Çocukluğum


| 10 Mart 2006 | 0 yorum | 3446 gosterim

Ben hala yalnızım, aile diyeceğim bir yakınlık kimseyle kurmak istemiyorum, çocukta doğurmak… Yalnız koruyucu aile olabilirim, belki bir çocuğa faydam olur.

Çocukluğumda en net hatırladığım şey anne ve babamın kavgaları.savaş gibi,deprem gibi,çığ gibi ….Korkunç bir kabustu.hep oyunlar oynardım.dışarda geçerdi bütün günüm annemin ldüğünü düşündüğüm dakikaları unutmaya çalışırdım sanki.En sevdiğim arkadaşlarımdı.babamıda severdim ama anneme yaptıklarından dolayı sevemezdim.Annemi ençok severdim o ağladığında ona yardım edemediğim için kendimden nefret ederdim kendimden nefret etmeme neden olduğu için annemi de sevemezdim.

11 yaşımda evimden ayrıldım.hala ayrıyım.ailem yokmuş gibi hissediyorum.senede 3-5 gün görmem yetiyor.onlar hala çocukluğumun kavgalarını sürdürüyorlar.bende oradan kaçma planları yapıyorum. Bir yerde tıkansam elimden tutacak kimsem yok ağlayacağım bir annem,beni koruyacak bir babam yok.bunu bildiğim için hep sağlam bastım ayaklarımı yere.

Şimdi bir yetişkinim ve bir pedegog.çocuklarına bilinçsizce davranan aileleri gördükçe çok öfkeleniyorum.en çokta kendi hırs ve istekleri uğruna harcanan çocuklar parçalanmış ailelerin çocukları bunlar içimi acıtıyor.biliyorum ki böyle ortamda yetişen çocukların sonsuza kadar saramadıkları bir yaraları olacak.

Ben hala yalnızım.aile diyeceğim bir yakınlık kimseyle kurmak istemiyorum,çocukta doğurmak …..Yalnız koruyucu aile olabilirim.belki bir çocuğa faydam olur.Buna imkanı olan insanlar LÜTFEN SİZDE DÜŞÜNÜN!!!!!

Konu ile ilgili yorum yapmak ve yorumların tamamına ulaşmak için tıklayınız