İçeriğe atla


Çekingen Kişilik Bozukluğu


  • Başlığa cevap yazmak için lütfen forumda oturum açınız.
Bu konuya 323 cevap yazıldı

#1 armimad

armimad
  • Üyeler
  • 15 Mesaj

Gönderim tarihi 28 December 2012 - 10:26 PM

Mesajı Görilkemnur, 29 December 2011 - 10:48 PM tarihinde yazmış:

slm şu an 26 yaşındayım kendime yakın bulduğum kimse yok küçüklüğümde anne baba ayrı olduğu için sevgisiz bir ortamda büyüdüm babaannem sürekli arkadaş edinmeme kızardı.başıma bişey gelirse kime hesap vericekmiş.lise de sıramda tek otururdum. tenefüslerde sınıfta yalnız geçirirdim. üniveristeyi kazanınca artık babaanemler yoktu kendime yakın hissettiğim ilk kişiyle eşimle evlendim.şu an bir tane bile arkadaşım yok. konuşurken en korktuğum şey eleştirilmek.akrabalarım hep arkamdan konuşan ikiyüzlü tipler.onlarlanda görüşmeme kararı aldım.beni korucak kimse olmadığı için kendi kızlarını hep benden üstün tutmaya çalıştılar.birine derdimi açtıysam heryerde konuşuldu.Allahtan başka kimsem yok.Ama sürekli bu yaşadıklarım aklıma geliyo kendimi dünyanın en talihsiz kişisi olarak görüyorum.ve yalnız olduğumu düşünüyorum.bu düşüncelerden nasıl kurtulabilirim?

Mesajı Görilkemnur, 29 December 2011 - 10:48 PM tarihinde yazmış:

slm şu an 26 yaşındayım kendime yakın bulduğum kimse yok küçüklüğümde anne baba ayrı olduğu için sevgisiz bir ortamda büyüdüm babaannem sürekli arkadaş edinmeme kızardı.başıma bişey gelirse kime hesap vericekmiş.lise de sıramda tek otururdum. tenefüslerde sınıfta yalnız geçirirdim. üniveristeyi kazanınca artık babaanemler yoktu kendime yakın hissettiğim ilk kişiyle eşimle evlendim.şu an bir tane bile arkadaşım yok. konuşurken en korktuğum şey eleştirilmek.akrabalarım hep arkamdan konuşan ikiyüzlü tipler.onlarlanda görüşmeme kararı aldım.beni korucak kimse olmadığı için kendi kızlarını hep benden üstün tutmaya çalıştılar.birine derdimi açtıysam heryerde konuşuldu.Allahtan başka kimsem yok.Ama sürekli bu yaşadıklarım aklıma geliyo kendimi dünyanın en talihsiz kişisi olarak görüyorum.ve yalnız olduğumu düşünüyorum.bu düşüncelerden nasıl kurtulabilirim?

Dilerim yardımcı olabilirim Açıkcası nasıl anlatsam bilmiyorum fakat bana göre iki tip insan grubu var birinin duygu yogunlugu fazla yani karşısında ki insana kendi kadar değer veren önemseyen dost canlısı diye tabir edilen insan grubu ve diğer tarafdan diğer insanları önemsemeyen maddeci sadece geyik muhabbetlerden hoşlanan ikinci grub ilk saydıgım olanlar daha zeki daha hassas çevresinde olup bi teni daha çok inceleyen aslında savaşcı ruhlu :) fakat çok hassas diğeri de bu insanların yaşadıkları ile keyif alan mesela filmler vesaireler izleyip vakitlerini öldüren pekde işe yaramayanlar sanırım anlatabilmişimdir ne oldugunuz siz ilk saydıgımsınız güçlü olmalısınız diğerlerinin ne düşündüğünü çok umursamamalısınız dost nadir cıkıyor dostluk çok zor üzülmeyin eğer fırsatınızı bulursanız bedava halk eğitimler var onlardan birine gidip kafanızı dağıtın sosyalleşmekten korkmayın ne çok fazla konuşun nede az güncel muhabbetler yapın bilindik fazla detaya girmemeye çalışın isterseniz anlatın ama onlardan bir beklentiniz olabileceğini hissetirmeyin çünkü insanlar insanların sorumluluklarını almak istemez genelde insanlar huzurludur ve huzurlarını bozmayacaktır o zaman sizinle araya mesafe koyar bizler birliğe beraberliğe inanırız huzurlu olanlar umursamaz buda sizi yıpratır incitir o arada benim size şu kısacık yazınızda dediğimi hatırlayın ve bundan güç bulun dilerim :) siz özel insanlardansınız

#2 nesett

nesett
  • Üyeler
  • 0 Mesaj

Gönderim tarihi 26 July 2012 - 02:19 AM

Mesajı Göreflatunnn, 27 February 2012 - 12:58 AM tarihinde yazmış:

çekingen olmanın zorluk çekmenin bir kişilik bozukluğu olduğunu düşünmüyorum.şöyle ki herhangi bir ortamda, deli dana gibi koşuşturmak, bır bır bitmeyen konuşmalara başlamak, aşırı derece kendine güvenmek, başarısızlık sonucu eşşekten düşmüş karpuza dönmekten iyidir. sosyal olan normaldir gibi bir önermeyi kabul etmem mümkün değil.ne demiş atalarımız neye göre kime göre?
  aynen katılıyorum biz farklıyız mükemmeli arıyoruz herşey en iyi şekilde olmalı die düşünüyoruz mantıklı yararlı cümleler kurma peşindeyiz ama diğerleri yani etrafımızdaki çoğu insan en azından benim etrafımdakiler günübirlik yaşayan insanlar boşa yaşayan.biz hayatı yaşamaya çalışır oysa onları hayat istediği şekilde savurur ve buda onların umruzda olmaz sorumsuz oldukları için farkında bile olmazlar ben de var bu yazılanların çoğu kimseyi kendime yakın hissedemiyorum kolay kolay açılamıyorum yapmacık konuşmalar gülüşmeler alaycı tavırlar.ben menmunum halimden.en iyi günümdede allah göstermesin en kötü günümdede yanımda olacak bir sevgilim var allahım onu bana bağışlasın diğer hiçbirşey umrumda değil.

#3 nesett

nesett
  • Üyeler
  • 0 Mesaj

Gönderim tarihi 26 July 2012 - 02:13 AM

Mesajı Görufuk aydın, 26 December 2011 - 01:02 PM tarihinde yazmış:

herkezde olan bendede var. kızarma korkusu, geçmişdeki anılarımda ki kötü ilişkiler. her seferinde yenilmiş olmanın ezikliği . ama kalabalığız. benim ilk aklıma gelen biz birbirimize yetmelimiyiz, toplu bir görüşme yapmalımıyız? yeni kalabalık birbirini enazından çok iyi bildiği bu konuda tedavi edebilirmi? Belkide bu konudan müzdariplerin üyü olduğu bir cafe açmalı ve takılmalıyız. :( Performans gerektiren anlardaki hayal kırıklığım kendimden nefret ettirdi diyenler. Alın size emailim. ufukaydin77@hotmail.com.
böyle bi grup varmı açtınızmı

#4 Misafir_eflatunnn_*

Misafir_eflatunnn_*
  • Misafirler

Gönderim tarihi 27 February 2012 - 12:58 AM

çekingen olmanın zorluk çekmenin bir kişilik bozukluğu olduğunu düşünmüyorum.şöyle ki herhangi bir ortamda, deli dana gibi koşuşturmak, bır bır bitmeyen konuşmalara başlamak, aşırı derece kendine güvenmek, başarısızlık sonucu eşşekten düşmüş karpuza dönmekten iyidir. sosyal olan normaldir gibi bir önermeyi kabul etmem mümkün değil.ne demiş atalarımız neye göre kime göre?

#5 Misafir_k..mlee_*

Misafir_k..mlee_*
  • Misafirler

Gönderim tarihi 19 February 2012 - 10:39 AM

malesef benim de böyle sorunum var istediğim zaman duygularımı düşüncemi açamıyorum zaten doğru bişey bile söylücek olsam yüzüm kızarıyor işte o an ne yapıcam nasıl kurtulcam diye çırpınıyorum .ve herseferinde işten çıkıyorum. olumsuz düşünüyorum konuşmaktan korkuyorum beni eleştirenlere ne diycem onu bile bilmiyorumm sonra üzülüp içime kapanıp ağlıyorum ben niye böyleyim diye .hap doğru olmaya çalışıyorum ama doğru olmadığını biliyorum.sanırım başkalarının düşüncelerine önem veriyorum.sizc   e düzelebilirmiyim bana yardım edin lütfen hayatım hep npişmanlıkla geçiyor lütfen cevap bekliyorum

#6 Misafir_Ekc_*

Misafir_Ekc_*
  • Misafirler

Gönderim tarihi 18 February 2012 - 12:49 AM

Yemin ederim benim((23 yaşındayım üni ee mühendisliği okuyorum)) kadar bu hastalıktan çekmiş olan yoktur sanırım...her gün ölüp dirilmeyi,kalabalık içinde kendinin tek başına kaldığını düşünmeyi, kimsenin seni sevmediğini,beğenmediğini düşünmeyi, kendini başkaları ile karşılaştırmayı, yapmam gereken şeyleri tam yapamadığında hissettiğim ve aynı zamanda sosyalfobimi kat kat artıran "dünyam başına yıkıldı" hissi, dünyadaki en şanssız,kısmetsiz,talihsiz insanı benim duyguları... yani bu duyguları anlatamam, yaşamayan bilemez gerçekten bilinemez bu duygular...ne kadar kötü olduğunu bir ben bilirim,sanırım birde benzer şeyleri yaşayanlar...Çözüm: bence bunun tek tedavisi SEVGİ...bunu MİLYONLARCA kez yazmak istiyorum...çünkü insan internetten kendine çözüm ararken bazı şeyleri hemen geçebiliyor ((bi hevesle alınan kitaplar,yok hikayeler, yok böyle davranmalısın, hep gülümsemelisin falan filan)) o anki kötü durumuyla...bence TEK tedavisi bu... mesela birisiyle göz göze gelememek ...geri plan da hemen gözlerini kaçırmanın nedeni o kişiyi beğenmemen,kendinden küçük görmen, kıskanman veya seni aşağılayacağını düşünmen olabilir... Ama belki klasik olacak ama sevmeye çalışarak bakınca işler rayına oturuyor; kişiye bi arkadaş, dost olabiliriz gözüyle bakabiliyosun...mesela anlatılan bir şeyi dinlemek bazen benim için çoook sıkıcı olabiliyor... o sustuğunda ne diyeceğimi düşünmekten konuşulanı dinleyemiyorum ne dediğine odaklanamıyorum... mesela sohbetlere dahil olmada da sıkıntı yaşıyorum diim, bazen sohbete hiç katılamıyorum çünkü fark ettim ki konuşan insanları sevmiyorum, onun beni de sevdiğini düşünmediğim için konuya ortak olamıyorum...daha önceden çok az bi sevgi olsa bile konuya dahil olabildiğimi gördüm... bi de bi şey fark ettim sevdiğin zaman duyguların seninle birlikte oluyor...duyguların seninle birlikte oluyor gerçekten... ben bunun eksikliğini çok hissettim hep tek düze aynı hissetmekten bıktım usandım artık o soğukluğu gerçekten tarif edemem...umarım faydalı olmuştur kardeşlerime...bence hayatı izlemeyi bırakıp yaşamalıyız artık:Dekc0789@gmail.com

#7 Misafir_nefarkederki_*

Misafir_nefarkederki_*
  • Misafirler

Gönderim tarihi 15 February 2012 - 09:05 PM

Öncelikle birçok okuyucu birşekide kendilerini ifade etmişler... Acıkcası bu yprumu herhangıbırının okuyupta (özellikle bu makalaeyi hazılayan birinin) sonrasında bir sekilde bizim gibi olanlara fayda sağlayabileceğini sanmamakla birlikte umutsuzca ancak desarj olmak amacıyla bende yazmayı uygun gordum...Üniversite son sınıfa gelmiş 28 yasında (evet yanlıs duymadınız bu yasa kadar halen üniversitey bitiripte bir iş kuramamıs bır baltaya sap olamamıs ) biriyim. Gerek memleketimde gerekse okudugum shırde yuzeysel arkadaslıklar dısında (2 gunluk kanka muhabbetlerı gorunurde arakdaslıklar) herhangbır arkadasa sahıp olammıs bırıyım... Bu durumda ılk zamnlarda ılk ortama gırdıgımde cekınmemın toplum ıcınde yanlızlıgımın sagar edıcı cığlıklarını duymanın yanı sıra bu durumu mumkun oldgunca atmaya caslıtıgımda bır gercek... Öylekı arkadaslarım dedıklerımı hemen her gun aramaya calsıan dısarıda turlu aktıvıteler yapmaya calısan kı cogu zmanda hesabı odeyen bırı olmamın dıısnda herhangıbır arkadasımın herhangıbır sıkıntısını elımden geldıgı olcude ama maddı ama manavı halletme yoluna gıden öylekı doğum gunu olan arkadaslım cın bıle bırkac organızasyon duznlemeye calsıan bırıyımAcncak buzamna kadar yalan olmasın 2 3 defa kı fazal değil doğum gunum kutlandı ve buzamna kadar en ufak bır konuda kıme basvursam hep gerı cevrıldım... Arkasadım dedğim ınsanlar benım ıcın merkezımdeler ancak ben onlar ıcın sadece doığerlerınden pek bır farklı olmayan bır haldeyım... En basıtınden facebookta tum arkadasım dedıkelrımın reısmlerı varken (farklı kısılerle) benım hemen hıc remsım yok A sahsı benımle bır yasamıssa dığerlerıyle 10 yasamıs oyle olunce ınsanın gucune gıdıyor... Daha buzamna kadar benı bır yere cagıran kımseyı gormedım ha cagarılıyorum ancak takılacak kımse olmayınca ben akla gelıyorum... Bu yasıma kadar daha bır kızın elını tuutmuslugum yok ancak 2007 den 2012 ye kı bunun 2009 dan snrası yuzunu bıle goremdıgım bır kıza sevdalanmakla gectı... Soyleyemedım mı SOYLEDIM ancak arkadascaymıs... Neye elımı atsam kuruyor.... Hıcbır konuda basarı saglayabılmıs bırı değilim... (okuyanlar mutlaka dıceklerdır abazana bak dıye) Acıkcası ben bu duurmun sadece bır hastalık yada bozukluksada tek tarflı bırsye olmadıgına ve gercekten yanlızlıgın kaderım olduna nanıyorum... ve soyle dusnuyorum bagzı ınsanlar yanlızlıgı secer bagzılarını ıse yanlızlık secer benım secımım yanlızlık değil ancak yanlızlıgın secımı benım....

#8 Misafir_turgut_*

Misafir_turgut_*
  • Misafirler

Gönderim tarihi 12 February 2012 - 09:04 PM

ben 19 yaşındayım bu sorun çocukluğumdan beri bende var bu sorun bende eskiden bu konuyu fazla takmazdım. ama biraz büyüdükten sonra insan artık bişeyler yapmak istiyo.ama nerde ilk okul bitti başladık meslek lisesine sınıfta 1 tane kız yok 4 sene boyunca tanıdıgım kızlarla bile artık konusamaz olmustum.bu sorunu kafama taktıkça büyüttüm.lisede yüzümde sivilceler çıkmaya başladı ben her şeyi olduğu gibi onlarıda kafama taktım..Daha sonra ne öz güven kaldı ne sosyallik.artık evden cıkmaz olmustum.aşırı alıngandım en küçük eleştiriyi kaldıramıyordum.Bazen intahar etmeyi bile düşünüyordum..Ama karar verdim bu sorunu aşmak istiyorum artık.daha yazıcak çok şey var ama kısaca benim hikayemde böyle..

#9 Misafir_Furkan_*

Misafir_Furkan_*
  • Misafirler

Gönderim tarihi 07 February 2012 - 08:47 PM

evet arkadaşlarım ebilerim ben de bir çekingenlik maduruydum ama sonra bu durum canımı çok sıkmaya başladığını farkettim ve kendimi geliştirmeye yönelik adımlar attım artık herkezle rahatça konuşabiliyorum tenefüslerde kızlarla takılıyoruz kankamla birlikte bakın sizde başarabilirsiniz önce cesaretinizin yettiklerini yapın mesela gidin bir dükkana saati sorun dükkandan çıkarken hayırlı işler deyin sabah girdiysen günaydın de selamın aleyküm de sokaktan bir adam çevirip yol,iz sorun saati sorun okula gidiyorsanız sürekli sorulara cevap vermeye çalışın espirilerinizi sakın esirgemeyim ve böyle böyle kendinizi geliştirin mümkünse kendinize fırlama bir arkadaş bulun ama karaktersiz olmasın yoksa sizi ezer daha da içinize kapanırsınız hayır demeyi öğrenin sonra bakıcaksınız ki insanlarla iletişiminiz kolaylaşmış ayrıca derslerde ihtiyacınız olmadığı halde kalem isteyin hocanın dediği bir şeyi sorun yanı boş olan birinin yanına oturmak için izin isteyin ve daha büssürü şey ben artık herkezle konuşabiliyorum daha dün eczaneye gittim tırnaklarımı yiyorum acı oje sordum ama ne sormak resmen hayat hikayemi anllattım :( sizde cesur olun sonunda ne olabilirki

#10 Misafir_smalldrop_*

Misafir_smalldrop_*
  • Misafirler

Gönderim tarihi 30 January 2012 - 02:40 PM

internette bu durumu araştırırken bu siteyle karsılaştım ve yazılan bütün yorumları okudum nerdeyse . bende yazılanların biçoğunu yaşıyorum  en azından bunu sadece kendimin yaşamadığını görmüş oldum. Böyle hissettiğimi çevremde kimse bilmiyo.bunu anca yaşayan insanların anlıcagını düşünüyorum belkide. 18 yaşıma girmek üzereyim gencim ama bütün bunları kendime problem ettiğim icin bu yüzden hayata dair bi umudum yok . içinde olduğum kabuğu kıramamaktan bende buraya yazan herkes gibi mutsuzum ve kendimi suçladıkca dahada mutsuzlaşıyorum sanırım.En azından birbirimizle iletişim kurmamız gerektiğini düşünüyorm .bu konuda konuşmak isteyen olursa adresimi veriyorm  smallldrop@windows.live

#11 Misafir_dmrs_*

Misafir_dmrs_*
  • Misafirler

Gönderim tarihi 29 January 2012 - 03:39 PM

Yorumlardaki çoğu kişiyle aynı zor durumu paylaşıyorum , yahu arkadaş ev dışında rahat olduğum yer yok sanki , bu utangaçlığımı sosyal aktivitelere (basketbol vs.) katılarak , kitap okuyarak ve en önemlilerinden kendimden emin olarak kurtulmaya çalışıyorum , biraz gelişme var ama istediğim durumda değilim toplum içinde en ufak konuşmalarda bile kızarıyorum.. Not: evden yazıom rahatım..

#12 Misafir_elzemm_*

Misafir_elzemm_*
  • Misafirler

Gönderim tarihi 28 January 2012 - 02:33 PM

ben de aynı dertten muzdaripim  yukarıda bir arkadasın yorumunda telefonla ilgili sorunu oldugunu söyledi aynı sorun bende de var ben de telefonda konuşmak istemiyorum çünkü ne konuşacagmı bilmiyorum en fazla konuştugum naber nasılsını bunlar yani  derslerde  bile bildigim soruyu söyleyemiyorum çünkü o anda herkes bana bakacak diye utanıyorum arkadaşlarımla konuştuğumda rahatolamıyorum bir şeydemek demek için aklıma kelime bile gelmiyor  birisi bana bir şey söylese veya  beni eleştirse ona tebessüm ederek karşılık veriyorum yani ağzımdan sözlü bir sey çıkmıyor birisi bana bir şewy anlattıgında da kafamı sallamaKTAN başka bir sey yapamıyorum ama birisiyle yazışırken o kadar rahatım ki istedigim herşeyi söyleyebiliyorum ama bu rahattlıgı konuşmama aksettiremedigim için kendime üzülüyorum ve bunları aşmak için kitap okuyorum ama herhalde yanlış yol secmişim

#13 Misafir_metinss06_*

Misafir_metinss06_*
  • Misafirler

Gönderim tarihi 28 January 2012 - 12:12 PM

kendinizi nerde ve nasıl mutlu hissediyorsunuz onu yapın arkadaşlar.. size kimi eleştirirse eleştirsinkendizi nasıl rahat hissediyorsunuz en mutlu anlarınız nerde oluyor gözlemleyinsevdiğiniz şeyleri tutun yada peşinden gidin..bakarsınız monoton yaşam bi gün değişir..benim yengemin bi sözü var GECELER GEBE-dir diye geceler gebebugünün gecesi çok mutsuzsunuz ama yarın yeni bir gün yeni bir yaşam oturduğunuz hiç konuşamadığınız yapmak isteyipde yapamadığınız bi sürü şey var veya olabilir.. ama unutmayın hastanelerde hiç gün yüzü görmemiş insanlar var ya onlar naapsınlar keşke bi çekingenlikleri olsa yada buna benzer şeyleri.. çok daha ötesini hayal ediyolardır belkide.. ben buyum arkadaş seviyorsan sev sevmiyorsan yürü git.. kimseyi zorla veya bi çabayla kendize hayran bırakmak zorunda değilsiniz ayrıca sizi sevmeyen benimsemeyen çok mu mükemmel.. onların bakmayın bi havayla gezdiklerineya paraları vardır ya sosyetik bi yaşamları zengindirler kimseyi görmezler alçak dağları sıra sıra dizseler dönüp birine bakmazlarama benim gibi birine rastlasalar 'pufff' yaparım soman dağına uçarlarordan oraya konarlar zıplarlar yapılan eleştiri veya laf zorlarına gider hemen ateşlenirler.. hayat felefeleri hep kendi komplekslerini görmezden gelip başkalrının çekingenlği pasif yönleri edemeklerini izlemek ya yön vermek ya da kendi egolarını bunlarla tatmin etmektir.. bunu pek belli etmezler..bnm bi arkadaş vardı alınganım veya herşeye çabuk kızar snrlernim diye bi gün bana sen öbür arkadaşdan da betermişsin metin dedi ama öbür arkadaş veya ben bizim olumsuz yönlerimiz.. bunlar onun ya komik durumlar yada eleştirmek için güzel alaycı yorumlar.. yapması için yetiyordu..bizi kınarken yada beni kendisi kpss kursuna gidip ünv ortamında okumuş kültürlü dil bilen arkadşları görünce kötü olmaya başladıbana telefon açıp metin ben burda kendimi bi tuhaf hissediyorum kemküm ediyorum anlatacak bişim yok birisini hoşuma gidiyor açılamıyorum.. yani bi sürü şey.....en son lafıda senden feyz almak için aradım ben nasıl yapim bu kıza nasıl davranım faceden eklesem olur mu gibi şeyler söylüyorduve muzdarip olduğu çok durum vardıeee bi zamanlar başkalarının veya benim olumsuz durumlarıma gülüyordun çabuk öfkelenme sinirlenme alınma gibi durumlarıma kemküm etmeme falanne oldukendin yaşamaya başladın bana gülerken gitti bi başka toplum içine girdi orda sorun yaşamaya sıkıntı duymaya başladı yani güldüğü şeyler kendi başına geldi.. hemde kimsenin etkisi olmadan..bi başkasının başarısı yada artıları onu rahatsız etti..döndü dolaştı yine bana geldi.. banane yaa diyemedi..eee onun için egolarını başkalarının olumsuz yönleriyle tatmin etmeyecen yada görüp ben daha iyim daha iyi konuşurum çekingen değilim çevrem çok seviliyorum işimde başarılıyım falan filan demeyecen..unutma bi gün yalnız kalabilirsinve belkide o arkadaş şimdi yalnız niye mi bende terk ettim onu arkadaşlık bitti.. prensiplerinizden taviz vermeyin..bu yazıyı okuduktan sonra bi kere daha düşünün..ÇEKİNGEN, KONUŞAMAYAN, AKLI AZ, Bİ İŞ BECEREMEYEN,,,, BİRİ OLSANIZ BİLE Bİ GÜN BİRİLERİ SİZE YA YALVARABİLİR YADA MUHTAÇ KALABİLİR.. GELİP SİZE SENDEN FEYZ ALMAYA GELDİM DİYEBİLİR...sevgiler... :)metinsalci06@hotmail.com

#14 Misafir_metinss06_*

Misafir_metinss06_*
  • Misafirler

Gönderim tarihi 28 January 2012 - 11:18 AM

yorumlarımı yazılarımı okuyan arkadaş ve ya arkadaşlar beni msn eklerseler daha iyi olur.. mail atmasınlar.. mail yazmak zahmetli iş.. elimden geldiğince yardımcı oluyorum olacam da bu benim insanlık görevim ama kasmaya gerek yok.. aşılması zor veya imkansız gibi görünen durumlar olsa da biraz üstüne gidecez biraz da kendimizi böle sevecezsizi sizden başka kimse çok sevemez bunu unutmayınsevgiler...metinsalci06@hotmail.com

#15 Misafir_umut123_*

Misafir_umut123_*
  • Misafirler

Gönderim tarihi 25 January 2012 - 08:19 PM

Meraba ben bundan 2 yil once hic cekingen degildim tam tersine cok sosyal bir kisiliktim arkadaslarimla hep bulusurduk. Sonra lise dolayisiyla onlardan ayrildim. Lise 1 de arkaslarim vardi ama samimi  degildik sonra ailem yurtdisina tasinmaya karar verdi ve tasindik burda uluslar arasi okula basladim ve ingilizcede sikinti yasadim ama su an 1 yil gecti ingilizce konusuyorum ama antisosyal oldum resmen en fazla 10 muhattap oldugum arkadasim var ama hic yakim degiliz. Her konuda cekiniyorum derste sorulara yanlis bisey cevap verirsem diyede cekiniyorum. Arkadaslarimla hep ders hakkinda konusuyoruz hic gunluk olaylar hakkinda konusamiyorum cok cekiniyorum. Hatta sinifta soru cevaplarken sesim titriyo. Bu durumdan biran once kurtulmak istiyorum ama olmuyor. Ailem beni sosyal biri olarak taniyo. Burdaki arkadaslarim beni Turkiyedeki arkadaslarimla konusuyom saniyo. Turkiyedekilerde Burdakilerle konusuyom saniyo. BEn simdi aileme ben simdi aileme ben antisosyalim diyeme. yada pisikolojik tedavi diyemem. Suanda resmen dunyaya kustum. Konuscak kimsem yok.

#16 Misafir_esra_35_*

Misafir_esra_35_*
  • Misafirler

Gönderim tarihi 20 January 2012 - 01:36 PM

Ben 22 yaşındayım. Hiç arkadaşım yok diyebilirim. Yani nasıl oluyor bilmiyorum ama telefonumu  alıp da arkadaşlarımı aramak istemiyorum. Telefonla konuşmak hal hatır sormak o kadar zor geliyor. Beni arıyorlar, kızıyorlar aramıyorum diye e tabi bir süre sonra onlar da aramıyorlar. Evliyim aynı zamanda eşim neden arkadaş edinmiyorsun diye bana sorduğunda bilmiyorum istemiyorum işte diye geçiştiriyorum. Bu halimi o da takıyor kafasında yer ediyor. Eşim benim gibi değil birileriyle yüzyüze görüşmesin telefonu susmaz. Beni arayanlara ben cevap vermek bile istemiyorum. Sabah iş akşam ev hafta sonu da evdeyim ya da annemdeyim. Hayat benim için bu kadar yani dahası yok.

#17 Misafir_serhan_*

Misafir_serhan_*
  • Misafirler

Gönderim tarihi 17 January 2012 - 11:43 AM

arkadaşlar bir grubunuz varmı varsa söylermisiniz

#18 Misafir_Prof.piskiyari Dr ozan karaca _*

Misafir_Prof.piskiyari Dr ozan karaca _*
  • Misafirler

Gönderim tarihi 08 January 2012 - 03:22 PM

BEYLER  BAYANLAR  ÖNCELİKLE   BU GİBİ SORUNLARLA  LÜTFEN İLAC  VB  KSEİNLİKLE  KULLANMAYINIZ   ÖNERİLMEZ     EN KISA  ZAMANDA KENDİNİZE  GÜVENEREK  BİR  TERAPİYE    YADA   PİSKİYATRİ  DOKTORUNA  GİDİNİZ  BİLİYORUM  BAZILARI PİSKİYATRİ DOKTORUNA   GİTMEYE  UTANIRLAR   AMA  KENDİNİZ OLUN GİDİN    AKŞAM   BİR  DUŞ ALIN   UYUYUN   SABAH   KALKTIĞINIZDA    YÜZÜNÜZÜ   YIKAYIM      TAM KURUMADAN  DIŞARIYA  CIKIN   BİRAZ  SOĞUK  VE  TEMİZ  HAVAYI  İCİNİZE  CEKİN VE  BEN  BUGÜN  KENDİ  SAĞLIĞIM İCİN   CALIŞACAM   DİYİN  DOKTORA  GELİN   HERKHANGİ BİR  TERAİY  PİSKOLOJİ DOKTORUNA  GİDİN   ÖNCE  1  KEZ  GİDİN  NASIL SORUNLARINIZIN  AZAR  AZAR   GİDERİLDİĞİNİ  DOKTORA  NEDEN  ÖNCE  GİTMEDİM  DİYECEKSİNİZ  ARTIK   BİRAZ  CIKTA  OLSA  UTANMA  DUYGUNUZU  DOKTOR  SAYESİNDE    KURTULURSUNUZ   HERGANGİ  BİR  SORUN İCİN  BENİMLE   İLETİŞİME GECEBİLİRSİNİZ   AMA  SADECE  AKŞAMLARI   SORULARUNUZA  CEVAP  VEREBLİRİM EMAİL > rebecca-dolek@hotmail.com>

#19 Misafir_emre41_*

Misafir_emre41_*
  • Misafirler

Gönderim tarihi 07 January 2012 - 09:11 PM

gerçekten ben bu sorunu çözmek için elimden geleni yapıyorum ama sanki hiç ilerleme kaydetemiyor gibiyim ne kadar çabalardam çabalayım sanki hep aynı yerdeyim bişey oluyor hep aynı noktaya bi anda geri dönüyorum bir türlü başaramıyorum .bu bana acı veriyor.Çok ama çok uğraşıyorum ama yine de arkadaşlarımın bana sessizsin demesi bana çok koyuyor.Anlamıyorum artık ben bunu anlayamıyorum daha ne yapmam gerek  bilemiyorum...

#20 Misafir_onurgurur_*

Misafir_onurgurur_*
  • Misafirler

Gönderim tarihi 06 January 2012 - 11:44 PM

utangaç olmak büyütülme veya yetiştirilme yüzündense eğer bence aşılır ama ırsi ise aşan insanın elinden öpmek lazım. bendeki ırsi olsa gerek çünkü babamdada var bendede.babam hala utangaç e bende öle demekki aşılınılabiliniyosa çok zor olsa gerekki biz aşamamışık evet utangaç olmak çok zor hiç bi sosyal oratamda rahat olmassın bu yüzdende girmek istemessin öle ortamlara ama girmeye mecburuz.çocuklukta fazla acı çektirmez utangaç olmak ama büyüyünce insan dayanamayakmış gibi olur çok acı çekersin.ya bunları yaşamamızın bir sebebi var bence. çünkü inançlı olan insan ne kadar acı çekerse ceksin dayanabiliyo çok acı çekiyosun ama dayanıyosun öle de geciyo zaman bölede geciyo e bizimki ot gibi geciyo başkasınınki deli dolu ama baki olan diğer taraf işte bizim sınavımızda bu kadar acı çekerek bu hayata dayanabilmektir belki  deli dolu olanların sınavını tahmin edemedim onlarında vardır bi sınavı cevaplayamadığımız soruların cevabını ahirette alacağımıza inanıyorum ve şuna inanıyorum benden daha çok acı çeken insan da bu dünyada hayatını öle veya böle geçirdi mutlaka ... ben buraya çektiğim acılardan birtane örnek vereyim size  sayısını hatırlamıyom  gururumu incilterek gülüp eylenenlere utangaç olduğum için tepki gösteremediğim zamanlarım çok oldu.yazarken çok basit ama bunu yaşamamak için insan neler yapmaz.daha yazılacak çok şey var .çünkü hayatım bu benim hayatımı anlatamayacağıma göre burda bitireyim ben bunu .




0 Kullanıcı bu konuyu okuyor

0 üye, 0 ziyaretçi, 0 gizli üye