Aslında hepimiz satranç oynuyoruz etrafımızdaki kişilerle hayat oyununda.Bazen şahmat yapıyoruz bazen de yeniliyoruz. Düşündük mü acaba oyun oynamayı bildiğimiz halde neden bazen yeniyor bazen de yeniliyoruz?

Yeniliyoruz çünkü bazen yenilmek güzeldir, karşı tarafa yenmenin hazzını hissettiririz.Yeneriz çünkü egolarımızı tatmin ederiz.Ben bu oyunda yenmeyi seviyorum:çünkü başarıya aç bir ruhum var..Taş kaybetmeyi seviyorum :Çünkü her kaybettiğim taşta aslında zafere doğru gidiyorum,bunu biliyorum.Plan yapmak ta güzel:Başarının asla şansa bağlı olmadığını anlıyorum.. Karşımdakinin endişesini,kaybetmemek için çaba harcamasını,hele ki pes etmeyerek beni daha iyi oynamaya zorlamasını…Arada geri hamle yapmak zorunda kaldığımda ise,biliyorum hayatta hiçbir sevinç ebedi değil..Fani dünyada ebedi mutluluk var mı ?Bunu sorguluyorum…Sonra ebedi mutluluk tabi ki var hissediyorum bunu.Sadece inişler diyorum,her inişin bir çıkışı vardır.İndiğim yokuşa karşıdan bakmaktansa ,onun zirvesindeki görüntüyü merak etmeye başlıyorum…

Ama en sevdiğim son beraberlik. Karşı tarafta kazanmak için çabalar sende..Bir yerde durmayı bilip,hayatı tiye alıp,yenmek duygusunu tadamamak bahasına da olsa mücadeleyi kesersin.Karşı tarafın yüzünde ,umursamaz görünmeye çalışsa da o yenilginin izlerini görmeyi kesersin.Evet belki yenen yok ama iki tarafta bilincinde bir şeylerin..

İyi olan zaten belli oyundaki tavrından,yenecek olan,bırakıp kabullenen,iyi oynamadığı halde bide üstüne(hadi gel saldır diye)kışkırtmayan,centilmen olan,kendini parçalamayan da!!..Evet beraberliği,ortak oyunu yenmeye ve haklı olmaya tercih etmemek…

Bizi yenilgiye ne götürür,yanlış alınan duygusal kararlar değil mi?İşte beraberliği seçmenin bir artısı da bu,benim de başıma geldiğinde arkadaşım en azından bu oyunu oynarken beni incitmez belki örnek alır beni…Belki gözlerime o yenilginin hüznünü koymaz..Ama korktuğumdan yenilgiden sadece seviyesizce yenilgiler yaşamama umudumdanJ

Aslında iki tarafta biliyordur bunun bir oyun olduğunu,hayalimdeki yaşam satrancında…Bilmeyenle oynarsanız mutlaka yenmenin hazzını yaşarsınız,yenilginin hüznünü ya da kızgınlığını da…Ama asla oyunun oyun olduğunu bilip te oynayan,yenmekten ve yenilmekten mutlu olabilecek bir arkadaş kadar zevk veremez değil mi?

İşte hayat anında karşımıza çıkan etrafımızdaki binlerce kişi var.Marifet olan oyunu bilmeyene küsmek değil,öğretmek. Marifet olan oynanan oyunu bilmeyene kızmak değil,kibarca sen benim kulvarımda değilsin diyebilmek. Marifet ,oyunun zevkinden kopmamak. Ve marifet,yaşamda yenildikçe inatlaşmak, OYUNU YENMEK İÇİN DEĞİL BERABERLİKLER İÇİN VAR OLMAK

Özlem Özbudak Yılmaz

Bu yazı için geridönüş linki

Yorumlar (4)

Yorumları göster/gizle

teşekkür
yazar ozlemerg , May 19, 2009

asıl ben size bu güzel forumu bizlere hazırlayıp sunduğunuz için teşekkür ediyorum sayın admin..

hatalı kullanımı bildirin

Skoru düşürün

Skoru yükseltin

Oy sayısı: +2

Teşekkürler Özlem
yazar admin , May 16, 2009

Özlem kendini tanıttığın için teşekkürler. İsmini yazıya ekliyorum. Eger siteye uye isen, bana uye ismini bildirirsen yazıyı üyelik ismin altında gösterebilirim.

hatalı kullanımı bildirin

Skoru düşürün

Skoru yükseltin

Oy sayısı: +1

kimim ben :)??
yazar ozlemerg , May 16, 2009

özlem özbudak yılmaz

hatalı kullanımı bildirin

Skoru düşürün

Skoru yükseltin

Oy sayısı: +1

merhaba
yazar ozlemerg , May 16, 2009

arkadaşlar ismimi bile yazmadığım imzasız olan yazımı seneler sonra bulmak apayrı bir güzellikhatunca nete en zor günlerimde yazdığım ve gönderdiğimi de hatırlamadığım yazımla karşılaşmak süperokuyup değerlendirenlerin gönüllerine sağlık...sevgi ve saygılarımla.

hayat pes edilmedikçe her zaman güzellikler sunuyor..

hatalı kullanımı bildirin

Skoru düşürün

Skoru yükseltin

Oy sayısı: +0

Yorum formunu göster/gizle

Başlık
Yorum	daha küçük | daha büyük
İsim
E-posta
Lütfen görüntülenen karakterleri yazınız
E-posta ile takip (sadece kayıtlı kullanıcılar)
	Yorum Ekle Önizleme