Aylardan sonra tekrar bir gece vakti burda sizlere yazıyorum.uzka kaldığım dönemlerde yeni arkadaslar katılmış çok yazı yazılmış okumaya kalksam bitmez herhalde.2 sene önce bu siteye yazmıştım ara verdiğim zamanlarda oldu...ama 2yıldır hastayım ve çeşitli tedavilere  rağmen asla tam iyileşemedim.anoreksiyayla başladı ve şimdi blumiyanın eşlik ettiği bir anoreksiğim...10 senedir balık etiydim ve hayalim tam mansaıyla zayıflıktı...evet 2 senedir amacıma ulaşmış haldeyim.ama düşünüyorum bu iki yılda bunun dışında kazancım ne oldu?dengesi bozulmuş bir mide,aşınmaya başlamış hassas dişler,yarı yarıya bozulmuş bir sosyal yaşam(sürekli yemekli ortamlardan kaçış)hep o az yemeler kusmalar diyetler müshiller ve tartı arasında geçen uzzuuuun vakitler,mutsuz bir genç kız ve mutsuz bir aile...bu yaşımda her türlü dr a gitmek zorund a kaldım.yoruldum artık çünkü öyle bir girdapki ara ara kafamı çıkarsamda yine beni içine çekiyorr.ama tüm zorluklarına rağmen inanamıyorum ama hala zayıf olmak çok ince olmak benim için okadar önemliki.hayatımda en korktuğum şeyler arasında ilk başlarda hala şişmanlamak var.değil şişmanlamak 100 gr aldımı anlasam şuan dünyam başıma yıkılıyor.şaka gibi...

merhaba, bu siteye ilk yazisim. 5 senedir blumigim , yazdiklarinizi okudum ve genelde hep ayni hislerden dolayi bu hastaligin icindeyiz. Gecen ay hayatimin en mutlu ayiydi. bir  gun bile kusmadim , tam 30 gun cok iyi gecti tamhayatim degisti derken yeniden basladim. Bu sekilde olup gitmegi hic istemem, umarim hepimiz iyilesiriz. ben ben olmayi seciyorum cunku kusma eylemim beni benlikten cikariyor. Sizleri cok seviyorum ve acil sifalr diliyorum.  gunes6 

Son  aydır falan kusma sayım çok çok azaldı haftada maksimum 3...Ama sizleri boşuna sevindirmek istemem.Bu benim tercihim değil...Artık evde gün okuldan geldikten sonra en az 3 sa. yalnız olabileceğimi bildiğim günlerde kusuyorum...Diğer günlerdeyse sabahtan geç saatlere kadar eve girmiyorum.Yine her zamanki gibi kusmadığım zamanlarda gündüz hiçbirşey yememekle beraber toplamda yalnızca çiğ sebze,bol meyve,yoğurt ve az miktar lor peyniri yiyebiliyorum.Daha fazlasını beynim kabul etmiyor...Tabi çay çeşitleri falan çok içiyorum...Git gide zayıflıyorum; ama bu durumdan şikayetçi değilim...Akşamları da geç geliyorum.Bizimkiler çoktan yemiş oluyor.Mutfakta yalnız bir anımı yakalayıp yemekleri poşetlere doldurup çantama koyuyorum.Ertesi sabah da yallah çöpe...Yakalanacağım diye ödüm patlıyor...Saçlarım çok dökülmeye başladı...Bu konuya kafayı taktım bu aralar...Sürekli şampuanlar, sabunlar falan deniyorum.Bu arada vücudumu vitaminsiz bırakmamaya çalışıyorum.Meyveden, maydonoz gibi şeylerden yeterli C vitaminini aldığımı düşünüyorum ve Haftada 3 gün omega-3 tableti, gün aşırı da komplike B vitaminleri(B6,B9,B12vs.) tableti alıyorum.Yeterli beslenmediğimi biliyorum ve böyle telafi etmeye çalışıyorum.Bilmiyorum; belki de vicdanımı rahatlatmaya çalışıyorum.Psikoloğu bıraktığımı söylemiştim ya daha önce...Hala gitmedim ve annem bu konuda sürekli sıkıştırıyor:"Ne zaman randevu alacaksın" diye...Ama ben bir türlü yeniden psikoloğa başlama kuvvetini kendimde göremiyorum.Çünkü kusmayı bırakmamı isteyecek ve hemen bir sağlıklı yeme düzeni çıkaracak...Fakat ben bunları yapmak istemiyorum...Kusarken zaten istediklerimi yiyebiliyorum.Sanki nefsimi böyle köreltebildiğim için gerek yokmuş gibi geliyor.Karnımı meyve ve yoğurtla doyurarak da yaşayabilirmişim, canımın çektiğini de kustuğum günler halledebilirmişim gibi geliyor.Ya bunun normal olmadığını biliyorum; ama psikolğun dediklerini yapmadıktan sonra gitmenin ne faydası var ki...Benim istediğim ne biliyor musunuz?Sevgi...Beni birileri sevsin, bağrına "koşulsuz" bassın istiyorum.İçimde resmen bir sevgi açlığı var ve bunu nasıl giderebileceğimi bilmiyorum.Sevgi dolu bir ailede değil, sevgisini gösteremeyen bir ailede yetişmiş olmanın sonuçları belki de...Yine her zaman olduğu gibi kafam çok karışık...Ama en azından artık her dakika yemek düşünmüyorum.Önceden planladığım anlarda yiyip çıkarıyorum...Bu bir gelişme midir?Bilemeyeceğim valla...Ama her dakikayı yemek düşünerek geçirip, başak hiç bir şeye konsantre olamamaktan iyidir.

Merhaba arkadaşlar,
Merhaba Chi..

Eskisi gibi tüm yazılanları izleyemesem de arada ben de bakıyorum yazılanlara.
Geçenlerde Teresa' nın bir yazısı çok etkiledi beni, ânında cevap yazmak istedim, ya da mail atmak.
Chi, son gelişmeleri biliyorsun.Annemi bizim eve getirdim.Bilmeyen arkadaşlar için yazayım.Uzunca bir süredir annem yalnız kalamayacak derecede bakım gerektirir durumda.
İstanbul'a yerleştim.
Sıkıntı yazmayı pek sevmem, elimden geldiğince elimde mevcut olanları görmeye, kimileri buna 'Polyannacılık' dese de, bardağın dolu tarafını yansıtmaya çalışırım.
Yazıştığım hiç kimseyi unutmuş değilim.Hepiniz için iyilik dileklerim, sürekli...
Şu ân için, bir ay sonrasını görecek durumda değilim.Belki bir başka organizasyonda ya da bir başka sebeple de olsa ben de sizleri tanımaktan mutlu olurum.
Sevgiler...

Herkese merhaba!Geçen hafta yalnızca 2 kere, bu hafta da 1 kere kustum ve bu hafta başka kus(a)mayacağım.Çünkü sabah 7'de evden çıkıp akşam geç dönüyorum; ve biliyorsunuz ki ben evde yalnızken kusmayı tercih ediyorum.Bu durum neden böyle biliyor musunuz?Sakın iyileştim falan sanmayın; ama galiba birşeyler kıpırdanmaya başladı."Çünkü ben aşık oldum."Sabah onu serviste görüyorum.Benim öğleden sonra dersim olmamasına rağmen, sırf onu akşamki serviste de görebilmek için akaşam servisini bekliyorum.Odtü'den ev de malum 2 sa. tutuyor.Böylece eve herkes yemeğini yedikten sonra dönüp  evdekilere okulda yediğimi söylüyorum ve sırf meyve, yoğurt falan yiyip geçiştiriyorum.Gündüzleri evde kimsenin olmadığı zamanlarda bile okulda kalmayı tercih ediyorum.Bir tek çarşambaları öğleden sonraları onun dersi yok ve ben de - bugün olduğu gibi- bir tek çarşambaları eve geliyorum.Mesela şu an sa. 17.30 ve ben hala yalnızım ve de tabii ki bir dünya şeyi yiyip kustum.Acayip hissediyorum kendimi mesela yarın onu görebilecek miyim diye düşünmekten kendimi alamıyorum ve dünyanın en güzel yiyeceğini de getirip önüme koysanız onu görebilmeyi tercih ederdim.Bu arada daha kim olduğunu bile bilmiyorum; yalnızca haftalardır servisten servise görüyorum onu...
Bu arada size çok ilginç birşeyden bahsetmek istiyorum.19 yaşında ve beslenme bozukluğu yaşayan biri olarak çok ilginç bir şeye şahit oldum vücudumda...Son 1.5 ayda en az 3 santim falan uzadım!Bu durum pantolonlarımdan ve diğer insanların yorumlarından rahatlıkla anlaşılıyor.Tabii ki buna çok sevindim; ama çok şaşkınım.Çünkü ben doğru düzgün beslenmiyorum ve yaşım uzama yaşı değil.Bir yandan saçlarım dökülüp, kalp krampları yaşarken nasıl oldu da uzayabildim, hala aklım almıyor!Ama bu durum beni çok mutlu etti.Galiba artık 1.72 ya da 1.73 falan oldum...Neyse arkadaşlar hoşçakalın!

Herkese Merhaba..

ben 18 yaşındayım ve git gide kendimden nefret ediyorum. ilk diyete başladığım zaman 13 yaşındaydım.o zaman nerdeyse hiç birşey yemeyerek 8 kilo vermiştim ve memnundum. 2-3 sene sonra hafif topladım gene ve gene mutsuz oldum. kısacası aklımda hep yemek veya yememek var. sağlıklı diyet yapamıyorum yemeyi tamamen bırakıyorum.özellikle çok sevdiğim çikolatayı tamamen bırakıyorum.en az 1 hafta aç kalmaya dayanıyorum ve sadece en gerekenleri yiyorum.karnımı hep suyla doyuruyorum. sonra vücudumda bi aşırı tatlı isteği oluşuyo ve yalnız kaldığım zaman utandığım için gizli gene aşırı çok yiyorum. önüme gelen herşeyi.. sadece tatlı değil.genelde annemler çikolata yediğimi görmedikleri için pek farketmiyolar.. kendimi çok kötü ve yalnız hissediyorum ve yardıma ihtiyacım var..
bu hafta yine diyet yaptım ve aç karnına hep spor yaptım.yinede ayna da kendimi hep şişman gördüm ve daha az yedim. benim sınıfımdaki arkadaşların hepsi zayıf. özellikle yaz aylarında herkes zayıflarken bende zayıflamaya uğraşıyorum. kendimle memnun değilim basenlerim ve göbeğimi sevmiyorum.aynaya hiç bakmak istemiyorum. boyum kısa 1.49 kilom 48 le  56 arasında değişiyor.
bugün yine canım çok fena çikolata çekti ve neler yediğimi saysam inanamazsınız. ben bile inanamıyorum ve kendimi çok kötü hissediyorum pişmanım bu nerdeyse gündem haline geldi ama artık dayanamıyorum yardıma ihtiyacım var kimse benim ne çektiğimi görmüyor kimseyle duygularımı paylaşamıyorum.. özlellikle annemle paylaşmak istiyorum ama beni anlamıcağını düşünüyorum .. lütfen bana yardım ediniz ne yapıcağımı bilmiyorum.. aç kalınca kendimi güçsüz hissediyorum başım dönüyor derse konstantre olamıyorum ve rengim değişiyor. ama yemeye başladığım zaman da duramıyorum ortası yok tv deki mankenleri artisleri ve şarkıcıları görünce çok özeniyorum ama hedefime ulaşamadıkça kendimi suçluyorum artık elimde değil.. çok yediğim zamanlar kusmaya çalışıyorum ama olmuyor korkuyorum.. sanki kendimi bi bataklığa sürükleyecek mişim gibi ama kendimi çaresiz hissediyorum.. bugüne kadar sadece 2 defa kustum ama böyle devam ederse devamı da gelir diye düşünüyorum
neyse cevap alamasam da en azından içimi dökebildim diye  sevindim. böyle bir forumun olması çok güzel
herkese kucak dolusu sevgiler

Allah korusun bence tüm cesaretini toplayıp doktora gitmen lazım... durumun pek iyiye benzemiyo.. bende gitmek istiyorum doktora ama korkuyorum... bence ne yapıp edip fazla uzatmadan doktora git canım görüceksin herşey düzelecek kendine iyi bak

aynı durumdayım