Meraba Memet,
Öncelikle bir şey söylemek istiyorum. Obezitenin tedavi edilmesi gereken bir hastalık olduğunu sen zaten çok iyi biliyorsun. Ve zaten obez olmanın dıştan görünen en belirgin nedeni (psikolojik etkenlerin yanında ya da sonucunda) "doymamak". Yani tedavi edilmesi gereken şey "doymamak". Yani demek istediğim; diyetisyenler yalan söylemiyor. Bunu sonuna kadar da savunuyorum çünkü yaşayarak gördüm. Sonuçta blumiada da obez besleniyorsun; tek farkı yediklerini çıkartıyorsun. Ve malum bu durum 7 yıl sürünce, normal yiyerek doymak benim için imkansız bir şeydi. Ancak bu sadece benim bu konudaki bilgisizliğimi gösteriyormuş. Çünkü ben şuan her sağlıklı insan kadar yiyerek gayet rahat doyuyorum. Ha bu noktaya nasıl geldim peki? Kolay mıydı? Hiç değil.. İlk başlarda sadece "az yemeye", "az yemekle doymaya" çalışmaya odaklanıyordum, ve malesef her defasında hüsranla şuan senin sahip olduğun düşüncelerle aynı sonuçlara ulaşıyordum. Ne zamanki problemimin "yemeklerle değil" de kendimle, kendi zihnimle, inandıklarımla, kendimi şartlamalarımla, kısıtlamalarımla, komplekslerimle ve bunları destekleyen şok diyetler ve açlık seanslarıyla vb ilgili olduğunu gördüm, ondan sonra bir şeyler benim için değişmeye başladı. Şuan acıkma-doyma mekanizman doğru şekilde çalışmıyor; aslında diyetisyen ve terapistlerin bu konuya eğilmesi ve "neden doymayı hissetmediğini ya da geç hissettiğini"nin üzerinde çalışması gerekiyor. Bunun nedeni de genel bir tabirle "duygusal yeme" ve "duyguları ağız yoluyla tatmin etmeye alışma" gibi durumlar olarak karşımıza çıkıyor. Tabi ki bunların altında her insanda farkı şeyler yatar ama özünde doymayı hissetmemenin nedenleri bunlar. Ancak, seni bu "doymama ve aşırı yemeye" iten NEDENLERİN üzerinde durmak yerine "normal yiyerek doyabilmeye çalışma ve kendine işkence yapma" yolunu seçtiğin sürece bu konuda zorlanacaksın. Burada da psikoterapinin ve kişisel gelişimin önemi ortaya çıkıyor. Lütfen yemeklere değil, KENDİNE yönel. Yemek listeleri geçicidir; hayat boyu uygulanabilitesi olamaz, sadece kendine işkence edersin, ben de yemek yemeye listeler ve hesap kitaplarla başladım ama onları hayatımdan çıkardığımdan beri çok iyiyim. Belli noktaları biliyorsan listeye hesaba gerek yok; hatta zararı var..O yüzden ben aylarca buradaki arkadaşlarıma herangi bir diyet listesi fln tavsiye etmedim etmem de. Çünkü iyi olmak için diyetlerle beslenmeyi değil sağlıklı ve hayatımıza diyeti sokmamıza gerek kalmayacak şekilde beslenmeyi öğrenmemiz gerekiyor; ki hayat boyu istediğimiz her şeyden "doğru miktarları" bilerek yiyelim ve sinir sistemimizi bozmayalım..Beyne, kalbe ve sinirlere en çok zarar veren şeyler madde, alkol, sigara kullanımlarıyla yanlış beslenme..Ne zamanki kısıtlama ve yasaklardan kurtulursanız o dakika iyileşmeye başlayacaksınız arkadaşlar.. Sağlıklı günler

Ve sevgili günlük,
Bugün fakülte hastanesine psikiyatriye gittim. Önceden tanıdığım bir doktor, baya konuştuk.Kurtulduğum blumia, alkol ve en son olarak da sigaradan dolayı öncelikle beni kutladı ve bu mücadele süresince sinirlerimin yıpranmış olabileceğini, depresyon semptomları gösterdiğimi, o yüzden çok dikkatli olmam gerektiğini söyledi. Prozac'ın şurubuna başladım. 2 hafta sonra tekrar gidicem bakalım. 2 hafta sonra kötüleşme olursa hastanede bir süre yatışa ne dersin, burası fakülte olduğu için kontrollerde konuşma süresi kısıtlı oluyor, belki bir süre hastanede takip sana daha iyi gelebilir dedi. Bir de yeme bozuklukları bölümünde bizlere yardımcı olabileceğini düşünüyorum eğer tabi sen de kabul edersen dedi:) Bu benim için inanılmaz bir duygu, hastanede kalmama gerek kalmasa da
 zaman zaman seve seve orada bulunacağımı söyledim. Öyle işte..
Bugün iyi hissediyorum, hepinizi öpüyorum
Sevgiler

aşkın  büyük  olmalı ki böyle bir yolu  seçtin*uZUN BİR  YOL  VAR ÖNÜNDE ,
İNŞALLAH  BAŞARIRSIN  ,KAZANIRSINIZ  BU SINAVI

Merhaba Zavallı,
Yemekleri tıkınırcasına yemek ne kadar kötüyse, aç gezmek de o kadar kötü. Diyet listesine uymak zorunda değilsiniz, yapmanız gereken kendinizi aç bırakmadan düzenli beslenmeyi başarmak. Aç kalmak kendinize yapacağınız büyük bir kötülük. Lütfen 2-3 saatte bir ufak öğünler yiyin. Böylelikle hem kilo almaz, hem vücudunuzun ihtiyaç duyduğu besinleri alır, hem de fazla yeme riskini ortadan kaldırırsınız.
Beslenme ile ilgili bunları yaparken, bir yandan da haz alacağınız aktiviteler koymalısınız hayatınıza. Kendinizden memnun olmanızı sağlayacak keyifleriniz olmalı. Bu çok önemli.
Savaşmanız gereken en önemli şey ümitsizlik. Başaracaksınız, kendinize inancınızı tekrar toparlamanız yeterli olacaktır.
Sağlıkla kalın, kolay gelsin,

selam arkadaşlar ,bana yardımcı olmaya çalışan tüm dostlara ne kadar teşekkür etsem azdır ama inanınki beni sizlerden başka anlayan yok daha önceki yazılardada bahsettiğim gibi çevremdekiler sürekli bana bırak artık şu diyeti diolar lanet olsun ben diyet falan yapmıyorum artık burdaki en büyük dağa çıkıp haykırmak istiyorum yaa bna söylediğiniz her şey çok doğru bunu bende farkındayım bu anoroksiya mıdır nedir heralde ben ondan oldum ama ya nasıl anlatayım sanki içimde yabancı biri var benim kötülüğümü isteyen bana sanki eziyet etmeye çalışıyor ya bi an karar veriyorum artık bitti oğlum bu iş sen kazandın diorum ve o adi şeytan hemen ortaya çıkıp sanki beni yılan gibi sokmaya çalışıyo .psikoloklardan psikyatristlerden korktuğum kadar hiç bişeyden korkmuyorum nedeni ise bundan yaklaşık 10 yıl kadar önce annemi kaybettim arkasından bunu hazmedeyip büyük bi depresyona girdim 2 kerede intihar ettim birinde elimi kolumu parçaladım brindede ilaç içmiştim sonra beni tedaviye aldılar ilaçlar ilaçlar 2 yıl xanax kullandım tabii sonra bırakma aşamsına gelince filmin büyüğü o zaman başladı 1 yılda başladığım ilaçları bırakmak için mücadele verdim bu esnada  3 4 tanede dr değiştirdim çok şükürki o günler geçti onun için dr lardan o yaşadığım köü günlerdere geri döncem die çok korkuyorum yani psikolokların bana söyleyeceği her şeyi gayet iii biliyorum bunu farkındayım benim tek sorunum kendimle kendimle barışmadığım takdirde bu işin üstesinden gelemem hepinize tekrar tekrar teşekkürler

selam arkadaşlar.oldukça sıkıntılı bir gün geçiriyorum,evimden uzağım ve nerdeyse tüm gün yanlızdım şimdi sizlere yazmak için dışarı çıktım.mehmet önce sana birkaç şey söylemek istiyorum aynı şeyleri çoğu zaman hissediyorum seni.ama ne yazıkki bu olay bir sabah kalkıp tamam ben bu olayı aşıcam denicek kadar kolay değil.her ne kadar psikiyatristlerde bizim bildiğimiz şeyleri söylüyor densede ben gitmeni tavsiye ediyorum.ben gitmeme rağmen sorunum devam etsede pozitif şeyler ilerlemeler olabiliyor.hele de dr un benimki  gibi iyiyse.ve sevgili kuzukuzu yazın beni okadar etkilediki anlatamam.sanki dr umun bana dediklerini söyledi.o da bana sen bir savaşı kazanmışsın zaten galip olan tarafsın ama savaş artık bitti demişti ve çok hak vermiştim devam etsemde ben.ama yazın gerçekten beni etkiledi.bende çoğu zaman neden zaferimin tadını çıkaramıyorum diyorum.ve demişsin ya hani zayıflayınca hayatınızda neler değişecek diye düşündünğz.ben akrabalarımın sürekli kilo şakaları yapmalarının biteceğini düşündüm ama bir deri bir kemik halimle bile kilo şakaları yapmaya devam edenler oldu.ablam hep sen şişmansın diye değil sen kzıyosun diye şaka yapıyorlar derdi.gerçekten haklıymış. 44 kiloki şu halime bile dedilerde demek sorun gerçekten benim kızmamamış.gerçi annem çok üzüldümü söylediklerinde artık yapmamaya başladılar.konusunu bile yapmıyorlar zayıf oldumu söylüyorlar ama ben şu psikolojiye geldikten beni bu kadar üzdükten sonra kaldımı bir anlamı.ve ne değişecek sandım çok aşık olduğum bir insanın beni sadece özlediği görmek istediği zamanlarda değilde her zaman arayacağını,benden hoşlanmak yerine benim aşkım kadar seveceğini sandım.ama o da olmadı hep açken onu düşünürdüm bazenama zayıflayıncada pek bişey değişmedi.yine düzensiz ve aralıklarla süren bir ilişkimiz var yani bana bir anda delicesine aşık olmadı yine hoşlanmaya devam ediyor.başka ne değişecekti...hımmm...eski erkek arkadasım varya benim hep kilomla alay ederdi sadece balık etiydim ama sürekli aralıksız kilo espirisi yapardı bana.ne oldu peki geçen benle buluşmak istedi.o 7kilo almıştı bense 13 kilo verip incecik olmuştum.şaşırdı ama gururundn pek bişey diyemedi.kilo aldığı için üzgündü aklınca kendi haline şakalar yapıp kendini tiye aldı.ama ben onun bir zamanlar yaptını yapamadım çünkü o zaman okadar üzülürdümki ben ona yapamadım ama işte ona da kanıtlamıştım.arkadaslarımın arasındada en zayıf olacaktım o da oldu.ğeki bunlar beni mutlu etti mi evet etti ama ben mucizeler bekliyodum tüm mutsuzluklarımı buna bağlamıştım ama  hedefler tatmin etmedikçe dahada kesildim yemden biraz daha olursa daha mutlu olrum diye.ama bunun sonu yok biliyorum ama yinede daha incre hep daha ince olmak istiyorum.kafamda bir ben var çok ince incecik bir ben.eski hedeflerim nerede peki okul dereceleri deli gibi okumak yazılar yazmak.artık içimde sadece ince bir kkız var başkada bişey yok.hep bir kırılma noktası arıyorum biçok şeye üzülp başladım rejime ama tek bir söz özeellikle beni kırmış olmalı hep bunu o noktayı arıyorum.haticecim iyi olacaksın ne olur mücedeleyi bırakmayalım.

bedenimden cok ruhum zarar goruyor bu hastaliktan. kan sayimi yaptirdim, hersey gayet normal cikti. halbuki ben kendimi surekli yorgun hissediyorum, cok usuyorum, elimi uzattigim zaman ne almayi amacladigimi unutuyorum. kesin bir sorun var diyordum. yokmus gayet saglikliymisim ve bu cok sinirimi bozdu. ben saglikli olmak istemiyorum. bunca yaptigim seye bedenimin inatla dayaniyor olmasina tahammül edemiyorum. et ve yag yiginindan ibaret, tek islevi yemek ve cikarmak olan, 1 ton ilac aldigim halde hala gucu kuvveti yerinde beni hayata baglayan igrenc vucudum.. kurtulmak istiyorum ondan. bu ne kadar zayiflarsam zayiflayayim gecmeyecek bir istek. amacim zayiflamak degil cunku aslinda. kusarak, bedenimi de psikolojimi de iyice cokertmek istiyorum, oyle ki dayanamayayim artik, yokolayim, beni hayata baglayan tasmadan, bedenimden kurtulayim istiyorum. ne yapsam olmuyor. psikiyatriste gitmeyi dusundum. durumumu anlatayim, hatta iyice abartarak anlatayim, bana agir ilaclar yazsin ve onlari alarak intihar edeyim diye. iyilesmeyi degil olmeyi amaclayarak doktora gitmek. kendim bile garipsedim bu dusunceyi sonunda. uyusuk bedenim erkenden kalkip doktora gitmeye guc bulamiyor zaten. ama yasamaya guc buluyor. yasamaya da degil tuketmeye.
haftasonu beni yazliga goturmek istediler. anneannemlerin yazligina. ben hic istemiyordum cunku pazartesi gunu sinavim var orda sinava nasil calisayim? denize giremiyorum usuyorum, yoruluyorum iki kulac atsam. 4 kisi bir odada uyumak, surekli buyuklerin isteklerine itaat etmek. zaten hicbir istegime saygilari yok. duvara konussam daha iyi diyorum bazen. en azindan duvar oldugunu bilir cevap beklemem. insanlarin duvar gibi olmalari garip. niye tasiyorlar beni yanlarinda canta gibi anlamiyorum. butun gece agladim. tek sebep de beni denize goturmek istemeleri. en son gitmemek icin intihar etmeyi dusundum. nasil yapabilecegimi tarttim kafamda uzun uzun. boyle durumlar icin insan yaninda her daim birseyler bulundurmali diye dusunurken uyuyakalmisim. ne kadar cocukca. ne kadar zavallica. aciyorum, guluyorum, dalga geciyorum halimle. dusmanim sanki kendime.
bi kiz varmis japon. annesinin yemeklerine gizliden gizliye fare zehiri atip her gun kadinin ne kadar etkilendigini raporlar halinde gunlugune isliyormus. ben bu haberi duydum ya, kendime de dusmanim ya, marketlere gidip fare zehiri aradim. hastalanip, aci cekip, gunbegun erimek icin. yoktu, bulamadim. bulsaydim yapar miydim diyorum. yavas yavas degil ama hepsini bir anda alarak denerdim sanirim
cok kotu haldeyim. butun sapkinca dusuncelerimi ortaya dokuyorum. belki sizlerden gelecek bir cevap, bir soz faydali olur umuduyla
ablamla konustuk bugun. intihar etmenin patolojik bir rahatsizlik oldugunu dusunuyormus. o yasamayi cok seviyormus, ölmekten korkuyormus, dunyada bu kadar farkli zevkler varken ölmek istemek de ne demekmis. ben denedim, hala da istiyorum, en etkili yolun ne oldugunu bulmak icin bekliyorum diyemedim. sebeplerini anlatmaya calistim ona. hayat tabi ki guzel, yasanacak bir suru guzel yer, yasayacak bir suru guzel sey var. ama kimi insan bunlari bilse de yasamak istemez diyemedim. benim nefretim sadece kendi bedenime degil, tum insanlara karsi. insanlari sevemiyorum, butun guzellikleri yok ediyorlar, yasanacak o guzel sehirlerin hepsinde insanlar yasiyor o yuzden ben yasayamam iste olmuyor olmayacak da diyemedim. anlamiyor ona hastalikli geliyor. bana da hastalikli geliyor ama degistiremiyorum. bulimia benim zayiflamak icin degil ölmek icin kullandigim yontem. yeni farkettigim birsey ve bununla ne yapacagimi bilemiyorum

arkadaşalr bugün çarşamba ve ben cuma gününden beri kusmadım.5 gün oluyor ve  dün  2 tabak yemek ekmeek ve 2 koca dilim pasta yedim.hemde akşam 10 da ...kusmam gerekiyodu ama yapmadım tuttum kendimi ve bu sabah kendimi de cezalandırmadımmm yani bi açma 1 poğça yedim...biliyorum tekrar kilo almaya başlıcam ama yapacak başka bişi yokkkk...hele de o 20 kiloya düşen arkadaşı gördükten sonra bu hastalığın ne kadar ciddi boyutlara ulaştığını daha iyi anladım....sabır ve şükür Allah yardımcımız olsunnn