| |
|
|
Anasayfa  Tüm Yazarlar Perihan Yazıcı Karamsarlık, Rumuz: Ali
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
Karamsarlık, Rumuz: Ali |
|
|
|
Yazar Perihan Yazici
|
 | | | | Ailem okulumun uzadığını bilmiyor...Nasıl bir tepki vereceklerini de bilmiyorum. | |
| Merhaba Perihan Hanım
Sizinle sitenizi bir raslantı sonucu tanıdım çok güzel bir site
yapmışsınız. Sizden bir konuda tavsiye ve-veya tavsiyeler isteyecektim.
Ben şu an üniversite de okuyorum ama okuduğum bölüm beni çok zorluyor.
İstemeden geldim bu bölüme, ailem istedi ve ben okuyorum ve bu bölümü
bitirmek zorundayım ama sevmedigim icin bir türlü derslere adapte
olamıyorum. Ailem bu sene okulum bitecek diye biliyor ama okulum uzadı
nasıl bir tepki vereceklerinide bilmiyorum. Bayağı bir psikolojik
çöküntünün içindeyim. Zaten yapı olarak çok karamsar birisiyim. Bu
bölüme başladım başlayalı hayatla ilişkim kalmadı. Sosyal hayatım
kalmadı insanlardan kaçar oldum ve intiharıda düşündüm kaç kez ama
uygulayamadım. Şimdi ise herşey daha kötüye gidiyor ve
ben ne yapabileceğimi bilmiyorum. Her şey dert sıkıntı üstüste geliyor.
Lütfen bana yardım edin... İyi günler.
Ali
Sevgili Ali
İçinde bulunduğun durumun çok zor ve sıkıntılı olduğunu anlıyorum.
Nitekim intiharı düşündüğünü ifade ederek içinde bulunduğun depresyonun
ciddiyetini yansıtmışsın. Öncelikle intihar ile ilgili düşüncelerini bir
yana bırakmış olman ve en azından buraya yazarak sorunlarına bir şekilde
çözüm arıyor olman önemli bir adım. Hayat ne kadar zor ve sıkıntılı
olursa olsun gene de yaşamaya değer. Lütfen bunu aklından çıkarma.
Mektubundan anladığım kadarı ile ailenin baskısı ile istemediğin bir
bölümde okumak zorundasın ve bunun yarattığı mutsuzluğun üzerine ek
olarak motivasyonun olmadığı için başarısızlık duygusunun getirdiği
sıkıntılar ile baş etmeye çalışıyorsun. Şu anda yetersizlik hissi, öfke,
kızgınlık, suçluluk hissi, ve hatta utanç gibi pek çok duygunun etkisi
altında olduğunu tahmin ediyorum.
Anladığım kadarı ile bu süreci tek başına yaşamaya ve tüm sıkıntılarını
tek başına çözmeye çalışıyorsun. Okulunu bu sene bitirmeni bekleyen
ailenin neler yaşadığından haberi olmadığı mektubundan anlaşılıyor.
Dahası sosyal hayatını sıfırlamış olduğun için görünüşe göre sana destek
olacak arkadaşın da yok. Yapı olarak da karamsar biri olduğunu
vurgulamışsın, bu açıklaman ile senin hayata olumsuz yönden bakmaya
meyilli olduğun ve kendini neşelendirecek adımlar atmadığını ifade
etmeye çalıştığını sanıyorum.
Sana yapılabilecek pek çok öneride bulunabilirim ama Sevgili Ali, her
şeyden önce senin kendine yardım etmeyi istiyor olman gerekiyor.
Olaylara olumlu yönden bakabilmeyi öğrenmen, yeni arkadaşlar edinmek
için çabalaman, ailen ile dürüstlüğe dayalı bir ilişki geliştirmek için
yavaş yavaş adımlar atmaya başlaman ve hepsinden önemlisi hayatı kendin
için zevkli hale getirmek için çaba sarfetmen gerekli.
Sana yalan söyleyemem yaşam kolay değil, tanıdığım mutlu insanların hiç
birisi istedikleri her şeye sahip oldukları için mutlu değil, aksine her
şeye rağmen yaşamdan keyif alabildikleri için mutlular. Daha önceki
yazılarımdan birinde "Sana limon vermişlerse, sende limonata yap" sözünü
kullanmıştım.
Burda aynı sözü sana da hatırlatmak istiyorum.
Senden ricam, sahip olduğun değerlerin bir listesini yap. Örneğin,
zihinsel yada fiziksel olarak yapabildiklerin, yeteneklerin,
sevdiklerin, sağlığın, sana değer veren ve seven insanlar, vs. Sonra
rahat bir koltuğa uzan ve tek tek bu sahip olduğun değerleri
kaybettiğini hayal et. Her detayı yaşamaya çalış. Neler hissederdin? Bu
çalışmanın amacı yaşamdan ne istediğine değil, ne istemediğine
yoğunlaşman. Böylece cevaplar sana çok daha kolay gelecektir.
Hayatını küçük adımlarla yaşamaya çalış, o zaman daha kontrol edilebilir gelecektir. Örneğin çok zengin olmak istiyorum gibi
ulaşılması şu anda imkansız olabilecek ve zaman alabilecek genel hedeflerden kaçın. Tıpkı bir tepeye tırmanmak gibi... eğer sürekli gözün tepede olursa
asla tırmanamazsın çünkü gitmen gereken yol gözünde büyür ve daha yarı
yolda vazgeçersin. Oysa bastığın yere bakarsan ve arada bir tepeye ne
kadar yol kaldığını kontrol edersen, bir süre sonra ne kadar çok yol
gitmiş olduğuna şaşırırsın. Dolayısıyla her zaman küçük ve ulaşılabilir hedefler düşün. Bir sınavı geçmek...Bir konuyu öğrenmek...Bir kitap okumak... bir müzik aleti çalmak...
okulun spor kulüplerinden birine katılmak...spor yapmak...yürüyüş
yapmak...gibi. Bu senin üzerinde ki stresi biraz azaltacaktır. Ayrıca farklı konularla uğraşmak senin sıkıntılarından biraz olsun uzaklaşmanı ve daha sağlıklı bir şekilde olaylara bakabilmeni sağlayacaktır..
Sevgili Ali mutlu olmanın temel şartı kendine saygı duymak, kendini
sevmek ve kendine güvenmektir. Kendini utanç, başarısızlık, güvensizlik,
yetersizlik gibi negatif duygulardan kurtarıp ayağa kalkman gerek. Aşağıda senin mailinden çıkardığım ve
karar vermen için seni bekleyen temel soruları ekledim. Bana sorarsan
öncelikle oturup bu konularda ne yapmak istediğine karar vermelisin
çünkü bu soruların cevaplarını sadece sen verebilirsin. Yaşamda doğru
yada yanlış cevap yoktur. Bütün yapman gereken ne istediğine karar
vermek ve sonra o yolda kararlılıkla devam etmektir.
- Okulu bitirecek misin yoksa bırakacak mısın?
- Ailene okulu uzattığını söyleyecek misin yoksa söylemeyecek misin?
- Yeni bir arkadaş bulacak mısın bulmayacak mısın?
- Bir psikoloğun yardımına ihtiyacın var mı yok mu?
Sevgiler
Peri | |
(0 Yorum) |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
