|
Yagmur Erensoy tarafından yazıldı
|
|
Her şey aslında ne kadar güzle başlamıştı. Bu günlerde en çok kendime sorduğum soru ben onu gerçekten iyi tanıyor muyum? Aslında geç kalınmış bir soru. Zamanında sorulmayan dieti yaşadıklarımla ödenen bir bedel halini almıştı.
Aslında ne de çok konuşulmuştu bu konu üzerine ne kadar çok uyarılmış engellenmiştim. Ama gözlerim kapalı kulaklarım duymuyordu ondan başkasını. Seviyordum. Beklide kendimi unutacak onu tanıyamayacak kadar çok seviyordum. Zor zamanlar geçirmiştik. Zor şeylere göğüs germiştik beraber peki neydi birbirimizi bu kadar çok severken birbirimize bu kadar bağlıyken bizim altında ezildiğimiz şey. Birçok soruyla geçti 9 ay. Kendi içimde kendimi yiyerek. İlk sorun daha ilk sabahtan açıklık verdi. Aslında sinyal yakmıştı bana olmaz yürümez bu evlilik diye. Her zamanki gibi görmezden geldim. Aslında her erkek evlenince biraz değişmez mi? Biraz. Yâda kendi benliğini kaybedip başka bir insan olacak kadar mı değişir? Bilmiyorum ama ben eşimi hiç tanımamışım diyorum. İlk sabahtan çantamı alıp çıkmaya başlamıştım sonraları ise güç gösterileriyle devam etmişti. Kaç kere birbirimize vurduğumuzun kaç kere birbirimizi incittiğimizin haddi hesabı yoktu. Biz bunun için mi evlenmiştik. Biz bunun için mi her şeyi göz önüne almıştık. Bu aralar ailemi çok özlüyorum yakınımdalar ama istediğim mevzide yaklaşamıyorum onlara. Konuşuyoruz ama aynı dilde değil. Vurulan her tokatta hak ettin sen bunu diye vicdanım da vuruyordu. Ama hala seviyordum vazgeçemiyordum. Her şiddetli kavga sonrası beraber oturup ağlıyoruz. Başkalarına kızgınlığımızı biz birbirimizden çıkarıyoruz. Onu değil aslında ben kendimi de tanımıyorum. Bazen sen kimsin diye kendime bile sormuşluğum oluyor. Onda bulamadığım mutluluğu dışarıda başkalarında aramak istemiyorum çünkü beynim ve yüreğim onunla o kadar meşgul ki….
Eminim uzun sürede bu böyle devam edecek. Yâda gittiği yere kadar. Ne zaman içimdeki ruh bana sahip çıkar elimden tutarsa o zaman ben varım ve ben buyum diyeceğim.
Yagmur Erensoy
Geridönüş(0)
 |