Sanmıştım ki kontrol edebilirim. Sanmıştım ki acımı dindirebilirim.
Hep duyardım çıkmaz sokak çıkmaz sokak
Sanırım artık biliyorum bu çıkmaz sokağı,
sanırım artık biliyorum bu sokakların
neden çıkmadığını.
Sevda bir kez düştü mü insanın yüreğine,
ne dur biliyor ne durak.
Sokak çıkıyorsa mesele yok da
çıkmıyorsa
işte o zaman işte o zaman sorguların sonu yok.
Biliyoruz kimse kimseye ait değil.
Biliyoruz kimse kimsenin içine sığası değil.
Kaldı ki insan kendini bile sığdıramazken kendine
Başka bir varlığı sığdırmak olası değil.
İşte o tanıdık duygular,
işte o dayanılmaz özlem,
işte o ayrı kalmaktan doğan ızdırap
işte o yürek acıtan çaresizlik zinciri
Ben aşık oldum.
nasıl oldu da
zamansız anlamsız kıskıvrak kaplayıvermiş yüreğimi.
O sırada ben neredeydim.
Aklım neredeydi.
Sanmıştım ki kontrol edebilirim.
Sanmıştım ki acımı dindirebilirim.
İşte yine yaptım yapacağımı,
meydan okudum yine yüreğime.
Yine uykusuz acınası geceler
yine iç gıcıklayan hasret çemberi…
İşte yine o çıkmaz sokak
İşte yine duvarla örülü benliğim…
illüzyon..
Geridönüş(0)
 |
Bu yazı için geridönüş linki
Bu yorumun beslemesine abone olun