slm simge86 cnm mesajını görmek beni sevindirdi.aynı durumu yaşayan kişilerin bişiler yazması bana yanlız olmadığımı hissettiriyor yanımda olduğunuzu...boyumu ve kilomu sormuştun 1.62 kilo 54-55 arası.işin tuhaf yanı bulimik olmama rağmen hiç kilo verememem olduğum gibi kalmam.evet benimde kusma krizlerimin geleceğini tahmin ediyorum mesela dün ...keşke yanılsaydım ama yanılmadım yine aynı şeyi yaptım ne yazıkki....msn varmı sende?

Merhaba Arkadaşlar,
Ben yaklaşık 1 yıldır kusmuyorum. Bunun nedenide sürekli bişeyler bulup oyalanmam oldu. Kendimi dinlemedim. Ancaaaak şimdi işden çıkmak zorundayım Yani benim çalıştığım bölüme sabit 10:19 vardiyası yapılıyor bende bu eylülde mastere başlıcam ve o zamana kadar burada çalışsam bile sonra çıkmam gerekli. Tüm gün evde yanlız oturucam Erkek arkadaşımla aynı yerde çalışıyorduk. O da olmıcak. 7 de okulum başlıyor bu vardiya ile okula gideme bana seçim yap dediler. Benim seçimim okulum oldu, zaten beni önemsiz gördüklerini belli ettiler.
Kendimi değersiz hissettim.
Şimdi iş bulma süreçleri, mülakatlar, biz sizi ararız yalanları çok korkuyorum tekrar hasta olmakdan.
Bu korkumda bana yardımcı olun lütfen. Yeni başdan gömülemem. Erkek arkadaşım tekrar hasta olmazsın çok geçti üstünden diyor. Ama ben o canavarı tanıyorum. Zayıf anımda saldırmak için bi yerlerde bekliyor. Anında üstüme atlar ((
Çok korkuyorum çok

Slm arkadaşlar;
  Öncelikle kaç gündür yazmadığımın farkındayım.Ama sürekli sizlerden gelen yazıları takip ediyordum.Öncelikle, kendimi size karşı suçlu hissediyorum.Çünkü, itiraf edeyim ki, artık foruma yazmamaya karar vermiştim.İniş çıkışlarla da dolu olsa son zamanlarda iyileşme sürecine girdiğimi biliyorsunuz.Artık bu hastalıkla ilgili herşeyden uzaklaşmaya, belli bir süre yalnızca yazıları okuyup, sonra da forumu tamamen bırakmaya karar vermiştim.Ama yapamadım.Aramızda çoktan iyileşip, bu hastalıktan kurtulmuş olanlar var.Ama onlar, sırf bizlere yardım etmek için buradalar.Öyleyse ben de kaçmak yerine burada kalmalıyım.Çünkü biliyorum ki; gerçekten şu andaki durumumdan kötü olanlarınız var.
  Son birkaç gündür, inanılmaz yiyorum.Çok az atak geçirdim ve çok az kustum bu süre boyunca.Yani anlayacağınız, atakların çoğuyla artık çok daha rahat baş edebiliyorum.Çok yiyorum.Hem de dondurmadan tutun da hamur işine kadar...Çünkü biliyorsunuz, 48 olmam lazım.(42'den)Hatta belki 1 kilo falan almış da olabilirim  diyordum; ama daha almamışım.2 yıldır yemediğim, bu iğrenç ötesi hastalık yüzünden tadını bile unuttuğum tüm nimetleri yeniden hayatıma sokuyorum.Hamur işlerinin, en basitinden bir simitin bile tadını unutmuşum.Ya var ya arkadaşlar, savaşmaya daha fazla asıldığınızda siz de göreceksiniz, Allah'ım onları yeniden yiyebilmek SÜPER ÖTESİ BİR DUYGU!Allah' a şükrediyorum.Hala benim gibi bir günahkara nimet veriyor.Neyse, ne diyordum, bu aralar dondurmaya da taktım.Acayip dondurma yiyorum.Algida'nın 2 yıldır reklamlarında görüp de yalnızca uzağından iç geçirdiğim tüm çeşitlerini tek tek deniyorum, denemeye de devam edeceğim.Ama biraz tuzlu oluyor!(Yav görmeyeli dondurmalar ne kadar pahalanmış!)
  Saçlarım hala avuç avuç dökülüyor.Bir de hani bu birkaç gün boyunca ufak çaplı bir- iki atak geçirdim dedim ya; bunlardan birinden sonra 2 saat kadar inanılmaz çarpıntı yaşadım.17 yaşında kalp çarpıntısını da buldum.Kendimi tebrik ediyorum.Tam bir geri zekalılık örneği...
  Arkadaşlar;
  Size birşey tavsiye edeceğim.Ama; bu tavsiyeyi tabii ki, iyileşme sürecinde bazı evreleri, iç hesaplaşmaları hallettikten sonra yapabilirsiniz.Tabii ki, bir de topluluk içinde yemeye biraz olsun alışınca...Ben bunu da unutmuştum diyebilirim...Dün eve ablamın arkadaşları geldi...Sofrada onlarla börek, mantı, kandil simidi falan yedim.Ama uzun uzun gözlem yaptım.YAV MİLLET HİÇ DERT ETMEDEN DOYANA KADAR NE BULURSA YİYOR!Çok mu zayıflar?Yooo!...Ama bir takıntıları yok...Ha insanlar genelde, çok mu kaçırdılar?Ertesi günü hafif yiyorlar, ne bileyim doyurucu bir salatayla falan atlatıyorlar...Bugün de annemin arkadaşalrıyla pikniğe gittim.Bayağı bir yedim yani...Yine gözlem yaptım.İnsanlar (normal olanları) nasıl besleniyor, bunu incelemeye çalıştım.Neyse, işte böyle...
  Sevgili "cekmedenevar";
   Sen çok büyük bir savaş verip kazandın.Sakın kendini bu hastalığın kollarına yeniden atma!İçnide en ufak bir korku kırıntısı bile taşırsan, o kafandaki hastalıklı imaj yine belirip, seni esir alacaktır!Kendine güven ve bunca emeğini çöpe atma!Hem unutma ki, yeniden bu hastalığa yenilirsen, bu sefer kurtuluşun olmayabilir!Sana inanıyorum!
   Sevgilerimle, hoşçakalın...

Öncelikle sevgili meliko
Valla bu insanların neden hep kiloyla ilgili laflar söylediklerini anlayamıyorum. Yok kilo almışsın, yok kilo vermişsin. Başka muhabbetlerimi yok. Özellikle bizim gibi bu konularda hassas kimseler için. Ben hatırlıyorumda, iyileşme dönemlerimde bu sözleri söyleyen her insanın arkasından kusmuştuım. Sakın böyle bir hata yapma. Bırak söylesinler, sen kendini beğeniyorsan sorun değil. Makarna çok kalorili bir şey diil. Sosları abartmamak lazım, poğaçada problem değil çünkü sabahları bünye herşeyi yakabiliyor. Sen kendini rahat tut. İnsanların en büyük korkunu yüzüne vurup iki tabak yemek yedin diye kendini suçlu hissetirmesine izin verme.
Kişiliğin ve verdiğin savaşdaki gidişatın yürekliliğin için ben seni tebrik ediyorum. Sağlıklı ol hep.
Günlüğümüze yazacak nelerim var ama bu aralar hayatım o kadar kaos içindeki. Hani karar verme dönemleri diyelim.
İşimin mesai saatlerinin okula uymaması ve okula gitmem ve işsizliği tekrar tatmam mı diyim,
Erkek arkadaşım var ve ilk tanıştığımızda 8 aydır eşiyle ayrı yaşıyordu ilk mahkemede boşanacağız diyordu 1 yıl geçti, mahkeme düştü, temyiz başlayamadı, adli tatil başladı, 25 yaşındayım herkes evlen diyor ama türk medeni hukuku iki karıya izin vermiyoooor...
Sevgilimi çok seviyorum ve karısının boşanmak için istediği evi verdirtmeye niyetim yok.  Ne kadınlar var diyorum o kadar.
Hayat çok zor be 

Bugün hiç birşey olmayacak bir tatil günü ve pazartesiden bir mucize bekliyorum 

SEVGİLİ MELİKO
Bİ HOŞGELDİNDE BENDEN.
 BEN 30 YAŞINDAYIM VE NEREDEYSE 14-15 YIL BU HASTALIKLA(bulimia) YAŞADIM. GEÇMİŞ ZAMAN KULLANIYORUM ÇÜNKÜ ARTIK ONUNLA YAŞAMIYORUM. BU FORUMA KATILMAK BANA ÇOK İYİ GELDİ. NEREDEYSE 1 AY 1 HAFTADIR. O ALIŞKANLIKTAN UZAK YAŞIYORUM ASLINDA Bİ AÇIĞIMI BULSA GELMEK İÇİN ÇALIŞIYO AMA BEN ONA İZİN VERMİYORUM VE ALLAHIN İZNİYLEDE VERMEYECEĞİM. BUNU NEDEN YAZDIM; BİL DİYE  BURADA YALNIZ DEĞİLSİN SENDEN ÇOK DAHA KÖTÜ DURUMDA OLUPTA BU ALIŞKANLIKTAN, BU HASTALIKTAN KURTULANLARIN VARLIĞINI BİL DİYE.
EMİNİM SENDE ÇOK İRADELİ VE GÜÇLÜ BİRİSİN VE BIRAKACAKSIN.
ASLA ÜMİDİNİ KAYBETMEMEN DİLEĞİYLE.
SEVGİLER.
GOZGUL.

merhaba gozgül
öncelikle sormak istediğm bişi var saana 14-15 yıl dır bu hastalık var bende demişsin eşin nasıl karşılıyor bu durumu çok merak ediyorum.çünkü ben bekar bi insanım ve evlenme durumum söz konusu olduğunda napıcam ...kimseye söleyemedim şimdiye kadar bu hastalğı.eşim de bilsin istemem asla ve benimn en büyük korkularımdan biri bu....  bu hastalık yüzüdnen ders falan çalışamaz oldummm...geleceğimden korkmaya başladım bir çıkış yolu olmalı.....

sevgili meliko.anlıyorum seni.bende hoşlandığım sevdiğim insana anlatamam bu durumu asla.aslında normal bişey belki ama anlatılmıyor.ders çalışamıyorum demişsin aynı sorun bendede var.bu sene ilk kez alttan dersim oldu.finallerime çalışmada çok zorlandım.aynı dertten muzdaribiz.unutkanlık yapıyor kafanı toplayamıyorsun