Arkadaşlar burada herkes dertli. Bu hastalıkdan kurtulamayız sanıyorlar...
Nasıl yendiğimizi anlatmalıyız.
İmkansız olmadığını bilmeliler...
Buraya herkes aşamalarıyla neler yaptıklarını yazsın.
Doktora gidemeyenler olabilir. Hepimizin maddi durumu buna elverişli olmayabilir. Çünkü bir bulumia hastası haftada iki sefer terapi alıyor, en ucuz doktor 100 YTL buda haftada 200 ayda 800 YTL eder.  2 sene tedavi sürüyor, bu da 19.200 Ytl eder.  Buna gücü yetende olur yetmeyende.
Hadi arkadaşlar yazalım arkadaşlara neler yaptık; hafızamızı zorlayalım...
Kolay gelsin hepimize 

O zaman ben ilk olarak neler yaptığımı yavaş yavaş anlatim
İlk zamanlarımı hatırlıyorum... Ben evde oturup paketlerce makarna yapardım, soslu, ne bulursam yerdim... Hatta annemler artık eve alış veriş yapmıyor banada sadece 5 YTL veriyorlardı... Sonra annem beni bir psikolağa götürdü. Tabi 1 haftadan sonra ben savsaklamaya başladım. Sonrada aileme kendi kendi yeneceğimi söyledim. Babam için para çok kıymetlidir. Tabiki hemen kabul etti. Sonra 8 ay evde oturup kustum. Günde belki 30 kere. Minicik bişey yerdim hemen kusardım. Sonra annem beni gitar kursuna yazdırdı. 6 ayda 1 nota çalamadım beceriksizlikden değilllll... Gerçekden. Evde elime alamıyordum. Eve gelir gelmez hemen yemekkkkk.... Başka birşey yoktu aklımda. Sonra dokDr a yineeee. Anlaşıldı ki ben tek yapamıcam. 1 yıl psikolojik terapi ve projac tedavisi. İlaç sayesin gülüyordum hep Diyetisyende bana vitamin ve bir sürü liste yaptı. Vitaminlerimi hep kullandım. Ama o listedekileri asla yemedim aslında daha fazlasını yiyip çıkarttım.
Ailem beni tatile götürdü. Bodrumda 2 hafta 2 kulaç atamıyan bir tip düşünün. 37 kilo.... Kaslarım erimiş ve ben balık gibi yüzerdim ailem yüzerken ben tekneden izledim. Sürekli mızmız, sinirliydim. Annem artık dayanamıyordu. Ne istesem yapıyorlardı. İşte bir yeme bozukluğu hastasının gücü budur arkadaşlar.... İnsanlara her istediğinizi yaptırıyorsunuz. Açıkcası bunu nasıl kullanacağımızı bilmiyoruz ama her istenilen yapılıyor.
Eğer aileden şiddet, dayak yada cinsel tacize maruz kalmalar sebep oluyormuş. Tabi bir intikam olmalı dimi ailelerimizi affetmemiz gerekiyor. Sonuçda onlar nasıl yetiştirildiyse bizede öyle davranıyorlar. Hangi aile evladının kötü olmasını ister.Ben bizikilerin çabasına karşı kayıtsız kalamadım. Öncelikle 1 yıl boyunca içimde hiç birşeyi değiştiremeyen psikoloğumu bıraktım. Sonrada ilemden psikolağa verdikleri parayı benim ingilizce kursuma vermelerini istedim. Son bir şans... Daha önce tek yapamamıştım çünkü...
Kursa başladım. Herkes 1 de kursdan çıkıyordu ben akşama kadar aktivitelerdeydim. Akşam eve geç geliyordum. Yemek yememeye çalışıyordum. Çünlkü bütün gün kendimi tutmuşum akşam öğggghh...
Ertesi gün yine savaş başlıyordu. Bu arada arkadaşlarım oldu. Bana doğum günü hazırlamışlardı düşünsenize daha kaç aydır tanışıyoruz  
Kurs bitti. İş buldum ... İşim zordu. Call center... Psikolojiyi aşırı derecede bozan bir iş... 1 sene call center sonra şirketin outbound (Dış arama) bölümü, şimdide tahsilat bölümü... Belki bu işden çıkıcam ama olsun hayat hep bizim elimizde olmadan değişiyor, onu olgunlukla kabul etmek şart...
Çalışırken mükemmel bir erkek arkadaşım oldu. Kendisi boşanma arifesindeyken tanıştık. Veee 1 yıldan fazladır yakasına yapışmış bir ex karısı var. Bir ev almadan ona boşanmıyor. Heliyle bunu ilk duyduğumda onca geldiğim yolu geri dönüp klozetle bütünleştim. Ama erkek arkadaşım o kadar iyi ve güvenilir bide beni seviyor ki... Bana verdiği değerle kendimi önemli hissetmemi sağladı...
Sonra kararımı hep şu yönde verdim ne yapman gerekiyorsa yap, yasakları çiğneme ve vijdanını hep rahat tut. Çünkü bulumia suçlulukla besleniyor yani siz kusarken ben günah işledim diye düşünüyorsanız yanlış buda bulumiya yı besler. Suçlu değiliz. Kendinizi affedin. Kustunuz çünkü hasta oldunuz. Yada psikolojinizi rahatlattınız. Allahla ilgili değil. Dini inançlarınızla bu hastalığı beslemek daha günah olur ...
Yanlış bir şey yapmamaya çalışın...
Ders çalışmanız gerekiyorsa önce dersinizi çalışın... Çalışmadım ben kötü öğrenciyim diyemeyin, iş de çalışıyorsanız işinizi dürüstçe yapın, eşiniz varsa aldatmayın, kimseye yalan söylemeyin.
Ben kötü kadınım, kötü başarısızım dedirtmeyin içinizdeki canavara. O bunu size dedirtmeye çalışıyor.
İlk kusmayı bıraktığınızda belirli periyodlarla kusabilirsiniz yılmayacaksınız. Karar verdiyseniz boşverin. Yada haftada bir gün canavara izin verin boğulsun kusmukda o hafta canı ne istediyse yesin. Ama diğer günler vücudunuz sizin olmalı
Kusmadığınız günler az yemeniz normal, ağız tadını unutmuş olabilirsiniz, seçici davranabilirsiniz. İnsanların sizin ne yediğinize karışmasına asla izin vermeyin. Zamanla onlar gibi yiyebileceğinizi ama şu anda beyniniz neyi kabul ederse onu yiyeceğinizi söyleyin. Anlayışla karşılayacaklardır. Hep öyle oluyor.
Asla vazgeçmeyin.
Savaşı kim kazanacak kim kaybedecek?
Savaşı geleceğinizden çalınan her gün kazanacak, kaybedecek olanda sizin içinizdeki bulumia denen gelecek hırsızı. Sayesinde hayata 4 sene geciktim. Ama yılmadan kaybettiklerimi kazanmaya, kırdıklarımı tamir etmeye çalışıyorum.
Lütfen geleceğini çalmadan kurtulun...

feria inanamıyorun yaaaa sanki ben başarmışım ğibi sevindim ğerçekten seni kutluyorum canım inanki içten söylüyorum şu anda yakınında olsaydım seni sarılarak kutlardım çok sevindirdin beni bu hastalık yenile biliyomuş ve ben ve diğerleri senin ne aşamalardan ğeçtiğini biliyoruz BAŞARDIN SEN.inşallah bizde yapıcaz ama hala çırpınıyorum işte ğit ğeller olmuyo bende düz bi şekilde ilerliyorum çıkarmıyorum ama yemiyorumda.inşallah devam ediceksin yaaaaaa bu mutluluk bana önümüzdeki haftaya kadar yeter sanki yeni bişey kazanmış ğibiyim bizede dua et senin ğibi yenelim bu iğreç hastalığı kendine iyi bak oldumu canım

Ben senden bu güzel haberleri bekliyordum aslında, 2hafta öncesine kadar çok umutlu değildin ama ne kadar çok istediğini görebiliyordum sürekli çabalamandan, özel mesajlardaki sorularından, o yüzden çok şaşırmadım; sadece çok sevindim ve duygulandım.. Böyle erken bir yaşta bunu yaşayıp atlatabilmek sana başka konularda da eminim çok şey katacak, kendine güvenen; en önemlisi de seven bir insan olacaksın. Beslenme ve yeme bozuklukları hakkında bilgi sahibi olman da çok iyi olmuş! Bunun ben de çok faydasını görmüştüm; çünkü insan bilinçlendikçe aslında hiçbir şeyin imkansız olmadığını görüyor ve kendi kendine ne kadar yanlış düşüncelere sahip olduğunu da anlıyor. Bizler hastayken yemek yemeyi kilo almakla özdeşleştiriyoruz; aslında yemekten korkma nedeni de bu. Yemek yemek kilo almak demek değil; bedenen ve ruhen sağlıklı bir şekilde hayata devam edebilmek için gerekli olan şeyleri tüketmek; yani "yaşamak için yemek" olayı. Bu her insan için olmazsa olmaz bir ihtiyaç. Ve ihtiyacını alan insan da zaten herhangi bir problem yaşamaz; ihtiyacından fazla alırsan kilo alıyorsun; bu da zaten beslenmeyi öğrenince ortadan kalkıyor. Lütfen hepiniz yemeye bu şekilde yaklaşın. Yemek zorundasınız çünkü sağlıklı yaşamak istiyorsunuz! Feriyacım, arada sıkıntılar yaşayabilirsin, bunlar çok normal biliyorsun sen zaten, asla takılma bunlara. Artık bilinçlisin, zayıflığından memnun olmaman da algının düzelmeye başladığını gösteriyor bu da çok önemli! Sağlıklı beslenmeye devam et ve kendini biraz kilo alman gerektiği konusunda telkin et. Bunu da yine sen başarabilirsin. İnsan kilo alması gerektiğini bilse de ilk başlarda birkaç kilo alınca yine korkuya düşebiliyor; buna izin verme; çünkü biliyorsunki alman gerekiyor. Tellkin, telkin, telkin..Faydasını biliyorsun.
Kendine iyi bak, sağlıklı kal
Sevgiler

Sevgili Simge;
Öncelikle şu an biraz olsun yol katedebildiysem, bu benim sayemde yani kendi kendime olmadı.Daha açık konuşayım mı?Ben şu an 17. yaşımı dolduruyorum 18'e giriyorum.Bu seneye kadar dayak yiyen, azar işiten, dışlanan, aşağılanan bir insan olmadım.Ama bu sene hayatım tam olarak mafoldu.İnan bana abartmıyorum bilhassa son aylarda (hastalığımın) kapıdan girdiğim andan, ya da yataktan kalktığım andan itibaren azar işitmeye, bağırtıları dinlemeye başlıyordum.Ailem beni hiçbir zaman kendi halime bırakmadı.Sağlığımla oynadığım, yemediğim için tam bir sene en yoğun olarak sorun sorun üstüneydi evde.O kadar çok dayak yedim ki bu yüzden...Bu seneye kadar el üstünde tutulan ben, ailenin paspasından beter bir konumdaydım.Ama hala yememeye, zorla yedirdikleriniyse kusmaya o kadar takmıştım ki, ailemle bozulan ilişkimi takmıyordum bile.Hatta yemekten kusarak veya hiç yemeyerek kurtuldukça o dedikleri bir kulağımdan giriyor, bir kulağımdan çıkıyordu.Ha kendi kendime kararlar verip, ertesi gün daha uygulamadan bozuyordum kararları...Bu arada annem zaten tansiyon ve şeker hastası; babam da da böbrek ve yüksek tansyon var.Benim yüzünden sağlıkları da günden güne bozuluyordu.Ama yememek için ne oyunlar yapardım Simge...Aklın hayalin durur!Yalnız kaldığımda yiyecekleri saklar, cebime koyar ve yiyip bitirmiş numarası yapardım.Daha neler neler...Çünkü yememekte direndikçe ailemle daha çok kavga ediyordum.Yani insan sabahtan akşama kadar azar işitebilip, dayak yiyebilir mi?Ben yiyordum.Daha da umrumda değildi...Günden güne eriyordum.Bu son bir senede yaşadıklarımı bana bilinçli olarak yaptıklarını  sonra sonra anlattılar.Beni dövdükten sonra, benimle konuşmayıp dışladıktan sonra içeri geçip kocaman insanların sabaha kadar yataklarında ağladıklarını, vicdan azbından kahrolduklarını...Bana hep sonradan yeni yeni anlatıyorlar...Sonra ailemle de bitmiyor!Komşular, akrabalar, resmen tüm çevrem bir senedir seferber oldu beni hayata döndürmek için Simge...İzledikleri yol yanlıştı belki de...Zorla, şiddetle, bağırıp çağırmayla yapmaya çalıştılar.Ama sana birşey söyleyeyim mi Simge, inan böyle olmasa, beni kendi halime bıraksaydı çevrem; ben şimdi herhalde 35 kilodan bile aşağıda, ya da en doğrusu çoktan kalpten falan gitmiş olurdum.Zaten çarpıntı, tansiyon falan oluyordu arada bende...
  Ben kendi çabamla bir yol katetmedim Simge!Akrabalarımı, ailemi, arkadaşlarımı kaybetmemek için korktum!Daha fazla beni dışlamalarına, azarlamalarına, dayanamadım.Annem yatıp kalkıp "Eğer birimizden birine birşey olursa tek sorumlusu sensin.Vallahi de vasiyet ediyorum, ölürsem seni mezarıma sokmasınlar, cenazeme almasınlar." diyordu.Beni red edeceklerdi Simge artık...İşte korkudan, bir yerlerden başladım.Sonra sonra kendi kendime algım da düzelmeye başladı galiba kendiliğinden...Şimdi ben yine çok sevdikleri evlatlarıyım, bağırışlar çığırışlar bıçak gibi kesildi.Herkes sevgiyle kucaklıyor, hediyelere boğuyor beni.Sence değmez mi?Ben eskiden kızardım, beni anlamadıklarını düşünürdüm; ama hayatta en değer verdiğimiz şey sevdiklerimiz; ailemiz, eşimiz dostumuz değil midir?Onların sevgisinden mahrum yaşayamazdım Simge...Artık bir yerlerden başlamam gerekiyordu.
  Kendini şimdi nasıl zayıf hissedebiliyorsun demişsin ya, anlatayım...Omuzlarım yuvalarından fırlamış gibi, sırtımda tüm kemiklerim sayılıyor, kuyruk sokumumdaki üç kemik feci, kollarım damar damar ve bir tek kemikten oluşuyor.Somalililer gibi aynı...Kafam vücuduma göre büyük görünüyor.Banyodan sonra geç aynanın karşısına bak bakalım...Aynısın göreceksindir kendinde...Objektif olarak, sanki başkasının vücuduymuş gibi görmeye çalış...Ayrıca sırt üstü yatamıyorum; çünkü kuyruk sokumumdaki kemikler batıyor.Yüzüstü yatınca da belimin iki yanındaki kemikler...Yatakta şöyle bir hızlı sağdan sola dönemiyorum; çünkü acıyor.E insan ister istemez bir yerden sonra artık gereğinden fazla zayıf olduğunu anlıyor.Ki zaten bana hep bunu hatırlatan bir ordu var çevremde!Sağolsunlar hiç bu konuda peşimi bırakmıyorlar(!).Ayrıca kambur duruyorum!Büküldüm mü nedir?Artık 1,70 olduğuma kimse inanmıyor!
  Bir de anlayamadığım nokta Simge'ciğim;
Sen yemedikçe buna karışan, ne bileyim engellemeye çalışan birileri yok mu çevrende...Benim her geri çevirdiğim yiyecek olay çıkarırdı evde...
  Ama bak birşey söyleyeyim mi, yediğim halde kilo alamadığım içindir herhalde bu kadar rahatım...Yoksa kilo almak düşüncesi hala biraz korkutuyor beni...Ama yavaş yavaş geçecektir...Bir de ben kendimi yemekten kalktıktan sonra midem şiş olunca çok kilolu hissediyorum.Göbeğim tabii ki de çıkamıyor bu zayıflıkla; ama sanki midem şişmiş gibi geliyor.Benim ablamı bilirsin, daha önce bahsetmiştim...Tam bir abur cubur delisidir.Neyse onunla konuşunca o dedi ki"Ben de yemekten sonra göbeğim çıkınca kendimi çok şişman hissederim." dedi.Ayrıca annem de "Tabii ki, insan yemekten sonra bir şişkinlik hisseder, bu normaldir." dedi.Yani bu his, normalmiş herkeste...Ben bunu öğrenince biraz daha rahatladım.Çok kötü olursam da midemdeki şişlik gidene kadar bir çıkıp dolaşıyorum, hareket ediyorum.İyi geliyor.Bir de çok fazla hazımsızlık ve gaz problemim var.Bunu aşamadım daha.Maden suyu alıyor babam, o biraz raharlatıyor işte...Neyse canım, şu an dışarı çıkacağız, gitmem lazım...(Dondurma yiyeceğiz dışarıda...)Öğleden sonra sana light hamurişi ya da tatlı önerilerinde bulunacağım.Görüşürüz...Aç kalma Simge!Böyle yaparsan metebolizman daha da durur'Hareket bile edemezsin.Hem sen tatilde değil misin, yüzmek ne kadar çok kalari yaktırıyor bilmiyor musun?Çikolata kazanına da düşsen kilo almazsın!Gir denize yüz, aç kalma!Ok mu?

bana yazdıgın icin çok tesekur ederım senınle bende uzun uzun konusmak ısterım mail adresımı yazıyorum isteyen maıl ata bılır her an ulasa bılırız bırbırımıze sukrancecen@hotmail.com ben 15 yılık anoreksiyaydım şimdi çok iyiyim

siz b u hastaliktan muzdaripseniz, dunyada o kadar yokluk ceken var;

( TAMAM KINAYABILIRSINIZ BENI DERDINIZI ANLIYORUM VE PAYLASMADIGIM ICIN KINANABILIRIM BU NASIL MANTIK DIYE..)

bulimia ve anoreksiya hastalari, aclik ceken yoksullara yardimci olsunlar,belki mutlu olurlar kendileri ve birileri..!!

Ben böyle bir tepkiye şaşırmıyorum; yaşamayan ya da yakınında bulunmamış bir insanın bu hastalığı anlaması çok zor. Ailelerimiz, arkadaşlarımız vs. böyle tepkiler göstermediler mi ta ki bunun nasıl bir hastalık olduğunu anlayana kadar? Veya birçoğunuz bunu ailenizden, etrafınızdan saklamadınız mı ya da saklamıyor musunuz; aslında siz de böyle düşündüğünüz ve utandığınız için?
Evet böyle bir tepkiye şaşırmıyorum çünkü bilmediklerini biliyorum, bilseler zaten böyle konuşmak istemezler. Siz de yokluk çekenlerin yokluk çekme sebebinin siz olmadığını biliyor ve onlar için en az diğer insanlar kadar üzüldüğünüzü biliyorsunuz... Hissettiğiniz suçluluklara bunu da eklemeyin lütfen; bu, neler yaşadığınızı sadece kendinizin bildiği başka bir şey... Her şeyden önce bir hastalık.
Blumia ya da anoreksiya hastaları ihtiyacı olanlara yardım etmiyor mu sanki? Emin olun kendine etmesi gerekenden daha fazla ediyor...