|
Yazar ipek egeecem egeecem
|
 | | | | Hiç birimiz neyin normal olup neyin normal olmadığına karar verecek aşkın bir güce sahip değiliz. | |
| Onlar dört bir yanımızda. Mahalleleri şenlendiriyor, insanların katkılarıyla yaşamlarını sürüdürebiliyorlar. İzmir'in meczup (deli) insanları, İzmir'in en eski semtlerinden Eşrefpaşa da Hayri'yi kime sorsanız bilir kimse Hayri'ye değip ortada bırakamaz mutlaka o da bir kere size değmek için çabalar durur. Bu semtin bir de Mehmed'i vardır mütemadiyen yürür ve "vermiyolar, vermediler, vermediler abi" tek söylediği söz budur, semt sakinlerinin söylediğine göre sevdiği kızı vermemişler bir daha da iflah olmamış.
İzmirlilerin torbalı deli dedikleri bir yaşlı adam vardı. Bütün vücudu torbalarla kaplıydı, hiç konuştuğunu duyan olmamış ama çok okumaktan bu hale geldiği söylenir.
Şirinyer forbes caddesinin Michael'ı ne söylediği anlaşılmaz dudakları hep kıpırdanır, gencecik bir delikanlı eğer onun hakkında konuştuğunuzu hissederse, ki genelde hissediyor karşınıza geçip gözünü bir dikiyor ister istemez ürperiyorsunuz ama şimdiye kadar kimseye bir zarar vermemiş.
Teker teker kayboluyorlar çünki artık mahalle yok. Komşuluk ilişkileri yok. Köpeklere ve kedilere vahşi davranan bir toplum, bu insanlarada aynı gaddarlıkla yaklaşacaktır. Mahalle kavramı ortadan kalkınca pek çoğu akıl hastanelerine kaldırılıyor yada bakımı yapılmadığı için vefat ediyor.
İşin tuhafı hergün binlerce insanın görüp geçtiği ve sokakta yaşıyan, bakıma muhtaç yada akıldan yoksun bu insanlar hakkında hiçbir resmi veri yada araştırma bulunmuyor. Deli diye adlandırılan insanların ancak yakınları tarafından yapılan başvurular sonucu bir değerlendirme yapıldığını, bunun dışında konuyla ilgili çalışma olmaması ne üzücü.... | |
(0 Yorum) |
