|
Yazar ümran akça
|
 | | | | Ben kadınım,bazen neon ışıkları altında yaşanan yalnızlıklardayım,bazen kara sabanın ardında bırakılmış yoklukların adıyım ben.
| |
| Kadın olmak zordur benim memleketimde.Küçük bir bebeyken başlar aramızdaki uçurum erkekle.Biz pembe örtülerle süsleniriz doğduğumuzda,analarımızın boynu biraz bükük,babalarımız biraz kırgındır doğduğumuzda.Bazı yerlerde adımız bile yoktur,sayılmayız nüfuz sayımlarında.Yok sayılmışlığımız ,yok etmese de bizi ,eziliriz ,öldürülürüz anlamsız namus kaygılarında.Başımızı okşamamış babamız ,başımıza birşey gelir kaygısı ile yollamaz bizi okullara.
Ben kadınım;ojeli tırnaklarım ,maskeli yüzüm ile direnirim ,hayatımı elimden alıp ,beni kendi oyuncağı yapan tüm zamanlara .Yoksulluğa ,yokluğa gülüp geçtiğim kalabalıklardan kaçıp aynalarda bulduğum güzelliktir benim adım.Sevilmemişliğim,itilmişliğim fışkırır dekoltelerimden,yırtmaçlarımdan
Ben kadınım.Anayım,ablayım,kardeşim,eşim,gelinim,kızım ,öğretmenim,doktorum,ev hanımıyım,şarkıcıyım,ressamım,şairim,yazarım.Silahların gölgesinde yaşanan kabusların,yıldızlar altında beklenen hayallerin sahibiyim ben.Kadınım ben.Yok sayılsa da varım ben.Tüm gösterişiyle,görkemiyle ,tüm yalnızlığıyla,tüm yoksayılmışlığıyla kadınım ben.
| |
(0 Yorum) |
