merhaba arkadaslar.dün gerçekten hayatımın en zor günlerinden biriydi.çok ama çok yakın bir akrabamı kanseden kaybettim.bu kadar çabuk beklemiyorduk.45yaşından genç hayat dolu bir insanı kansere kurban verdik.hani insanın kendine yaptığı kötülüğü kimse kimseye yapmaz derler ya aklıma o geldi.uzun yıllar içki sigara kullanımı sağlıksız beslenme stresli hayat mı onu bu genç yaşında trajik bir ölümle almıştı sevdiklerinden...elbette herşey ALLAHın takdiri en başta ama biz de kendimize bakacaz.bunu söyleyen ben miyim bugün cenaze var.sattlerdir uyuyamadım kabuslar gördüm,çok sevdiğim bir insanı bir daha asla ama asla görmeyecek olmanın burukluğu acısı var içimde ve bugün geçecek zor günün korkusu...ve ölüm...insanın bir sevdiğini kaybetmesiyle beraber derin bir sorgulama süreci başlatan olay...okadar karmaşık duygulardayımki.benim canım ciğerim bugün kara toprağa gircek ve bir nefes için bir fazla nefes için okadar uğraşıldıki.ya ben?mükemmel işleyen kusursuz yaradılmış bir vücudu kendi elleriyle bile bile mahveden ben.tüm kaslarımda ağrılar var,sanki derim dökülüyo,saçlarımıj nasıl dküldüğünü anlatamam.sürekli müshil almaktan kimbilir bağırsaklarım ne halde.midem kusmaktan yorgun.ben napıyorum böyle.ölüm denen bişey var ve bu vücut bizim değil bize emanet.benki inançlı bir insanım.bilmiyorum belki yine zayıf olma sevdasıdvm edecek biz aman sonra ama en azından kendime verdiğim zararı minimuma indirmek yavaş yavaş kendimi toplamak zorundayım.çünkü ölüm bize gerçekten çok yakın.bunları anlattım arkadaslar çünkü benim durumumda olan bi çok insan var ve sanırım bu yazı hepimizi düşündürecek.bu bir psikolojik rahatsızlıksa bu olaydan yine psikolojik etkilerle duygularımızla kurtulmak mümkün belkide.ve feriacım.yazdıklarını okudum ama hastanede olduğum için geç okudum ve cvplıyorum.sölediklerin beni okadaretkiledi ve duygulandırdıki.en çokta seni tanımasamda seni çok seviyorum sarılmak isterdim yazmışınya orada gözyaşlarıma engel olamadım,sağol canım benim.işte böyle arkadaslar,yazımı bitirip kalkar cenaze evine gideriz belki,zor bi gün olacak.hepinizi seviyorum.

Hatice'ciğim;
  Bilmem yazdıklarımı okuyor musun?Ben de bu sorunun aşmak için çırpınıp duranlardanım.Dün bahsettiğin mide bulantısı sonrasında yine çıkardın mı?
  Bak canım, herşeyin senin elinde olduğunu biliyorsun.Kurtulmayı seçersen, direnirsen, belki de profosyönel bir yardım alırsan kurtulabileceğini, sağlıklı hoş bir kiloda yaşamını sürdüren, mutlu bir insan olabileceğini ve de ölene kadar bu güzel durumu devam ettirebileceğini biliyorsun.(Crea gibi...)Ama, kendi gücünü inkar edip, bu durumu kanıksayıp devam edersen, ancak ölmeyi beklersin.Bu sözler ağır gelebilir sana.Ama ben de 1,70 boyunda 42,5 kiloyken savaşmaya karar verdim.Neredeyse 3 haftadır ataklarımı durdurmaya, ya da tam tersi olan açlığı seçmemeye çalışıyorum.Bunun için resmen kendimle savaşıyorum.Ve o kadar şeyi hergün yemeye başlamama rağmen daha yalnızca birkaç yüz gram alabildim.Yani canım görüyorsun ki, insan hemen öyle balon gibi bir anda şişmiyor.Metabolizmamı o denli bozdum ki, belki de hiçbir zaman sağlıklı bir kiloya ulaşamayacağım.Eğer savaşmayı seçmeseydim olacakları söyleyeyim mi, zaten saçlarım inanılmaz derecede dökülüyordu.Kel kalacaktım.Derim döküle döküle artık kuruyup maf olacaktı.Halsizkilten merdiven bile çıkamıyordum.Ama sağlıklı beslenmeye daha yalnızca 3 hafta önce başladığım halde bu sorunlar büyük ölçüde azaldı.Ama tabii ki, sürekli atakalr yaşamya devam ediyorum.Ama azalıyor.Ben sürekli anoreksik- blumik kısır döngü içinde yaşar dururdum.Ya günlerce birşey yemez, ya da yediğim an çıkarırdım.Midemi de bitki çayları, kahve gibi şeylerle doldururdum ki, açlık hissetmeyeyim.Şu an tam bir kemik torbasıyım.Yani birşey için röntgen falan gerekse inan, çektirmeme gerek yok.Soyunup doktorun önüne çıksam zaten herşeyi, tüm kemiklerimi görür rahatlıkla...
   Sen bildiğim kadarıyla çalışıyorsun.Zaten bu şekilde aç kalmaya devam edersen hayatta çalışacak enerjiyi bulamazsın Ya istifa etmek zorunda kalırsın, ya da seni performansın yetersiz diye zaten işten çıkarırlar.Bunu da bir düşün.Bir şeylere karar ver ve uygula.İnan yemek yemek o kadar güzel ki...Azar azar beslenmeye, güçlenmeye başalmalısın.Bence sen de bu gerçeğin farkındasın; ama korkuyorsun.Beyninin bir köşesinden seni yöneten kemk torbası, çirkin kız seni boyunduruğu altına almış.Tıpkı tüm bu hastalıktan muzdarip insanlar gibi.Gücünün farkına varıp, harekete geçtiğinde ona boyun eğmeyeceksin.Hayatının iplerini eline al.Çünkü sen yalnızca kafandaki bir imajın yönettiği kukla değilsin; hiç birimiz değiliz!
  Seni seviyoruz.Hadi beraber savaşalım, ne dersin?

Merhaba günlük;
  Bugün inanılmaz derecede kustum.Moralim çok bozuk.O yüzden şunu yaptım, bunu yaptım diye değil, yalnızca duygularımdan bahsetmek istiyorum.
  Artık duygularımı dinliyor, iç sesime daha fazla kulak veriyorum.Ve farkettim ki, ne zaman annemle kavga etsem, inanılmaz bir intikam isteği içimde adeta kabarıyor.Annemin en nefret ettiği şeyse benim zayıflığım, hastalığım ve kusmam...Annemle bu konular yüzünden kavga etmek, beni hemen bir yeme krizine itiyor.Fakat bu krize kusacağımı bile bile giriyorum.Ve deeee malum şeyi yapıyorum.Bu tek neden değil; ama hastalığımdaki atakları tetikleyen en önemli şey...Galiba içten içe onun en nefret ettiği şeyi yaparak intikam alıyorum.
  Bilmiyorum, moralim bozuk.Vicdan azabı çekiyorum.Yarın evde değilim.Dolayısıyla kriz falan yok.Rahat olacak yani.Neyse, geçecek, biliyorum.
   Sevgilerimle...

ben buğün çok yoğun bi ğün ğeçirmedim aslında ama çok fena oldum başım döndü soğuk terler boşaldı ya.ne biliyim ölcemi falan düşündüm iş yerindekilere belli etmedim ama çok korktum.sabah kahvaltı yapmamıştım öğlende bişey yemedim işte öğleden sonra böyle oldumçsonra bi tost yaptırdım ne olursa olsun diye yaaa daha nereye kadar dayancak bu beden tostu yedikten arkasınada ayran içtikten sonra kendime ğeldim sorun midemle alakalıymış anladım ama işte yapamıorum bir ğün yolda düşüp bayılmaktan çok korkuyorum

oooooo kuzu hoşgeldin! Senin de gelmen harika oldu, büyük bir başarı örneği daha! Birkaç haftadır işti, kurstu baya yoğunlaştım gündüz giremiyorum pek nete, bir de msnle ilgili bir problem yaşıyorum, bilgisayara format atmam gerekiyor, süper oldu buraya yazman, tam tahmin ettiğim gibi çok daha iyisin; çünkü -her kurtulmaya çalışan insan gibi- çok acı çeksen de, zorlansan da sabrettin ve kazandın! Sabır ve istikrar işte..atakların hiç geçmeyeceğini düşünüyordun; bak onlardan da kurtuldun, algın da düzeliyor! Canım benim çok sevindim, lütfen yaz buraya arada, desteğin önemini sen de çok iyi biliyorsun..Yakında msn'de görüşürüz zaten, öpücükler..

Ve sevgili günlük,
Bugün yine çok sıcak ama haftasonu için harika planlar yaptım, deniz, havuz, müzik, kalabalık..2 gün canım ne istiyorsa yapıcam. Herkese sevgiler

Sevgili Feriya,

Bir daha asla olmayacak..Nereye kadar?
Bu cümleler  çok tanıdık di mi? Binlerce defa, her kustuktan sonra söyledim bunları kendime. Ama başarmam - gerçekten bu hastalıktan kurtulmam- yıllarımı aldı.  Çünkü hep bir ŞEY bekledim, hep erteledim, ataklara yenildim, birinin beni kurtarmasını yada bir anda iyileşmiş olmayı diledim durdum.
Eminim sende aynı durumdasın ve kurtulmak için seni itecek bir güç  bekliyorsun. Feriyacığım o güç  aslında sensin. İçinde ki güç. Senin iraden ve senin seçimlerin.
Zor olduğunu biliyorum . Gerçekten çok zor. İnsan eğer hastalığın ileri derecelerindeyse her zaman kusmak için bir sebep bulabiliyor, kusmamaya ne kadar kararlı olursa olsun geri düşebiliyor,  ama iyileşmeye kendini kna edebilmek,hasta olanın beyni olduğunu kabul etmek , hastalığın sebepleriyle    yüzleşmek bir o kadar çaba ve sabır istiyor.
Neler yediğimi sormuşsun. Anlatayım. Hasta olduğum sürece benim için iki çeşit besin vardı. Serbest olanlar ve yasaklılar. Serbest olanlar ne yazık ki sadece üç taneydi  onlarda wasa, peynir ve domatesti.
Yasak besinler ise bu üçünün dışında ki dünyada ki her nimetti. Bir kırıntı  yasak besin bile kusmama sebep oluyordu. Bu kadar kısıtlı beslenince de ataklar tahmin edersin ki çok sıktı. Günde on defa , sayısını bilmediğim kadar hatta kusuyordum. Bütün planlarımı işimi gücümü iptal edip  yiye kusa yiye kusa saatler geçiriyordum evde.
İyileşmeye karar verdikten sonra ise, önce kusmamı durdurmaya karar verdim ama ataklar hala çok fazlaydı çünkü hala sadece serbest besinleri yiyebiliyordum. Diğerlerini yersem kusarım diye korkuyordum. Çünkü bu hastalığın tetiklenmesi çok kolay. Yani yıllardır her çikolata yediğimde kusmuşum eğer iyileşme sürecinde yersem sonum yine aynı olur diye korkuyordum.
Bu arada tabii kusmayı bıraktıktan kısa bir süre sonra yüzümde ve midemde oluşan tüm ödemler indi.Bu beni çok motive etti , fakat hiç bir şekilde hazmedemiyordum. E tabii alışmış vücut besini başka yollardan atmaya . Hastalığın iyileşme süreciyle ilgili çok okuduğum için fazla panik yapmadan atlatabildim o günleri, bi de tabii creamın çok desteği var, ona soruyordum durmadan, sana da şu oldu mu bu oldu mu diye???
Ataklar devam ettiği müddetçe hep tek yönlü beslendim. Ataklar azaldıktan sonra da yavaş yavaş sebze yemeye başladım. Haşlanmış sebze. Hastayken onu bile kusuyordum.Sonra da azar azar meyve. Benim için müthiş büyük bir aşama. Yani belki bir gün içinde tek bir kayısı ama ilerleme ilerlemedir dedim ve sabrettim.
Bu arada ilk bir ayda biraz kilo aldım çünkü kalp ritmindeki bozukluğa rağmen her gün 45 dakika deli gibi koşarken koşmayı bıraktım ve sağolsun çevremde ki tüm insanlar nasılsın demeden kilo almışsın demeye başladı, bence bu süreçte besinleri bu kadar yavaş eklememin sebebi de o oldu çünkü o zaman hala önemsiyordum kilo almış olmayı veya insanların ne düşündüğünü.
Şimdi ise hala çikolata yada pasta yiyebilmiş değilim ama acıkmak ve doymak neydi onları hatırladım. Acıkınca yiyor doyunca durabiliyorum.Az ama sık yiyorum .Asla aç bırakmıyorum kendimi.Ataklarımı tetikleyecek gıdaları yanımda kimse olmadan yemiyorum. 
Daha çok az kalorili ama sağlıklı şeyler yemeye çalışıyorum.Günde bir veya iki porsiyon meyve kesin yiyorum. Azar azar içtiğim şeylere süt katabiliyorum. Dışarıda yemek yediğim zaman normal insanlar gibi her şeyden sipariş verebiliyorum ama sadece doyana kadar yiyor ve bırakabiliyorum.
Sonuçta bu yedi aylık süreçte,
9 dişim çürüktü onları yaptırdım.
Kalbimde ritim bozukluğu vardı. Egzersizlerimi düzene soktum, artık cardio yapmıyor yani deli gibi koşmuyorum,
Midemde sarkma ve hazımsızlık vardı şu anda normal insanlar kadar hazmedebiliyorum.
Sinirlerim çok düzeldi,ağlama krizlerim geçti,
Reglim düzene girdi
Tutam tutam elimde kalan saçlarımın dökülmesi durdu
Rengim insan rengine
Afrikalı kolum da insan koluna dönüştü

Ben 42 kiloyken bile kendimi hep şişman hissederdim şu anda 52 kiloyum ve hayatımda olmadığım kadar kadınsı ve sağlıklı  görünüyorum. İnanmayacaksın ama etlerim kemiklerimi örttükçe kendimi güzel bile hissediyorum. Yemek yemekten , yemek yerken kendimi kontrol edememekten korkmuyorum. Yakında hayatımda yasak besin diye bir şey kalmayacak bunun için çabalıyorum.
Ve yarınlardan çok şey bekliyorum. Telafi etmem gereken çok zaman var. Ne olur bir an önce ver kararını ve başla. Kendin için bir şey yap. Ve iyileşmeyi seç hasta yaşamayı değil.
 
Sevgiler

selam arkadaslar.bayadır günlüğümüze yazamadım.bugün oldukça yoğun bir gündü kursum vardı çok iyi vakit geçirdim.dün 2kez tatlı yemek zorunda kaldım akşamkini kusarım diyordum ama çıkaramadım müshil almam imkansızdı çünkü artık acı veriyor.ama sabah tartıldı ve kilo almamıştım bir gram bile artmamıştı çok mutlu oldum ve dün yedim diye kendimi bugün ölümüne açlığa mahkum etmeyecem dedim.sabah yağsız sütle yapılmış diyet cornflakes yedimki vitamin ve demir açısından zenginmiş.saçlarmın dökülmesini durdurmam lazım sonra öğlen 4-5köfte az salata bir dilim ekmek yedim.sonrada ablamla sütlü dondurma.saat 7de de 5-6kaşık yağsız makarna yedim.yarın sabah yine tartılacam bakalım nolacak.creanın öğütlerine dayanarak böyle sağlıklı dengeli yemeye çalışacam inanıyorum şişmediğimi görünce biraz rahatlicam.ve geçen 4 gün içinde2atağımı durdurdum.bugün yedklerime inanamıyorum bayadır yemedim bunları ama zorladım kendimi.bakalım nolacak çabalamam gerek.aslında şu an bile atağım gelecek gibi ama duracam.ben rejimde değilim diye düşününce daha az oluyor.şu zor günler artık geçsin istiyorum bugün kusmayacağıma kendi kendime sözler verdim.ayrıca kuzukuzuyada foruma hoşgeldin diyorum.inanıyorum ben ve benim gibi problem yaşayan arkadaslara çok destek olacak.ayrıca çok garip dün tatlı yedim ama kusamadım dedim ya bazen çıkmıyor işler ters gidebiliyor çok uğraşamamıştım dışardaydım çünkü.herneyse bir tabakla durabilmiş olmamada çok hoşuma gitti eve geldim yanlızdım ve tamam dedim yine malum şey olacakama yapmadım.umarım devamını getiricem.sevgili crea ve feria özletmeyin kendinizi tüm arkadaslara sevgiler