| Kendime Mektuplar-7 |
 |
 |
 |
| Selma Şahin tarafından yazıldı | |||
| Pazar, 22 Mart 2009 22:16 | |||
 Sanki dünyadaki bütün haksızlıkları düzeltmek bana kalmış. Sanki her insan üzerinde bir sorumluluğum var. Sanki herkesin mutlu olması bana bağlı.
Sanki herkesin uyanması gerekiyor. Bu ne biçim sorumluluk anlayışı. Bu ne biçim bir hayat görüşü. Hala nevrozlarımdan kurtulamadım mı. Biri bana demişti ki “sen karındeşen Jack’in bile insan bir tarafını bulursun”. İyi de bu onun bir katil olduğu gerçeğini değiştirmez ki. Aldığım bunca yaraya rağmen hala ve hala insanların insan taraflarını arayışımdan vazgeçmemiş olmam ne kadarda acı veriyor. Karındeşen Jack neden karındeşen olmuş. Çocukluğunda ya da geçmiş yaşamlarında ne yaşamış olabilir. Acaba onu karındeşmekten kurtarmanın bir yolu var mı? Sanane kardeşim. Adam katil işte. Cani yani. Bu caniliğin nasıl bir açıklaması olabilir ki. Adamın ruhu acımasız, kötü ya da her neyse. Ama yooookkk olamaz. Mutlaka böyle olmasının bir sebebi vardır. Peki ya suçluya suçluluğunu teslim etmezsen karnıdeşilenlerin aileleri ne olacak.Hala ben kötüyüm ama siz beni sevin noktalarındayım galiba. Hala annemin neden diğer çocuklar gibi olmadığımı sorgulamalarında, babamın hasta olduğum zamanlarda bile ilgilenmeyişlerindeyim. Hala kötüyüm. Peki kötülerin iyi taraflarını ortaya çıkarmaya çalışarak kendi kırgınlıklarımı gidermeye çalışıyor olabilir miyim. Onlarında iyi tarafalrı olduğunu söyleyerek kendi iyi taraflarımı göstermek istiyor olabilir miyim.? Ne biçim bir dünya bu insanın içindeki şey. Akılla oraya girip akıllı olarak çıkabilmek mümkün mü ? Tekrar başladı işte sorgulamalar.Ne zaman köşeye sıkışsam başlıyorum sorgulamaya. Sanırım bu da çocukluğumdan kalma bir alışkanlık. Bütün her şey dört yaşına kadar oluyor diyorlardı. İnanmıyordum. Olabilir mi ya. Daha sonra da bir sürü şey öğreniyor diyordum insan. Ama öyleymiş işte. Red edilmem dört yaşına kadardı çünkü. Sonra okula başladım. O kadar değişik kimlik vardı ki aralarında kaynayıp gidiyordum. Bağlantı kurmaya çalışıyorum. Annem ne zaman benim neden farklı olduğumu sorsa içime dönüp kendimi sorgulamaya başlamış olmalıyım. Farklı olmayanın ne olduğunu bilmiyordum ki neden farklı olduğumu bileyim. Bu geriye dönüş de neyin nesi şimdi. Yaşadığım küçücük bir olay, aldığım küçücük bir eleştiri beni bu denli geriye nasıl götürebiliyor. Biz oraları geçmedik mi? İnsan ne düşüneceğini, ne hissedeceğini de yazık ki seçemiyor. Bazen bir duygu o kadar yoğun bir şekilde açığa çıkıyor ki insan baş edemiyor ve bir şekilde ya kendini ya da karşısındakini imha etmeye çalışıyor. Eleştirilmekten nefret ediyorum. Hele de hoşlanmadığım insanlar tarafından eleştirilmekten daha da çok nefret ediyorum. Kendimi o denli eleştiriyorum ki bir başkasının ağzından çıkacak bir tek kelime bile fazla geliyor. Sanırım eleştirilme limitlerimi çoktan doldurdum. Kimbilir belki de eleştiren kişinin niyetine bağlıdır bu. İnsanlar hissederler kimin ne niyetle neyi söylediğini. En azından ben hissedebileceklerini düşünüyorum. Canım yanıyor. Bir boşluk var içimde bir yerlerde. bir şeyleri özlüyorum ama ne olduklarını bilmiyorum. Neden insanlarla kişilerle uğraşmak istemediğimi anlatamıyorum. Neden çatışmaya girmek istemediğimi, bunun artık benim herhangi bir ihtiyacımı karşılamadığını, haklı olup olmamanın önemli olmadığını, önemli olan tek şeyin yolculuk olduğunu neden anlatamıyorum.Acaba anlatmayı mı beceremiyorum. Yoksa insanlar değişime mi inanmıyorlar. Bir laf var ya “can çıkar, huy çıkmaz” Neden insanlar can çıkmadan huyun çıkabileceğine inanmıyorlar. Peki ben madem değişim gösterdim neden önemsiyorum birilerinin buna inanıp inanmadıklarını. Kafamın içindeki soru bombası tekrar harekete geçti. İnfilak etmeye hazır vaziyette bekliyor. Ama ben çok yoruluyorum bu denli yoğun sorulardan. Çok yoruluyorum içimdeki bu konuşmalardan. Sesler susun artık. Uyumak istiyorum…. illüzyon
Favori olarak işaretleyin
Favorilerinize ekleyin
Bunu e-posta ile gönder
Okuma: 4636 Geridönüş(0)
Yorumlar (3)
  yazar ersin muzaffer , March 09, 2010 selma sahin ile aynı sorunları yaşıyorum ama biliyorum ki eleştirenler eleştiri yapma yeteneginden eksikler bunu biliyor ve kabul ediyorum ama elieştirilerini halen dikkate alıyorum psikolojik olarak olumsuz etkileniyorum çocuklugum olumsuzluklar ve şiddet içinde geçti aile huzuru nedir bilmedim sanki kişiligim hiç oturmayacak sürekli kendimde bir sorun arıyorum iç sıkıntısı çekiyorum sanki herkes beni begenmek zorunda gibiymiş gibi her eleştiriyi göz önünde tutup empati kurmaya çalışıyorum babamı 11-12 yıldır görmüyorum yaşıyor biliyorum ama ona karşı hiç birşey hissetmiyorum özlemiyorum ama herşeye ragmen insanlara yardımcı olmaya çalışıyorum kendime güvenimi nasıl kazanacagımıysa hiç bilmiyorum... hatalı kullanımı bildirin
Skoru düşürün
Skoru yükseltin
Oy sayısı: -1
yazar mutsuz , March 25, 2009 Farklı olmak neden kötü veya yalnış olsun ki?bir eldeki beş parmak ta farklı değil midir?çok insan da eleştiri yapabilme yeteneği bile yoktur,ki çoğu da kıskançlıktan yapar diye düşünürüm. hatalı kullanımı bildirin
Skoru düşürün
Skoru yükseltin
Oy sayısı: +4
Yorum yaz
|
Bu yazı için geridönüş linki
Yorumları göster/gizle
Yorum formunu göster/gizle