ait olduğu yere nasıl döndü onuda başka bir gün anlatırım.

Şablonlara uymasa da beyninle, bütün dünya karşı çıksa da doğru bildiğin eylemlerinle, eğri büğrü de olsa bedeninle, ta kendinle iftihar etmelisin.

Konu ile ilgili yorum yapmak ve yorumların tamamına ulaşmak için tıklayınız