|
Yazar Süreyya Türkoğlu
|
 | | | | Londranın bir hastane odasındayım. Altı yaşındayım. Başımda doktorlar bir şeyler konuşuyorlar ve ben tek kelime İngilizce bilmediğim için söylenenleri anlamıyorum.
| |
| Annemle, babam beni orda bırakıp gitmek zorundalar ben ağlıyor, bağırıp çağırıyorum ama bana yalnız kalmam gerektiğini söylüyorlar. Kurallarında refakatçi kalması olayı yok.
Diğer çocuklar gibi ben de orda kalıyorum.
Çocuk koğuşu , hastanenin dördüncü katında. Aydınlık odaları temiz. Duvarlar seramik fayanslarla kaplanmış ve boydan boya resimler var. İnsan kendini lunaparkta sanıyor.Salıncaklar , dönmedolaplar neşeli çocuklar balonlar var resimlerde.
Her odada iki çocuk kalabiliyor birde büyük bir oda var orda daha küçükler kalıyor ve ortada kocaman bir masa üzerinde oyuncaklar , kalemler , boyalar , kağıtlar var.
Bana come hire diyorlar ben anlamadığım için bende hıyar istediklerini sanıp ağlıyorum . Çocukluk işte . elimden tutup zorla beni bir yerlere götürüyorlar tartıyor , kanımı alıyorlar.
Annemle babam ziyarete gelince ben anlatıyorum. Bunlar salak ya diyorum benden hıyar istiyorlar , bende hıyar ne gezer diyorum . Annemle babam gülüşüyorlar ve bana come hire nın buraya gel demek olduğunu söylüyorlar ve ben böylelikle ilk öğrendiğim kelime come hire oluyor.
Pazar günleri hastane koğuşundaki çocukları , hastanenin giriş katındaki kiliseye dua etmeleri için götürüyorlar. Beni de elimden tutup oraya götürüyorlar. Buranın kilise olduğunu da sonradan annemle babamdan öğreniyorum. Duvarlarında resimler , heykeller, haçlar var. Kristal lamblar mumlar yanıyor. Ne yapacağımı bilmediğim için diğer çocukları takip ediyorum ama sıkılıyorum çünkü hiçbirşey anlamıyorum.Kilisede rahibeler var. Yaşlı bir rahibe yanıma geliyor ve elime küçük bir kitapçık uzatıyor , yüzüne bakıyorum bana bir şeyler söylüyor�Ben ona o kadar dikkatli bakıyorum ki , kadın kızıyor kitabı elimden alıp bir sayfasını açıp tekrar elime tutşturuyor.Bu kadın ne diyor diye düşünüyorum. Şarkılar söyleme başlıyorlar. Ben kızıyorum , koşarak ordan çıkıyorum. Genç bir rahibede arkamdan hastanenin içinde koşuyoruz , beni yakalayıp tekrar kilseye getiriyorlar.. Ben yerime oturuyorum ister istemez . Yaşlı rahibe yanıma gelip parmağını havada salayıp kzıgınlıkla bir şeyler söylüyor. Onlar ilahiler söylerken bende bildiğim bütün küfürleri ediyorum.Birkaç saatin sonunda bizi tekrar yukarı çıkarıyorlar ve oyuncaklarla oynamaya başlıyoruz.
Ordaki çocuklarla konuşasamda işaretlerle anlaşmayı başarıyordum istediğim oyuncağı elde edebiliyordum yada resimler yapıyordum.Öğleden sonra annemle babam beni ziyaret geldiğinde
Bana bugün nasıl geçti neler yaptın diyen sorunca ben başladım yaptıklarımı anlatmaya.
Birbilseniz bugün neler yaptım diyorum.
Annemle babam büyük bir merakla yüzüme bakıyorlar.
Bugün bizi kilseye götrüdüler bizde düşmanlara küfür ettik diyorum.
Çocukluk işte ,kilsenin hristiyanların dua ettikleri yer olduğunu o gün öğreniyorum.Kimbilir neden düşmanlara küfür edilen yer olduğunu düşünmüştüm.
Ertesi hafta ameliyat olduğum için kilseye gitmekten kurtulmuştum. Diğer çocuklar gittikten sonrada bütün oyuncaklar bana kalmıştı.
| |
(1 Yorum)
|
