arkadaşlar yılbaşında birkaç kendini bilmez densiz yüzünden millet olarak bir damga yedik.  peki insanlar neden ellemekten, elle tacizde bulunmaktan zevk alır. nasıl bir zevk alma mekanizmasıdır bu. insanlar neden bunu yaparlar ve yaptıklarında ne hissederler.

sevgili alchemi arkadaşım. elbette bildiğimiz konularda siz değerli arkadaşlarımızı aydınlatmak ve sizlerle bildiklerimizi paylaşmaktan onur duyarız. bu konuyu açmamın nedeni insanların bakış açısını öğrenmek. şu anda senin ne iş yaptığını bilmiyorum ama gerçekten açıklamalrın mükemel. onların üzerine yapılacak bi açıklama pek bulamıyorum. biz eğlenmeyi bilen bir toplum değiliz. bizim eğlence dediğimiz şey birilerini ezmek, onnla dalga geçmek, veya cinsellik. mutluluk deyince bile aklımıza hemen cinsel hayat geliyor. biz toplumcak saplantılı duruma gelmişiz bu konuda. daha önce birkaç gazetede yazdığım yazıda da cinsel eğitim üzerinde drmaya çalıştım. kesinlikle okullarda verilemsi gereken bi ders olduğunu düşünüyorum. kafamızdaki bazı kalıpları atabilirsek gelişebileceğimizi düşünüyorum.

Beyoğlu ve Taksim böyle gecelerde kadınların korkulu rüyası haline dönüştü. Tacizcilerin cirit attığı Taksim’de tacize uğrayan kadından mektup var.

Hürriyet'in Kelebek yazarı Cengiz Semercioğlu'na mektup yazan kadın 2 yıl önce yaşadığı kabus dolu geceyi anlattı. İşte o mektup:

"İstanbul’a yeni geldiğim ve kimseyi tanımadığım iki yıl önceki yılbaşı kutlamasıydı.

Arkadaşlarımla buluşmaya saat 20.00 gibi Taksim’e gitmiştim...

Çok geçe kalmayayım, trafiğe yakalanmayayım diye yanlarında 1-2 saat kalıp 22.00 civarlarında buluştuğumuz kafeden çıktım.

Meydana kadar yürüyüp taksiye binme hayalleri kurarken bir anda o iğrenç insan selinin içinde buldum kendimi...

Ne olduğunu anlayamadan ayaklarımın yerden kesildiğini hissettim.

İnsanlıktan nasibini almamış, evrimlerini tamamlayamamanın ezikliğini alkolle telafi etmeye çalışan yaratıkların elleri üzerinde (!) yol alıyordum.

Panik içinde bağırmama, yardım istememe rağmen etrafımdaki hayvanların gözü bir şey görmüyordu.

Sarkıntılık edenlerin, oramı buramı çekiştirenlerin iğrenç sözleri arasında yol aldıktan sonra bugün hálá şükranla andığım, o günden sonra bir türlü fırsat bulup teşekkür edemediğim civardaki barlardan birinin güvenlik görevlisi tarafından (adam o kalabalığı yarıp beni Tepebaşı’na kadar götürüp, plakasını aldığı bir taksiye bindirmişti) kurtarılmıştım.

O geceden sonra çok uzun bir süre insan içine çıkamadım.

O sıralar Eminönü’nden geçmem gerekiyordu ama o kalabalık alt geçitler ve insan profili bana yılbaşı gecesi yaşadıklarımı hatırlattığı için ben 50 metrelik alt geçitten geçmek yerine panik atak krizleri geçirerek yolumu 1,5-2 kilometre uzatarak üst geçitten karşıya geçiyordum.

Çok uzun bir süre hava karardıktan sonra dışarıda kalamaz oldum, sokakta yürürken kazara bir ayak sesi duyduğumda korkuyla arkama bakıp koşmaya başlıyordum.

İşte bu ülkede insanlara bu travmayı yaşatmanın bedeli sadece 57 lira...

Öyleyse ’157 lira verelim tecavüz edelim’ diyenlerin sayısı seneye eminim artacaktır Taksim’de."

Savaş ve büyük doğal afetler olmadığı müddetçe münferit olaylarla turizm darbe yemez.

Hiç tanımadığı kadınlara 1-2 saniye dokunmayla hayatının en büyük zevkini yaşayan beyin gelişimini tamamlayamamış bu zigotlar bu ülkede önemli bir sorun haline gelmeye başladı bunu kabul ediyorum, ama orası da lunapark değil, 10 milyondan fazla nüfusa sahip, her türden insanın olduğu, her türlü kaos ve tehlikeye açık, Türkiye’nin en çok göç alan kenti.  İstanbul’a gelen turist bunu bilerek gelecek.

Kendi içimizdeki olumsuzluklar bizim sorunumuz.  En ağır eleştirileri biz yaparız, vurulması gereken bir damga varsa onu da biz vururuz. Milletime damga vurmak başkasının haddine düşmemiş. Herkes kendi kapısının önünü temizlesin önce. O damgayı alırım ben, ikiyle çarpar geri iade ederim ülkelere.