| |
|
|
Anasayfa  Tüm Yazarlar İnci İlhan Aç Koynunu Ben Geldim İstanbul (son)
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
Aç Koynunu Ben Geldim İstanbul (son) |
|
|
|
Yazar iilhan
|
 | | | | Kullar plan yapıyor,Tanrı gülüyordu..... | |
| Resul gözünü otogarda açtı... Otobüsten indi.. Kalabalık ve gürültü başını döndürdü Gözüne kestirdiği yaşlı bir adama elindeki kağıdı uzatıp adresi sordu yaşlı adam da henüz inmişti otobüsten.Omuzlarını silkti”ben bilmem” dedi. “ ama oğlan su almaya gitti az öteye, birazdan gelir. O burada yaşıyor istersen ona sor..” Resul bekleyerek içinin sıkıntısını arttırmak istemedi,kalabalığı yararak ilerlemeye çalıştı..Gürültü başının dönmesini hızlandırmıştı.Boğulacak gibiydi,adımlarını hızlandırdı,koşar adım yürümeye sonra nereye gittiğini bilmeden koşmaya başladı.
Ziynet kapıcı dairesinin geceleri yatakodası olan tek göz odasını oturma odası haline getirmek için yatakları topladı,özenle sandığın üstüne yerleştirip örttü.Masayı açtı,kahvaltı hazırlamaya başladı.Televizyon’un düğmesine bastı,mutfağa doğru yürürken spikerin sesini duydu ve telaşla odaya döndü “ Sayın seyirciler şu anda aldığımız bir haberi veriyoruz.” Bu sabah meydana gelen ve Merkez üssü Kalıncak olan 7 şiddetindeki depremde tüm Kalıncak kasabası ve bağlı köyler yerle bir oldu.Şu ana kadar alınan bilgilere göre dört yerleşim biriminde olaydan sağ kurtulan yok...Köylerle bağlantı kurul....”
Ziynet masaya yaslanmış ,öylece kalakaldı haberin devamını duyamıyordu , Mahmut bembeyaz bir suratla odaya girdi.Kolunu karısının omuzuna attı,birbirlerine sarılıp öylece kaldılar..”Mahmut, ,Kalıncak dediler.Bizim Kalıncak bu.. kurtulan olmamış...Aman Allahım?? Anam, babam.. ah... Resul’üm...” Ziynet dövünüp ağlamaya başladı..Mahmut’un da gözlerinden yaşlar süzülüyordu..”Ah,babamın elini öpemedik.. helalleşemedik Mahmut.. Severdi seni.. bakma sen göründüğü gibi değildi.. Bak istese bizi bulur öldürürdü..Yapmadı...Demek affetmişti bizi... Ah,babacığım...Ya Resul ne oldu acaba??? Ah, Mahmut...kimsem kalmadı senden başka..Gidip ellerini öpemedik,helalleşemedik.. Belki de bizi bekledi hep..Yoksa çoktan göndermişti celladımı..öldü gitti işte..”Mahmut kollarının arasında çaresizlikle çırpınan karısına biraz daha sıkı sarıldı..
Resul insan kalabalığının içinde deli gibi kendine yol açmaya çalışırken, sağa sola çarpıyordu..Bu vaziyette ne kadar zamandır debelendiğini bilmiyordu.. birden bir el kolunu kavradı “ dur bakalım hemşerim..ne bu telaşın böyle??” Bir polis kolunu tutmuş soran gözlerle yüzüne bakıyordu..”hiç abi “ dedi. “yeni geldim de.. kalabalıktan uzaklaşmaya çalışıyordum “ polis üsteledi “ yeni mi geldin? nerden geldin..? kimliğin var mı?ver bakalım.. sen de geç şöyle.. “ “var abi, işte..”Çantasındaki torbayı saklamaya çalışarak kimliğini çıkarıp uzattı.. “ee.. sen 18 yaşını da doldurmamışsın anan baban biliyor mu geldiğini?? Yoksa İstanbul’a gelmek için evden mi kaçtın??Nedir sizden çektiğimiz yahu bizim?? Oğlum hemen ilk otobüsle eve döneceksin.. anladın mı köyüne döneceksin..senin gibi kaç tanesi hergün gelip kurda kuşa yem oluyor biliyor musun sen??”.. Resul alttan aldı.. “yok abi,ablamın yanına geldim. Bak işte adresi.. nasıl gideceğimi biliyorsan söyle...istersen beraber gidelim ..” dedi ve güldü. “ne gülüyorsun ? “ diye terslendi polis.”yok abi.. sinirim bozuldu işte.. yorgunluktan.. kusura bakma “ Polis elindeki kimliğe bakakaldı..” oğlum sen Kalıncak’tan mısın? “ dedi şaşkınlıkla... Sesinin tonu değişmiş,yumuşamıştı.. “evet abi “ dedi. “babam ailem orda. Bu sabah yola çıktım ,Söyledim ya..ben ablamı görmeye geldim..bir iki gün kalıp geri döneceğim..”
“Tamam..gel ben seni bizim ekiple gideceğin yere,ablanın yanına bıraktırayım..” ekiple mi?? Ablasını öldürmeye bir polis ekibiyle mi gidecekti.??....”Hey Allahım, yardım et dediysek böyle de demedik ki.. ne diyeyim ben sana yardımların için şükürler olsun mu diyeyim??” güldü.. başını salladı..”yok abi,zahmet etmesinler, ben giderim” ...
Telaşlanan Resul kalabalık ve gürültüden ; kolunu omuzuna atıp kendini kucaklayan polisin “ Ablanın sana çok ihtiyacı olacak eminim..senin de ona tabii ” dediğini duyamadı..
İstanbul’da en son karşılaşmayı dilediği kişinin, bir polisin yanında, şehrin kalabalığına karıştı...
Hayat;
Ziynet’e bir an için de olsa babasının kendisini affettiği duygusunu yaşatmıştı ama bunu doğru olmadığını öğrendiği anda kardeşinin hayatını hediye edeceğini , Resul’ün tüm ailesinin depremde ölmesine seyirci kalmıştı ama bunu öğrendiği anda ablasını öldürmesine gerek kalmayacağını , Polis’e İstanbul’da otobüsten inen ve sabaha karşı tüm ailesini kaybettiğini bilmeyen bir çocuğa yardım ettiğini düşündürmüştü ama ondan çocuğu öldüreceği ablasının yanına götürdüğünü, gizliyordu...
Kullar plan yapıyor,Tanrı gülüyordu.....
İlhan- Ekim 2004 | |
(0 Yorum) |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
