| |
| |
|
|
|
FA Coach Academy
Rumeli Cad. Suzi Bey Apt. No:14/8
Nişantaşı İSTANBUL
538 983 00 85
|
(0 Yorum) |
|
|
|
|
|
Anasayfa
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
Sevgiye Geç Kalmak |
|
|
|
Yazar Cigdem Alper
|
 | | | | Bir insanı sevmekte asla geç kalmamak isterdim...
| |
| Hayata bakışım bir filmde gördüğüm bir sahne ile değişti. Hatırlarsınız Fight Club filminde Brad Pitt bir dükkana girer ve dükkanda çalışan adamı dışarı sürükleyip, dizleri üzerine çökmesini emreder. Sonrada başına bir silah dayayıp “Az sonra öleceksin, ne yapmış olmayı dilerdin?” diye sorar...
Bu sahneden sonra belki yüzlerce defa kendimi o adam yerine koydum. Tekrar tekrar kendime sordum, “Az sonra ölecek olsam, ne yapmış olmayı dilerdim?”.
Aradan bir sene geçti...
Babanem... Beni yetiştirip büyüten o güzel insandan, senelerdir ne kadar uzaktım... Yıllarca aynı şehirde yaşamama rağmen, ziyaretine bir elin parmaklarını geçmeyecek kadar az sayıda gitmiştim. Şimdi yabancı bir ülkedeydim ve babanemin hayatımda neredeyse hiç yeri yoktu. Periyodik olarak arada bir arıyordum ama 10 dakikalık konuşmalarımız çok yüzeyseldi. İçimde bir suçluluk duygusu vardı, babanemle daha çok zaman geçirebilmiş olmayı istiyordum, ama her seferinde telefonu kapatınca normal yaşamın içinde bu arzuyu beynimin gerilerine itiveriyordum.
Bir gün babanemle gene telefonda konuşuyorduk. İki hafta sonra onu ziyarete gideceğimi, biletleri aldığımızı ve birlikte köye gidip ne kadar eğleneceğimizi heyecanla konuşuyorduk. Nihayet babanemle zaman geçirecek ve suçluluk duygumu sona erdirecektim... Sesi neşeli ama yorgun geliyordu. Benimle birlikte hayalime ortak oluyordu ama bir şeyler farklıydı...
İki hafta sonra uçağa binmemize 3 gün kala telefon geldi. Kız kardeşim, babanemin hastaneye kaldırıldığını söyledi, durumunun kötü olduğunu ve artık yapacak bir şey olmadığını... Babanem komadaydı... İnanmadım... İnanmak istemedim...
3 gün boyunca her gün aradım, durumunu sordum... Değişme yoktu... Her gün ölmesini bekliyorlardı... Bense uyanmasını...
10 saat süren yolculuk hiç bitmeyecek gibi geldi... Uçaktan iner inmez hastaneye gittik. Babanem gerçektende komadaydı ve benim geldiğimi farketmemişti bile... O gece yanında oturdum, ellerini tuttum, yanaklarından öptüm, geldiğimi ve artık uyanmasını söyledim... Fakat babanem uyanmadı... Onunla vedalaşamadan o gece bizi terketti...
Geç kalmıştım... Onu ne kadar çok sevdiğimi söyleyememiştim... Başımı bir kere daha okşayamamıştı... Oysa paylaşacak daha çok şeyimiz vardı... Beraber en sevdiği yere, köye gidecektik, dağlarda yürüyecektik, ben ağaçlara tırmanacaktım, o bana inmem için bağıracaktı... Tıpkı çocukken yaptığımız gibi...
Çok geç kalmıştım...
Hayatımda ilk defa geç kaldığım hissini yaşıyordum... Artık kaybetmiştim... Günlerce ağladım babanemle yaşamak istediğim ama artık elimden kaybolan o günlere...
Aylarca düşündüm, çocukluğumu, birlikte geçirdiğimiz zamanları, ve beni ne kadar sevmiş olduğunu... O beni sevmişti ve bunu bana hissettirmekte hiç geç kalmamıştı...Yıllar içinde bile bu sevgisi hiç değişmemişti... Aylarca onu aramasam bile, sözünü dinlemesem bile, en kötü zamanlarda ve onu derinden üzen davranışlarım olduğunda bile her seferinde büyük bir coşku ve sevgi ile beni kucaklamıştı... Sevildiğimi hep hissettirmişti...
Peki ya ben? Ben kimseyi böyle sevebilmiş miydim?
Sevdiklerimle yaşadığım bitmez tükenmez kavgaları düşündüm... Ya yarın onları da kaybedersem? Ya bir daha onları ne kadar sevdiğimi söyleme şansım olmazsa? Annem, babam, kardeşlerim... Kocam... Hayatımda değer verdiğim tüm bu insanlar, ya bir gün babanem gibi ellerimden kayıp giderlerse?
Dünyadan göçüp gitmeden önce sevgimi, değer verdiğim insanlara hissetirebilmiş olmayı istedim... Hani tüm ruhumla, tüm kalbimle, tüm varlığımla onları sevdiğimi bilmelerini istedim... Babanem başarmıştı... Şimdi sıra bendeydi... Belki geç kalmışlığımı affettirebilirdim...
Ve sonunda kendi kendime söz verdim: Bir daha geç kalmayacaktım... Bir gün ölüm döşeğindeyken, sevdiklerimde o eşsiz duyguyu yaşayabilmeliydi... Sevildiklerini bilmeliydiler...
Geriye dönüp baktığımda diyebilmeliydim “Ben gerçekten sevmeyi başardım... Bana acı verse bile hoşgörmesini bildim... Sabır gösterebildim, gelişmeleri için, mutlu olmaları için kendimi feda edebildim... Bana verdikleri, benim için yaptıkları yada kendimi iyi hissetmemi sağladıkları için sevmedim, bencilce olmadı benim sevgim... Gerçekten tüm kalbimle sevdim, karşılıksız sevdim...”
Babanem bunu başarmıştı... O bana değil ben ona geç kalmıştım...
İşte yine geri döndük o sahneye... Başımda bir silah ve az sonra öleceğim... Ne yapmış olmayı dilerdim?
Birdaha asla bir insanı sevmekte geç kalmamak isterdim...
 Bana sevgiyi öğreten güzel insan... Sevgili babanemin anısına...
Nazire Yazıcı...
3 Haziran 2003'te bizden ayrıldı...
| |
(5 Yorum)
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
