Bir garipliktir gider benim diyarlarımda.....

bu durum çok garip bi hal almaya başladı..

artık hastalık diil,,,,,DURUM

acaip sıkıldım kontrolsüzlüümden...resmen kontrol dışı çalışıorm..

farkındalık...

kontrolsüzlük...

arada bi yerde kendi kendime debeleniorm...

eskisi gibi kusmadıım zamanlarda yemio diilim..

gayet güzel yiorm yaklaşık 2 aydır...
sadce 2 kilo aldım...

ama şimdi burda kendi DURUMUMDAN bahsederken gene kilo hesaplamaları yapıo olmak feci canımı sıkıo...

hayatımdaki herşey yarım..

bana solenen şey;sen isteseydin herşeyi başarırdın..ama yok ole bişe..

ben bazen bazı şeyleri çok istedim ..ama başaramadım yinede..

belkide o istediim şeyleri başarmak için yeterince çaba sarfetmedim bilmiorm  sorun nee...

ama ben ciddi bi başarısızım hayattaa..

bitanecik nişanlım canım aşkm belkide ilk kez bnim onu sevdiim gibi sevio beni...
tek kusursuz tek anlamlı...

ole korkuorm ki onu kaybetmekten hayattan ole korkuorm ki bnm seçmediim şeyleri yaşatcak  die...ÖLÜM

çok tuaf ..eskiden aslında kendi seçimimdi bu..hemde kendim için...

üstümde yemelerin kusmaların eski baskısı yok...saymıorm kaç gün kusmadım kaç gün yedim die..

yemedim die bişe yok..herşeyi çok raat yiorm artık..

ama durumum iiyemi gidio kötüyemi bilmiorm..

hala raatsız ama eskisi gibi baskılı diil...

çok özledim sizi...yoktum buralarda yazamadım..ama gelir gelmez yazdıınız herşeyi okudum...çok özledim çooookkkk

canımmmmm saol..ii hissettrdin bana..
ama bnm çıkışlarım düşüşlerim öyle ani ki...
anım anımı tutmuo..hele bu ara ipin ucu iice kaçtı..
sıkıntıya gelemiorm hiç..
atak yoksa ağlama nöbeti var gibi..
evet aynen öyle..
doktorum kök salmaktan bahsetti..
yani kendime bi uğraş seçip ona bolca vakit ayırmam hatta sadce ona kanalize olup o konuda kendimi geliştirmeye çalışmam ii olurmuş
ama hiç bişeyi gerçekten yapmak istemiorm
bazen çok zorluorm kendimi kımıldanmak için
bu ara cidii kötüyüm yanii..
artık çekilmez olmaya başladı..
bazen kalmak defolup gitmek hayattan daha kolay gelio...
ama yapmam
yapmıcam..
ben geride kalan oldum.
kimseyi geride bırakmıcam


sonuç;karmakarışık herşey çok dağınık..
Çok zor gelio herşey..

canım benim,
tamamen başka bir konuya odaklanmak iyi olur tabiki,ama ben bu aralar sadece anoreksiya ve bulimiya nevrozadayım,hım bir de düşünce gücü gibi şeylerle ilgiliyim,bir köpek satın alıp haftasonu sahil kenarına gezintiye çıkmakla bu iş hallolmaz herhalde,ya da dur ben bir hobi kursuna yazılayım da oyalanayım demekle hiç olmaz,kurtulma planını  hayatının bir parçası yapması lazım insanın,yani bile bile üstüne gitmeli,nedenlerini araştırmalı sanırım.kendimden örnek vereyim,mesela ne zaman gece ''bir daha atak yaşamak yok'' diye söz verip yatsam ya da atak yaşamamak için şunu bunu yapacağım dediğimde sonuçları daha da kötü oluyordu,şartlandırmak yüzünden!!!bunu derinden istemek lazım.
benim hastalığımı kabullenmem de çoookkk zor oldu zaten,kabullenmeyi becerince nedenlerini irdelemeye başladım,mesela en belirgin sebebi mutsuzluktu.sinirlilikti.ne zaman üzülsem hoppa yemeğe.ataklar çok artınca iğrendim kendimden,devamlı banyodaydım,düşün yani günde yüz kere saçımı kurutmaktan saçlarım yanacaktı az daha    kabullenme aşamasından sonrası kolay oldu aslında.aynı anda sigarayı da bıraktım.umarım tamamıyle biter bu hastalık.
benim de dibe vurduğum çok oldu,atak sonrası lavabonun başında kaç kere sarsıla sarsıla ağladığımı bilirim.kendi kendime icatlar çıkardım,aktiviteler,evde yapılan şeyler,bir parti yapmadığım kaldı yani kafamı uzaklaştırmak için ama insan gerçekten son vermeyi istemeden olmuyor işte!istemek ve üzerine gitmek,irdelemek,didik didik etmek gerek!
belki bir liste yapsan hani en çok ne zaman atak geliyor,ya da sabah kalkar kalkmaz neler yiyeceğini mi hesaplıyorsun(ki ben çok yapardım bunu),beraberce düşünelim bakalım nasıl daha iyi olur diye....

hepinize merhaba kızlar.gönderdiğiniz destek mesajları için çok teşekkür ederim.ufak bir tatil yaptım arkadaşım evlendi memleketteydik  sınavlar bitince uykularım düzeldi.üzerimdeki baskı azaldı çünkü...bu dönemde verdiğim mücadeleden,ağlama krizlerine direnemeyip de bulimia tuzağına tekrar düşmeyişimden dolayı kendimi kutluyorum şimdi...bugün 26 gün oldu atak yok sinir yok...sınavlarımı başardım boşluk duygusu yok ağlama nöbeti yok...çekelez,bizde gerçekten isteme duygusu yok değil,içimizdeki büyüük boşlukta hayallerimizi görmekte zorlanıyoruz sadece...ben bunu bilir bunu söylerim kusmaya diren kustukça başa sararsın...önce kusmayı durdur sonra yavaş yavaş kendini buluyorsun.
hepinize yürekten teşekkür ederim...

slm,
ben d eyaklasık 5 6 yıldır bu kısır dongunun ıcınde gıdıp gelenlerdenım.cok normal bı kıloda bırı olmamam ragmen asırı bı dıyetle zayıflama. 1.68 boya 45 kılo gıbı bı duruma geldım.55 kılodan 2 ayda bu kıloya geldım.egzersiz vs. yoktu ozamanlar.aslında o donemler bı ılıskım bıtmıstı ve sanırım o kısının zayıflayarak tekrar dıkkatını cekebılecegımı duaunmustum.bu kadar aclıga yanlız 5 ay dayanabıldım. sonra zayıf kalmak o kadara hosuma gıttıkı bıraz fazla yedıgımı ddusunsem gıdıp kusuyordum.ama sadece fazla yedıgım zamanlarda her yemegımı her lokmamı dııl ve bu 2 3 gunde bır oluyordu.sonra kusmalar azaldı normal bır yeme duzenı ve kılo alısı. yıne 55 hatta 60 kılollara kadar cıktım. yıne anı bır rejım egzersızle beraber aralarda yıne kusmalar oluyodu ama cok dııl ve yıne zayıflama.neyse fazla uzatmadan son 8 aykı durumumu yazmak ıstıorum.gecen sene yıne yemeyıp ve egzersızle verdım kılolardan snra kendımı cok ıı hıssedıyordum.guzel bı ılıskım vardı ama husranla sonuclandı.buarada da calısmıyordum.arkadasımla bır dukkanımız vardı ve ısler ıı gıtmedıgı icin kapadık.ve ben eve kapandım.tek ısım yemek ve ksumaktı.bazen kusamıyordum.cunku ben ne zaman sık ve uzun surelı kussam kusamamaya baslarım.tam 8 aydır bu sekılde devam edıyorum ve asla tartılmıyorum cunku 60ların uzerınde bı kıloda olduguma emınım.sporu da bıraktım.zaman zaman yıne anı dıet ve egz. baslıorum. max 10 gun suruyor ve yıne ataklar.... son 10 gundur de sadece sıvıdan yanı sebze ve meyve suyundan olusan katı bır dıet yapıorum.9uncu gunde ekmeksız kahvaltı ve oglen de sebze haslama yedım.hergun de 1 saat kosu bandında tempolu yuruyus. fakat az once meshur atak yıne yasandı.ama bu sefer forumdan anladıım kadarıyla ılk baslarda ataklar normal sanırım.
ama bu atagın devamı gelmesın nolur:( devamı gelınce gıden 2 kılo bıle bana fazlasıyla donuyo
buarada aılemle yasıyorum ve onlarda bu durumumu bılıyorlar.cok anlayıslılar ve ellerınden gelenı yapıyorlar. gıtmedıım dr almadıım ılac da kalmadı buarada hıc bırınden fayda alamadım.
buraya yazmak gercekten rahatlatıyormus:)
hepımıze allahtan şifa vermesını dılıyorum

geçen sene 2buçuk ay kadar klinikte kaldım istanbulum,nedeni de alkol bağımlılığıydı..
bulimia da uyuşturur ya uyuşmaya ihtiyacım var demekki bnm
neyse,klinikte kaldıım süreçte alkol problemim çözüldü..ilk bi kaç hafta çok kötüydüm..mecalim yoktu zaten yemeyede kusmayada..üstelik o zmnlar çok fazla kabullenebilmiş de diildim hastalıımı..paylaşamadım doktorlarımla..biliosun utanç verici bi durum gibi gelio en başlarda ..yardım istemek de bi o kadar zor oluo..ama nası becerdiysem klinikte bile bişeler bulup tıkınabildim ve kustum tabiki neticede.kimseninde ruhu duymadı..şimdi düşünüorm da,keşke anlatsaydım herşeyi,bugün tekrar oraya gitme düşüncesi olmasıydı kafamda..ama belkide hem alkolle hem bulimiayla başedemezdim..çünkü yoksunluk feci bişe..ff neyse..dedilerki 'sosyal bi içici olamassın sen'..ama oluomuş..yada nişanlım bni ii frenlio bilemiorm..arada bi içiorz beraber bi iki kadeh bişe..aslında aşkm  hiç istemio o bi iki kadehi bile ama çok ısrarcı olabiliorm ne yazıkki..bu ısrarın nedeni ne bilmiorm ama biliorm ki artık alkole eskisi gibi bağımlı diilim..bide içtiim gecelerin ertesi günü yeme atakları çoalıo o yüzden ayda yılda bir  yada belki hiç alkol bnm için en iisi

istanbulum bu ara bende acaip duygusalım hassasım alınganım.....küçük bi lafı bile kaldıramıorm..anında şıp şıp akıo yaşlar,tutamıorm..ii olamıcam dememeye çalışmak bile yoruo..biliosun dimi o düşülen kuyuyu ..ufak bi ışıa ulaşmak için gösterdiimiz çabayı..tam aydınlıa çıkcakken ayağın kayar ya yeni baştan bile başlayamassın..daha diptesindir çünkü artık..bugünlerde biraz daha iim..ve sana hayranım kendini kötü hissederken bile etrafındakilere rengarenk çiçekler verdiinn için..eminim yüzünde bi gülümseme var ..ne kadar acısada o hep orda..saol herşey için

Önce yıllarca aç gezmektir.Öyle ki, artık açlık nedir, tokluk nedir; ayırt edemeyecek kadar aç kalmaktır.Git gide zayıflamaktır;zayıfladıkça inanılmaz bir haz almaktır.Yemek yiyenlere, hele de yiyip yiyip de çöp gibi kalanlara sinir olmaktır.Ailenle her gün kavga etmek, kapıları çarpmak, sofralardan kovulmak, dayaklar yemek;ama yine de her şeye rağmen yemek yemeyi reddetmektir.Kalori hesapları içinde kaybolmaktır.Yalanlar söylemektir.Herkesten, tüm çevrenden uzaklaşmak ve de kendi aç yalnızlığında hapsolmaktır.Yemekleri, onları yiyenleri gizli gizli izlemektir, sürekli izlemek...Yemek rüyaları görmek, süpermarketlerde en sevdiğin yiyecekleri izlemektir saatlerce...Hepsinin kalorilerini ezberlemektir ve de paketine bakmaktan öteye gidememektir.Avuçlarına tel tel saçlarının döküldüğünü görmektir.Kupkuru,kepek kepek dökülen bir derin olmasıdır.Üşümektir, ölesiye üşümektir.Öyle ki, hiç birşey ısıtamaz seni...Mutsuz olmaktır.1.72 boya 40 kilo olmaktır artık.Herkes sana karşıdır.Seni hayata döndürmeye çalışmaktadırlar.Blumia ise yine de direnmektir.Ama bir yerden sonra karşı koyamamaktır yiyeceklerin muhteşem cazibesine...Sen normalde yemek yemezsindir de otlanırsındır.Önceleri ufak ufak o kocaman sınırları olan sınırlarını aşmaya başlarsın...Artık nereden duyup gördüysen, bu durumdan kurtulmanın tek yolunun kusmak olduğunu öğrenmişsindir.Başalrsın sen de bir tarafından...Hiç bir zararı yoktur canım, sen yalnızca yediklerinin fazlasını kusuyorsundur.Bir gün kafana dank eder yediğin otların, kalorisi az olan yiyeceklerin fazlasını kusabilbiğine göre birazcık normal istediğin birşeyi de pekala kusabilirsin...İşte yeni bir macera böyle başlar...Herşey artar yediklerin artar, kusmaların artar...Bu arada defalarca annene yakalanırsın. yeminler eder,affettirirsin kendini...Ama sen hiç bırakmazsın...Sürekli yer yer yer kusarsın...Evde yalnız kalacağın anları kollarsın; hatta iple çekersin o anları...Artık istediğin herşeyi yiyebileceğin ve kilo almayacağın bir yöntemin vardır...Yine yalnızsındır; ama ne farkeder ki, yiyecekler seni mutlu etmeye yeter de artar bile...Kimseye ihtiyacın yoktur ki...Aaaa unutmadan ekleyelim...Kusmadığın zamanlarda yine aynen otlamaya devam edersin....Bir tek kusacağın zaman adam gibi doludur miden, o da zaten kısa sürede boşalır canım...Merak etme fazla sürmez bu doluluk hissi...Bir sürü para harcarsın, yiyecek alışverişleri yaparsın sırf o iş için...Yüzün gözün, boğazın hep şiştir artık...Boğazın yara içindedir.Ya gastritsindir, ya da ülser.Adet mi o da ne onu unutalı zatan yıllar olmadı mı canım...Tansyonun hep düşüktür, ellerin hep titrer...Gözlerinin altındaki damarlar mosmordur,ellerin nasırlıdır.Sinirli,üzgün dalıp dalıp giden, konsantrasyon sorunu olan, tek düşündüğü yemekler olan birisindir artık.Sana söylenileni anlamazsın bile, dinlemezsin ki zaten...O sırada beyninden yiyecek görüntüleri uçuşmaktadır yalnızca...Evdekiler dışarı çıksın da sen rahatça yiyp yiyip kusabilesin diye gözlerinin içine bakarsın...Evde biri oluca iş zorlaşmaktadır çünkü.Ooooo düşününce uzun iş...Önce bayağı bir yiyeceksin.Kımıldayacak halin bile kalmayacak kadar...Ne bulursan...Sonra sıvı birşeyler de içmen gerek ki rahat çıkarabilesin.Su,süt, meyve suyu Allah ne verdiyse...Litrelerce!Öyle ilk günlerdeki gibi kolay değil ki artık bir parmak atmayla cumburlop nerde....Büyük yemek kaşıklarının sapını sokarsan boğazına...Yırtılana kadar devam edersin...Önemli olan boğazının yırtılması değil, mideni boşaltabilmektir...Olmadı mı, diş fırçası sokarsın; yine mi olmadı?Aaaa kolayı var iki tanesi alıp,aynı anda sokarsın.Unutmadan, arkadan da parmaklarınla destek vereceksin.Saate bir bakarsın çoktan 1 sa. geçmiştir.Eyvah!..Çok az vaktin kalmıştır...Hemen işini bitirip, yerleri, klozetin kenalarını,lavoboyu silmen gerekir!Aman iyi sil, annen "kusmuk" lekelerini farkederse seni yine eşek sudan gelinceye kadar dövebilir...Banyonun aynasından kendine, ne hallere düştüğüne bakarken kıpkırmızı suratın korkutuyor mu seni, boğazın mı ağrıyor?Kendinden iğreniyor musun yoksa?Her günün böyle mi geçiyor...Yemekten ve kusmaktan başak bir şey düşünemiyor musun?Herkesi kandırıyor musun?Yediğin yiyeceklerin poşetlerini, kutularını gizlice çantanda biriktirip evden uzak bir çöp kutusuna mı basıyorsun?Evet sen işte bunların hepsini yapıyorsun?Haaa bu arda Odtü gibi bir üniversitede okuyorsundur;ama derslerle ilgilenen nerede?Sen evde kalıp kusmak için hasta numarası bile yaparsın değil mi?Okul kimin umurunda...Saatlerce kusup kusup, boğazın şiştiğinde, midenin ağrısından duramayacak kadar acı çektiğinde yığılır kalırsın bir yere....Çok geçmeden yine yemek hayalleri başlar...Dışarıda dünya akıp gider;ama senin için 3 şey önemlidir sadece:yiyecek,tuvalet ve boğzına soktuğun aletlerin...Hele yiyp yiyip de tam kusmaya giderken sular giderse, işte o zaman çıldırabilirsin...Miden doludur, ne yapacaksın şimdi?Sinirden yüzünü gözünü yırtabilirsin...Her gün kararlar verir bu işi bırakacağına yeminler edersin ;ama çok sürmez yeminlerin etkisi.Çünkü hepsi bozulmaya mahkumdur o yeminlerin...Bugün bakarsın kendine...Artık ne yapacağını bilemezsin.Vücudunda acı çekmeyen bir yer yoktur ruhun dahil...
İşte bulimia budur!Yaşarken her an sürünmek ve yavaş yavaş ölmektir!

hoşgeldin bacım..anlattıklarını hepimizin birebir olmasada yaşıo olması heralde hasta olduumuzun en büyük kanıtı..ciddi raatsızlar topluluğu..ya bazen düşünüorm eğer ben yemeler ve kusmalarla rahatlatamasaydım kendimi vakti zamanında,delirirdim..gerçekten delirirdim hemde..tam bi meditasyon yemek bnm için..herşeyi unutma yolu bi süre için...ama 5-6 aydır rahatlatmak yerine acaip canımı sıkıo kendimden nefret ede ede yiorm..kusmak daha beter..bide hiç gerek olmuo boğazıma bişe sokmaya kafamı eğince (eğer yeterli miktarda sıvı tükettiysem) blöööpfff die kusuveriorm..anlattıkların bana geçmişi hatırlattı bnde 6 senedir kusarım ondan önce bi senede yemedim hiç...

3 gündür atak yok..ii miyim ne..ne zmndır 3 gün boyunca atak yaşamadıım olmamıştı...saçmasapan bişeler örüorm..dümdüz upuzun..hiçbişeye benzemio sadce örüorm..arada delikler falan...yıllar sonra tamamen iileştiimde evde bi yerlerde bulmak istiorm ördüklerimi..çokmu gülücem geçen zamanamı üzülcem ne günlerdi mi diicem bilmiorm ama umarım göbeğimi tepsi olarak kullanıo olmam...yada totoş 2 adım geriden gelmez..

öperim herkesi...istanbul nerdesin yaaaaaa...gelinimizde az uğruo zatenn...