|
Yazar Ayşe İlhan Ezel
|
 | | | | O gün, çok sıkılmıştım. Biraz da boş işlerle uğraşıp, kafamı dağıtmak istedim. Bu ruh hali ile pencereye doğru yürüdüm. Cadde insan doluydu. Karşımızdaki İlkokulun bahçesi çocuk çığlıkları ile çın, çın çınlıyordu.
| |
| Bir süre düşen, kalkan birbirine sataşan çocukları garip bir özlemle izledim. Kendi okul yıllarım gözümde canlandı. Ve, düşündüm. O yıllar�.ne kadar uzakta kalmıştı. Aradan geçen yıllar��.bir ömürdü.
Bir ara gözüm caddenin başında iki eli koca, koca poşetlerle dolu bir hanıma takıldı. Belli ki yükü ağırdı. Bayağı zorlanıyor, arada bir poşetleri yere bırakıp dinleniyor sonra tekrar alıp yürümeye başlıyordu. Yeni molayı nerede verecek merakı ile onu gözlerimle takipetmeye başladım. Söyledim ya, biraz boş işlerle vakit geçirmek istiyordum.
Ağır yükü olan hanım yokuşu indi. Belli ki çok yorulmuştu. Tam bizim pencerenin altına geldi ve kendisini izleyen bir çift gözü atlayamadı. Başını yukarı kaldırdı ve göz göze geldik. �Senin başka işin yok mu be kadın� der gibi bana baktı. Ya da ben öyle sandım. Tabii bayağı utandım doğrusu. Tam mahçup bir kaçışla gözlerimi başka yöne çevirecektim ki poşetlerin ağırlığı ile bitkinleşen hanım başını önüne eğdi ve caddenin karşı tarafına geçmeye çalıştı. Cadde oldukça işlekti. Taksiler, otobüs ve diğerleri vızır, vızırdı. Yolun ortasında kalakaldı kadıncağız. Neyse bir boşluk onu karşıya geçirdi. Caddenin karşı tarafında..biraz daha aşağılarda çöp konteyleri vardı. Kadın o tarafa doğru yöneldi. Adımları sabırsız bir telaşla hızlandı ve aceleyle çöp konteynerinin kapağını açtı. Elindeki yükü teker, teker oraya attı. Kapağı kapattı. Cebinden çıkardığı bir mendille ellerini sildi. İçine sinmemiş olacak ki bir daha birdaha sildi ve rahat bir nefes alarak geldiği yoldan geri dönmeye başladı. Yokuşu tırmandı ve gözden kayboldu.
Neyse ki benim tarafıma dönüp bakmadı. Hâlâ takip edilebileceğine ihtimal vermemiş olsa gerekti. Alttarafı kadıncağız çöpleri atmıştı�.
Ben de rahatlamıştım. Neticede kadıncağız bir hayli yorgunluktan sonra o ağır yüklerden kurtulmuştu.
Bir şeyleri, kendini yoran o ağıtlıkları çöpe atıp kurtulmak, rahat bir nefes almak güzel şey diye düşündüm.
Sonra zihnim tekrar okulun bahçesine, teneffüsün bittiğini bildiren cangır, cangır bağıran melodili zil sesi ile sınıflarına koşan çocuklara���ardından da kendi çocukluğuma ve onu takip eden uzunca bir ömre takıldı.
Birikmiş ne çok çöp vardı o ömrün içinde�..Çeşit, çeşit dertler���.,sıkıntılar��.., üzüntüler���hatalar����, pişmanlıklar ve daha bilmem ne kadar ağır yükler.
Bilmiyorum bunlar kaç çöp poşeti doldururlardı şayet poşetlenebilseydi���.
Ve bu poşetleri atabileceğimiz ÇÖP? Konteynerleri olabilseydi���..Ne kadar güzel olurdu değil mi....
Ayşe İlhan EZEL
| |
(1 Yorum)
|
