| Sustum |
 |
 |
 |
| portatifcephatunu tarafından yazıldı | |||
| Salı, 20 Şubat 2007 12:43 | |||
|
Susuşum kırgınlıktan mı, eksiği görmeyene gösteremeyeceğim gerçeğini kabul edişimden mi yoksa her şeyin hiçlikten ibaret oluşunu idrak etmeye başlayışımdan mı bilemiyorum. Ama gene sustum. Ve bu suskunluktan korktum.
Meğerse her şey susmakla susturmakla başlıyormuş. Meğerse yeniden doğuş ölmekle oluyormuş. Çok yakın bir tarihte sanki bana ait değilmiş gibi dolanan bir dizi anı dolaşıyor kafamın içinde. Sanki bütün o çığlıkları atan ben değilmişim. Sanki insanlar beni duysunlar diye haykıran ben değilmişim gibi. Bu garip duruma adapte olmakta güçlük çekiyorum. Nefesim kesiliyor. Üşüyorum sanki iliklerime kadar. Ne oldu da oldu bu hezeyan bu yıkım. Ne oldu da oldu bu kıyım. Trans haline geçmişken bir dostuma yazdığım cümle öbeği ile irkildim tekrar okuyunca � İçimde bir kavram kıyımı yaşanıyor� diye yazmışım içimdeki burukluğu anlatırken. Meğer ne çok uğraşıyormuşum beni anlayana bile kendimi anlatmak için. Peki ya gerçekten anlamayanlara neler yapıyorum kim bilir diye düşündüm ve sadece kendime kızabildim. Onları gerçekten tanımadıkları ve korktukları bir dünyanın içine çekme çabamdan dolayı. Canım arkadaşım demiş ki büyüyorsun Selma. Peki, büyüyor muyum gerçekten. Yoksa küçülüyor muyum? Ya da büyüdükçe mi küçülüyorum. Bir kitapta okumuştum. Güzellikleri takdir edersen onların daha da güzel göründüklerini fark edersin diyordu. Her gün evrenin ne kadar büyük olduğunu bütün yapımızı birkaç molekülün oluşturduğunu düşünüyorum. Ve kendimi bir molekülden ibaretmişim gibi hissediyorum. Yani topu topu bir molekül. Sonra evrenin bir molekülden oluştuğunu düşünüyorum ve işte orda her şey kopuyor içimde. Yani hiç olmak dedikleri böyle bir şey olsa gerek. Son zamanlarda kafamın içinde bağıran ve bana �aha sana şöyle yaptı, altta kalma sakın� diye haykıran sesin gittikçe cılızlaştığını hissediyorum ve oyuncağı elinden alınmış bir çocuk gibi içerlediğimi fark ediyorum. Garip her yanımı saran içimi yakan yakarken de bütün ilkelliğimden arındıran bir kor duruyor kalbimin hemen üstünde soluma daha yakın yerde. Bir yandan canım yanıyor diğer taraftan ufukta yeni yeni düşünceler hisler ortaya çıkıyor. Merak ediyorum zerre olmak ne demek acaba. İnsandan bakınca bir anlamı vardır belki peki ya evrenden bakınca. Koskoca bir gezegeni bir zerre kadar küçük kılan bu evrende insan ne kadar olabilir ki diyorum kendi kendime. Ve diyorum ki �SEN KİMSİN� Ne kadarsın ki diğerlerine kızma hakkını kendinde buluyorsun. 28 sene ile inatlaşırcasına susuyorum. Tıpkı bebekken hiç ağlamadığım gibi. Bebekken hiç ağlamayan ben konuşmaya başladığım 8 aylıktan tam 26 yaşına kadar ağladım. Konuşamazken hiç kimse bilmiyordu neler düşündüğümü. Konuşmaya başladığımda artık herkes yavaş yavaş öğreniyordu. Eksik yanlarını görüp söylediğimde de olanlar oluyor ve ben kötü çocuk oluyordum. Şimdi gene sustum. Susuşum kırgınlıktan mı, eksiği görmeyene gösteremeyeceğim gerçeğini kabul edişimden mi yoksa her şeyin hiçlikten ibaret oluşunu idrak etmeye başlayışımdan mı bilemiyorum. Ama gene sustum. Ve bu suskunluktan korktum. Sürekli susmam konusunda telkinler veren insanlar şimdi de Selma konuş diyorlar. Selma anlat bildiklerini. Ne düşünüyorsun paylaş benimle (bizimle) Ama ben sustum. İletişim kurmak için verdiğim dün son cılız çabamda bitti�
Favori olarak işaretleyin
Favorilerinize ekleyin
Bunu e-posta ile gönder
Okuma: 2348 Geridönüş(0)
Yorumlar (0)
 Yorum yaz
|
Bu yazı için geridönüş linki
Yorumları göster/gizle
Yorum formunu göster/gizle