|
Yazar Leyla
|
 | | | | Yaşantımız içinde hepimizin çeşitli endişeleri oluyor. Bu endişeler yaşadığımız tecrübelerle değişebileceği gibi, bazı kişiler için de sanırım sabit kalan endişeler var.
| |
| Bir arkadaşım en büyük endişesinin hapse girmek olduğunu söylemişti. Özgürlüğünün kısıtlanmasına dayanamayacağını düşünüyor.
Benim de endişem ailemi kaybetmektir. Hayatın onlar olmadan pek bir şey ifade etmeyeceğine, hayatın üstesinden onlarsız gelemeyeceğime dair bir endişe vardır içimde.
Bizler çeşitleri sınırsız endişelerimizle cebelleşip dururken, hayatta boş durmayıp zaman zaman onlarla yüzleşmemizi sağlıyor. İşin ilginci, bu kayıp başıma gelirse ne yaparım, nasıl dayanırım dememize rağmen, gerçekleştiğinde hiçte sandığımız kadar aciz olmadığımızı görüyoruz. Çok üzülüyoruz, yıpranıyoruz, bir biçimde eksiliyoruz ama yıkılmıyoruz. Hatta tam tersine çevrenin de yardımıyla bir ucundan hayata asılmaya çalışıyoruz. Bu da hayatın en olmazsa olmaz yanlarından biri.
İçimizdeki güç düşüncemizi bile aşan bir kuvvetle bizi tutup ayağa kaldırıyor.
Geçen hafta hem bir yakınım, hem de çocukluk arkadaşım olan birini kaybettik. Oğlu onlarla yazı geçirmek üzere o sabah Amerika’dan gelmişti. Sadece 3 saat birlikte olabilmişler. Bilgisayarının başındayken gelen ani bir kalp krizi ile yaşamı o anda bitivermiş bu yakınımızın. Olay hepimizi şaşkına çevirdi. Eşi ile birkaç gün konuşmam mümkün olmadı çünki telefonlara çıkamıyordu. Nihayet 5-6 gün sonra ona ulaştığımda biraz kendini toparlamıştı. “Böyle bir ihtimal karşısında ne yapacağımı hiç konuşmamıştık, öyle kaldım tek başıma” dedi. Acısı çoktu ama arkadaşlarının sınırsız desteği ile ve ısrarları ile 1-2 gün sonra işe başlamayı deneyeceğini söyledi. Çünki yapılacak hiçbir şey yoktu. Yaşamaya devam etmek gerekiyordu. Onu içtenlikle anladım ve takdir ettim.
Hayat olayları gereğinden fazla dramatize etmeye cevap vermiyor. Başımıza ne gelirse gelsin, bunu en kolay biçimde nasıl atlatabilirim diye düşünmemiz, gerçektende atlatabilmemizde bize en büyük destek.
Belki yaşam içinde gördüğümüz acıları ve onlardan bir şekilde sıyrıldığımızı daha sık hatırlamak, bir gün bir şeyler başıma gelirse ne yaparım diye endişelenmekten kurtarır bizleri. Bize muhteşem bir güç verilmiş, kabullenmeyi ve devam etmeyi biliyoruz.
Leyla Draman
| |
(3 Yorum)
|
