3 sene sonra içimdeki sen…


| 01 Aralık 2005 | 0 yorum | 3368 gosterim

Bu yazı 3 senenin ardından bende kalan bir duygu kaosunu yansıtmaktadır!!! Ve sizlerin yorumuna açıktır!!!!

En kötüsü karar verememekti galiba… KAOS olan bu… Gitmek yada kalmak… Kalsan da acı veriyor, gitsen de… Müthiş bir alışkanlık olmuşsun bende… Sevginden daha da öte… Sanki doğduğumdan beri hep benleydin, senle büyüdüm, senle öğrendim yaşamayı… Aslında bunların hiç biri doğru değil… Sen sadece yaşamımın bir kısmını paylaştığım birisin…

Bunu sindirmek çok zor inan bana… Hayatımın bir kısmını paylaşmışsın diyorum ya hani, o kısımda en değer verdiğim, en önemsediğim şey sen sendin… İşte bu yüzden içimde bu kadar büyüdün…

Ne kadar da körü körüne bağlanmışım böyle sana, hiç düşünmemişim umarsızca ellerine bıraktığım bu yüreği incitebileceğini, asla geri gelmeyecek bir şeyi, sana harcadığım zamanı böylesine hoyrat kullanabileceğini…

Gözlerimin senden başkasını görmediği, kulaklarımın senden başkasını duymadığı, kalbimin her atışında adını sayıkladığı zamanları hatırlıyorum da acım bütün benliğime isyan eder gibi çıldırıyor içimde…

Ben seni severken kendimi hiç sevmemişim… Cam bir bardağa dökülmüş tek bir damla göz yaşının bir süre sonra o bardağı kırabileceğini biliyor olsaydım, yani uğruna döktüğüm yaşların gücünü bilebilseydim, aslında dünyadaki en önemli şeyin kendim olduğunu, sevgi denilen kutsal duygunun karşılığının gecelerce süren uykusuzluk olmadığını, mutluluk denen kuşu senin besleyemeyip uçuramayacağını bilseydim eğer hiç bağışlar mıydım sana kurban misali kendimi …

Bak sonunda oldu işte. Oysa bu sence hiç olmayacak olamayacak bir şeydi değil mi… Çünkü bunu yapabilecek kadar güçlü olduğumu hiç düşünmemiştin biliyorum… Ben de bunu gerçekten yapabileceğimi düşünmüyordum… Kaldığımda yanında acı çekiyordum, çünkü ben bir çocuktum ve sen o çocuğu hiç önemsemeyen bir baba… Senin katı kurallarınla yaratılmış dünyada yaşamaya çalışıyorduk işte…

Bak şimdi gittim, şimdi de acı çekiyorum sanki dünyadaki en kötü anı yaşıyormuşcasına… Ama bildiğim bir şey var, şuanki acı bana bir şeyi hatırlatacak: kendimi… Yani senin kendi ellerinle kaybettiğin dünyadaki en önemli şeyi bulduracak:beni!!!

ZOR OLAN SENSİZ GEÇECEK BİR HAYATI GÖZE ALABİLMEKTEYDİ… ZOR OLAN SANA VERİLEN ŞEYİ HAKETMEDİĞİNİ FARKEDEBİLMEKTEYDİ… ZOR OLAN MUTLULUK KELİMESİNİN SENDEN ÇOK UZAKTA OLDUĞUNU ANLAYABİLMEKTİ…

ŞİMDİ: KENDİMİ HATIRLAMAK İSTİYORUM, ÖYLEYSE SENİ UNUTMALIYIM!!!

HOŞÇAKAL YALNIZLIĞIMIN MUHABBETİ

(06.10.2005_S.G)

Konu ile ilgili yorum yapmak ve yorumların tamamına ulaşmak için tıklayınız