| Tercih etmek ve edilmek |
 |
 |
 |
| Yazar Bilinmiyor tarafından yazıldı | |||
| Salı, 01 Şubat 2005 07:10 | |||
|
Annemin kardeşimi daha çok sevdiğini düşünürdüm. Çocukluk işte ama öyle düşünürdüm...
İtiraf edeyim... Küçük küskünlükler sırasında kocamın benden önceki sevgililerini benden daha çok sevdiğini düşündüğüm de oldu. Nedense insan hep en son ve en çok sevilen olmak istiyor. Sahip olduğu sevgiden daha çoğunu istiyor hep. Yersiz bir istek ama.. Oluyor iste... Sevdikleri hep bir tercihte bulunsun istiyor. Tercih edilen olmak için yapıyor bunu... *** Güneydoğu Asya'daki büyük deprem sonrasında sulara kapılan bir anne, kucağındaki iki çocuğundan birini gücü kesilince bırakmak zorunda kalıyor. 5 yaşındaki oğlu sulara kapılıyor. Anne ve kucağındaki yirmi aylıik oğlu direniyor. Mucize eseri, sulara kapılan oğlu da, kocası da sular çekildikten sonra ortaya çıkıyor. Gazetede bu haberi okuduğumda en çok bir cümleye takıldıi aklım; "Yaşadıkları bu olayı ne anne ne de 5 yaşındaki Lachie artık unutabilecek..." "Annem beni bırakmıştı..." Acaba yıllar sonra nasıl bir kişiliği olacak 5 yaşındaki çocuğun. Gerçekten nasıl gelişecek ruhu? "Ağladım, ağladım kimse beni duymayınca sustum ve tahtalara tutundum" demiş... Annesinin tercihi beyninde nasil bir kivrima sikisacak acaba? Hadi biraz daha ileri gidersek; "sevmeye engel bir yara" olacak mı acaba bu yaşadığı? "...Annem beni bırakmıştı" Çocuklarını kurtarmaya çalışan anne, gücü kesilen kollarından bıraktığı oğlunun ertesi gün bulunmasından sonra aglamış. Tanrı'ya şükretmiş. "Kendimi hiçbir zaman affedemezdim" demiş. Evlerine dönmüşler. Ama belli ki kurtulmus hayatlarında artık hep bu olay var... Bir kere kolları çözülmüş annenin. Ne anne affedebilir kendini, ne de Lachie annesini... *** Bazen yakınım dediğiniz insanların ihaneti de sizi sulara bırakması gibi değil midir? "...Annem beni bırakmıştı" kadar sızlatır bence bu gerçek insanın kalbini... Sevgi tercih kabul etmiyor Ama hayat hep bir tercihe sürüklüyor insanı. "Akıp giden günlerimiz" bazen tsunami dalgaları kadar vahşice alıp götürüyor bir şeyleri... İnsan, kollarının direnme gücü tükendiğinde vazgeçiyor bir şeylerden... Bir tercihte bulunuyor... Ya annesini seçiyor ya da karısını. Ya karısını seçiyor ya da sevdiğini. Ya sevdiğini seçiyor ya da çevresini... *** O vahşi sular alıp götürüyor bir şeyleri. Kusandığımız, takındığımız, bir yerlere tıkıştırdığımız ne varsa çekip alıyor. Bir can, bir de ten kalıyor çıplak... İşte o zaman ağlayıp ağlayıp susuyoruz. Bulduğumuz bir tahta parçasına tutunuyoruz... Uzanan elleri ya da sulara bırakanları unutmuyoruz hiç... O "tercihler" bir yerlere çörekleniyor... Ve bir gün bir başka kişisel tercihin sebebi oluyor..
Favori olarak işaretleyin
Favorilerinize ekleyin
Bunu e-posta ile gönder
Okuma: 5104 Geridönüş(0)
Yorumlar (0)
 Yorum yaz
|
Bu yazı için geridönüş linki
Yorumları göster/gizle
Yorum formunu göster/gizle