|
Yazar naciye
|
 | | | | Neden beni dinlemiyorsun ve neden duygularımı hiçe sayarken bu kadar rahatsın?
| |
| Ben de herkes gibi yanlış anlamak ve yanlış anlaşılmaktan korkarım. Herkesin korktuğunu düşünüyorm. Yani en azından korkmaları gerektiğini düşünüyorum.
Şöyle düşünelim yanlış anlaşılmaktan dolayı yanlış yorumlar yapılır, Sizi sevmeyen biriyse bu yorumları yapanlardan biri yandınız bire on katar "çamur at izi kalsın" misali. İz size ait olduğu için siz izinizle ilgilenirsiniz onlar yaratmış olabilir ama o sizin izinizdir. Onlar sadece dedikodusunu hangi çay partisinde yapacaklarını düşünürler. Belkide bu izi çıkartabileceğiniz annelerinin onlara daha evlenmeden önerdikleri ve çeyiz sandığının en kıymetli köşesinde yer alan beyaz ötesi ve mis kokulu bilmem kaç çeşit leke çıkartıcı vardır ama söylemezler, aslında mis kokması lüks istekler arasında yer alacağından lüzumsuzdur. Öyle ya leke çıksın yeter... Kafalarının üzerinde oluşan düşünce bulutlarını da göremiyoruz ki elimizi attığımız gibi alalım o kıymetliyi..
Yani zaten yanlış anlaşılmanın vermiş olduğu can sıkıcı durum yetmiyor bir de derdimizi anlatmak için paralanacağız.
Bir de pişkin pişkin gülünürya "hadi, hadi, anladım ben, boşuna kıvırma, sen kazı çevir yanacak neredeyse" işte tam bu sahnede benim ayaklarım yer tutmaz yada ben bir yerlere ait değilimdir. Kaza gibi bir durum...
Aslında boş verecek olgunluk lazım insanda. Neden? Çünkü gençliğin vermiş olduğu acemi adımlar var işin içinde ve sadece tökezlersiniz.
Kırılmak üzere olan ince belli çay bardağını kırılmaktan kurtarmış olmanın verdiği garip sevincin gemici düğümü gibi boğazımda düğümlenmesine sebep olan, onlarca parcaya bölünmüş antika vazo... Hopppaaaaaa bu da ne
geciktim mi?
| |
(0 Yorum) |
