|
isimsiz tarafından yazıldı
|
Merhaba tüm Anneler,
Benim 12 ay 21 gün arayla 2 oğlum oldu. Her aşamam çok zordu.
Benim hamileliğimde düşünün oğlum daha bebekti. Karnım burnumdayken hiç kucağımdan inmeyen bir çocukla birlikteydim. İkinci bebek olduğunda yardımcı olan kimsem olmadığı için çok zorlanmıştım. Tuna uyumak istiyor , bebek emmek istiyor artık Tunayı ayağımda sallar aynı anda da Meriçi emzirirdim.Tuna dışarı çıkmak ister ama ikiside kucakta olduğu için kapı önüne bile indiremezdim, kapıcımızdan Allah razı olsun dayanamadığım anlarda çağırırdım o bizi kapı önüne çıkarırdıda iki insan yüzü görürdük.
Meriç 1 aylıkken kanguruya koyardım Tuna'ya öyle yemek yedirir veya oynatırdım. Meriç ağlar Tuna ağlar; yemek yapacak, tuvalete gidecek hiç zaman yoktu ve ben her an iki gözü iki çeşme ağlayan bir tip..... Çok zordu çooooook. Herkese küsmüştüm bana destek olmuyorlar diye...(şimdi onuda kabullendim ve kendimle gurur duyuyorum her yiğidin harcı değildir bu tempoyu kaldırmak)
Tuna ilk başlarda Meriç'e hiç tepki vermedi ta ki Meriç çevreye gülücükler verene kadar!!! Meriç garibimse emekleme döneminde de Tuna'nın türlü işkencelerine maruz kaldı. Her tarafı mos mor olurdu ısısrılmaktan, Meriç emeklemeye çalışırken Tuna onun üstünde oturur, her an onu iterdi. Geceleri Tuna sinir krizi geçirirdi resmen. 2 çocuk psikiyatristinden destek almak zorunda kalmıştık.
Şimdi Tuna 2 yaşında Meriç 1 yaşında. Şimdi dünyanın en mutlu annesiyim. İki oğlum var Allaha şükür sağlıklı, mutlu.
Tuna; Meriç olmadan yemek yemeyen, dışarı çıkmayan, Meriç sobaya yaklaştığında veya tehlikeli bir şey yaptığında ya onu korumaya çalışan ya da anne diye beni çağıran bir çocuk oldu. Üstelik Tuna hiç kimseyi öpmez; Meriç dışında.
Meriç ; Tuna'nın yanından hiç ayrılmayan, bir şey yerken bile onun ağzına da zorla sokmaya çalışan, uyurken bile Tunaya sarılan bir çocuk ve Tuna evde yoksa zaptedilemiyor.
Yani biz Tuna'ya hiç abilik , Meriç ede bebek görevi yüklemedik ama kardeş işte birbirlerinden ayrılmıyorlar, arkadaş oldular ve birbirleriyle oynarken onları seyredebilseniz keske, ben bazen mutluluktan ağlıyorum . Onları böyle gördüğüm zaman yaşadığım onca kötü günlere hiiiiç pişman değilim.İ yi ki de böyle olmuş. Herşey çok zor oldu ama güzel oldu. Yaptığımız yemekleri ikiside birden yiyor, parka gidiyoruz ikiside eğleniyor, gezmeye gittiğimizde birbirleriyle oynuyorlar.
Zaten aradaki yaş farkı azaldıkça kıskançlık artar ama ilişki bir o kadar kuvvetli olurmuş. Niyemi anlattım bu kadar şeyi; ikinci çocuk düşünmeyen arkadaşlar belki ilk dönemleri çok zordu ama oğullarım emin olun ki tek çocuklardan daha mutlu ve aktifler. Sevgiden yana hiç de eksikleri yok. Geç kalmak bir yana sakın çocuklarınızı kardeşsiz bırakmayın. Gelecekte siz olmadığızında hayat bağları kopmamalı çocuklarımızın. Geçen hafta bir arkadaşımızın yegenini trafik kazasında kaybettiler. Anne - baba harab durumda. Başka çocuklarının olmasıda mümkün değil. Lütfen kötü şeyleride düşünün.
(Bu arada artık ben tuvalete falan gidebiliyorum ama Tuna,Meriç ve ben olarak) SADECE 1 YIL İÇİN SIK DİŞİNİ.
Sevgiler
Geridönüş(0)
 |
Bu yazı için geridönüş linki
Bu yorumun beslemesine abone olun