çok yazık ama guzella bence haklı.bu siteyi ilk buldugumda ne kadar sewınmstım..benım gıbı ınsanlar var yalnız dıılım demiştim kendime.ama o ılk andakı coskunluk ve iyileşeceğim(iz)e dair inanç yavas yavas bu sıtenınde benım ıcın sıradanlasmasıyla söndü.ne kadr cok suan olmayan ınsan vardı benım ilk yazdıgım zamanlarda emınım hepsi arada gelıp okuyodur ben artık aktıf bır yazıcı dıılım sadece okuyorum.neden okudugumu bılmeden,hüzünle. yenı gelenlerı ve bnde bu hastalıktan muzdarıbım dıyenlerı okuyorum hergün..üzülüyorum ama onlar için mi kendim için mi ayırt edemıyorum artık...hem ne onemı var..burayla tanısalı 3 yıl oldu neredeyse..cok ınsanlar gecti..inş iyileşenler vardır ve o yuzden bırakmıslardır bu sıteyı...
sevgiyle...

herkese merhaba:))
bence biraz karamsarlık hakim buraya,,ben yaklaşık 1 aydan beri üyeyim bu siteye,hemen hemen her yazıyı okudum forumlardaki,gerek bulimiya gerek anoreksiya nevroza olan kişilerin yaşadıklarını çoğu zaman derinimde,gözlerim dolarak hissettim.ben de çoğu zaman kilozet başında ölmek istedim,ellerim yara oldu,boğazım şişti,kan tükürdüm,kimseyle görüşmemek için bilerek telefonumla oralı olmadım,yeri geldi sarsıla sarsıla ağladım,ama bir gün bu hastalıktan kurtulmayı çok çok istedim!ben anoreksiyadan bulimiyaya geçmiş bir vakaydım.o yüzden hepinizin yaşadığı şeyler başımdan çifter çifter geçti.sonra bir gece(hep kurtulmak istiyorudum da bunu gerçekten en en çok istediğim zaman)net bir karar verip bu hastalığı yenmeye karar vererek uyudum,sabahında ne oldu dersiniz!bu siteyi buldum,önce her yazıyı yutarcasına okudum,sonra korka korka bende yazdım derdimi,yazdıkça rahatladım,sevgili istanbul çok yardımcı oldu sağolsun,yani kısaca bu site bana çok destek oldu.amacımız paylaşım değil mi zaten burda,paylaşarak rahatlamak...
burada gerçekten çok pozitif insanlar da var,birbirimize yardımcı olalım olur mu!ben her zaman herkese destek olmak isterim.
son bir ayda olan değişiklerden bahsedeyim,boğazımdaki şişlik tamamen geçti,elimdeki yara da(ki beni en çok sevindiren bu oldu),vücudumdaki ataklardan kaynaklanan ödemi attım,artık yine tüm kotlarım eskisi gibi oluyor üzerime,en önemlisi insanlarla konuşurken eve gidince sırayla neler neler yiyip çıkaracağımı düşünmediğimden bana anlatılan hiç bir şeyi kaçırmıyorum!evet,kabul ediyorum bunu başarmak hiç mi hiç kolay olmadı,gelmiş buraya 1 aylık insan ahkam kesiyor diye düşünmeyin,son 1,5 yılım bulimiya ondan önceki 1 yılım da anoreksiya ile boğuştum.
gereken tek şey kendimize sıkı sıkıya sarılmak,vermemiz gereken değeri vermek ve bedenimizi mutlu etmek.bedenimizin zaten mutlu değilki,zavallı bağırıp duruyor baksanıza,boğazda yaralar,ellerde nasırlar,daha neler neler,yeri geliyor düşüncelerimizi o bembeyaz kilozeti atak zamanında kirlettiğimiz gibi kirletiyoruz.ölmeyi istemek gibi!!!!buna hakkımız yok,kimsenin yok ve bunu düzeltebilecek tek kişi kendimiziz.karar verdikten sonra tek ihtiyacımız olan şey manevi destek,bende onu bu sitede buldum.
yürümek çok çok iyi geliyor,ilk hafta en zor zaman zaten,çünkü ataktan hemen önce uğradığınız marketin önünden geçerken bile beyin otomatik olarak orayı emrediyor sana,yapılması gereken o düşünceyi değiştirmek,beyinden o marketin atak yaşamadan hemen önce gidilen yer olan imajını silmek.hemen 2.kez önünden geçince silinmiyor zaten.her şeye zaman lazım değil mi!bir günde ne beyin başka şeye odaklanır ne de eldeki nasırlar geçer.1 haftadan sonraki zaman diliminde artık her şey yavaş yavaş oturuyor yerli yerine.istemek gerekli işte.yoksa içindeki şey bağırıp duruyor sana,kızım sen hep atak yaşardın şu saatte mutfağa gidip diye.önemli olan o anda o sesi ezip geçmek.bir aylık tespitlerim bunlar,ben çok mutlu,huzurlu hissediyorum bu aralar kendimi(özellikle 4.haftada,uçacak gibiyim,diyorumki sık sık kendime,kızım becerdin sen,ilk defa evet evet ilk defa başardın),yemek düşünmeden herkesi dinleyebiliyorum,beynim rahatladığı için ayrıntıları daha farkeder oldum,bir daha atak yaşamayacağım,bunu kendime yapmayacağım!çünkü böyle daha mutluyum,mutlu olmanın tekrar ne demek olduğunu anlayınca bir daha bu güzelliği insan elinden kaçırmak istemiyor!
çok güzel besleniyorum demek için erken daha ama kahvaltımı yapıyorum ve akşam yemeğimi güzel güzel yiyorum ama az yiyorum,atak yaşayabilirim korkum dindi.
buradaki herkesi içimden bir parça olarak görüyorum,iyimser bulimik rolü oynamıyorum,el ele verelim ve aşalım şunu hadi!!!
güzel günlerimize....

hiç uzman destegi almayı duşunmedinmi en kısa zamanda bir psikologa gitmeni oneririm ,

ayrıca bir şey soracagım diyelimki 40 kg ma indin ,peki ne olacak ne elde ediceksinki ?

sonra 1.72 boyda oyle on kilo fazlalık pekte belli olmayacak bir miktar , bence en kısa zamanda profesyonel destek al ve yaşama don .

herkese merhaba..

istanbulcum biliosun ki atak geliorm derken insanın gözü başka hiç bişeyi görmüo..tam arada bi yerdeyken  hep aklıma şu yürüyüşlerden birine çıkmak gelio ama nafile,o anda tercih hep yemekten yana..kimse tutamaz beni..yerim kusarım

ama işin ilginç tarafı ben bi süredir,yediim zaman eskisi kadar rahatlama hissi duymuorm,eskisi gibi zevkle yemiorm..yani eskiden uğraştıım gibi güzel yemekler hazırlamıorm kendime..yerimden kalkmaya üşeniorm yada markete gitmek için..

son zamanlardaki sıkıntımın nedeni bu galiba..bi ara çok kötüydüm herşey üstüme üstüme geliodu..hastaneye yatmayı dündüüm dönem..ve o dönem kendimi zorla ataa sokuodum..sıkıntılı sıkıntılı yemek hayalleri kurup istemeye istemeye yemeğe başlıodm sonra..ve nefret etmektende öte bi duyguyla kusuodm..sonuç ;;geçici bi raatlama hissi bile yok..herşey daha beter ağır..herşey daha beter üstüme çöreklenmiş vaziyette..idi..

sanırım farkında olmadan geçiorz belli aşamalardan..her dakka hastalıı düşünmek yerine onunla dalga geçmek,günün birinde defolup gideceini düşünmek belkide daha faydalı bi yol bilmem ben ..ama artık kontrol edemediim bi şekilde ilerliorm ve ii hissediorm..gün aşırı kusuo olmak sıkıntıya sokamıo bni..çünkü biliorm ki yakın bi zaman önce,kusarken bile,daha ne yiyebilirim die düşündüüm günlerim oldu..offf kabus yaa..24 saat aralıksız..yorulmadan,bayılmadan..sağlam bi sabah kahvaltısı öğle yemeği..sadce ikisini bile içimde tutabilio olmak mucize gibi..

yemeğe karşı ilgim azaldı..kendimi obur sanıodm ama diilmişim..hastalıklı düşünceler uzaklaştıkca,eylemlerimize yansıo bu durum kendiliinden..zorlamadan,kasmadan..

evlilik nisanın ilk yarısı inşallah çatlak gelincim..ama ben kendimi geçen haftalarda hissettiim kadar kötü hissedip hastaneye yatmak konusunda kararlı olsaydım ertelenicekti muhtemelen..ama çok şükür iim şimdi..nişanlım da terapist gibi zaten bana inanılmaz  destek..zaten gerçekten ii olmamı isteyenler ailem ve bi tanecik aşkm_başka kimse bilmio zaten bu durumu-ellerinden geleni yapıolar bnm için..gecenin bilmem kaçında babamı kolundan tuttuum gibi sokaklara sürüklüorm ATAK GELİO BABAAA GÖTÜR BENİ die
Allah razı olsun onlardan..bazen kaş yapiim derken göz çıkarıolar ama o bnm aşırı alınganlıımdan..biliorm ki arkamdalar sonuna kadar..benim çektiimin binlerce kat fazlasını çekiolar..bilirsiniz,sevdiimiz birinin canı acırken bizimki nası acır..

hani demiştim ya bi ara boş bi insanım ben die..üretememekten paylaşamamaktan bahsediodm aslında..ole bi dönemde yaşıorz ki insanların gözlerinin içinde mutluluktan,huzurdan başka her türlü duyguya yer var gibi..daha çok hüzün..yeni evimin karşısında bi ilköğretim okulu var..ordaki öğretmenlerle konuşup,onaylarını aldıktan sonra gerçekten ihtiyacı olan bi kaç öğrenciye derslerinde yardımcı olmaya karar verdim-karşılıksız-..madem yabancı dilim var bende saklı kalmasın..çocuklarla bıcır bıcır ing.konuşalım tabi elimden geldii kadar...başka konularda da...onlar melek..ve pekde yaşanabilir bi hayata büyümüolar..en azından bi çoğu..aayyyhhh sevgi manyaa yaparım ben onları çıtır çıtır yerim heee..

hepinizi seviorm çokkk...ama o bahsettiiniz en dipteki dönemlerden,bulimik olupda işin ciddiyetini geç farkeden herkes geçti bacılar..bizler bugün bu noktadaysak herkes aynı yere gelebilir...kısa süreli bi tedavi sürecimiz yok bizim..ha diince olmuo..ssabredicez vazgeçmicez bıkmıcaz yorulmıcaz yok ben iileşemicem hiç demicez..en kötü anda bile iileşemicem galba demiicem diicez..moral bozulunca olmuo..işte o zmn bi ileri iki geri oluo..

ya ben bu durumu anlamıorm..acaip sinirliim şu anda

ya nası olurda bi abla kardeşine bunu yapar..bende ablayımm..benden 7 yaş küçük deli sevimli bi kardeşim var..o bile o kadar anlayışlı ki bana karşı.. hasta olduumun o kadar farkındaki..her ataktan sonra koynuna girip ağlayabiliorm mesela..beni öyle güzel avutuo teselli edioki..

ablacıına solede gelsin yazsın foruma ..yazmasada okusun hiç olmassa..nası ciddi bi hastalıkla bouştuumuzu anlasın birazcık..adı üstünde hastalık bu..keyfimizden düşmedik bu hallere..ve görsün senin üstünde ki olumsuz etkisini,seni daha çok hasta ettiinin farkına varsın hiç olmassa..ablalık yapsın biraz bnm minicik kardeşim gerektii zaman ablam oluosa,oda becerebilir sanırım..

ferattincim bu içinde yaşadıın durumu ablanın çocukluuna ver tmmmı..bi abla kardeşini mutlaka sever ama yeterince empati yapamadan yorum yapabilir belki..umarım geç olmadan anlar sana yaptıklarını..umursama..bole durumlarda soleyebilcein tek şey'umarım bnm yaşadıımı yaşamak zorunda kalmassın..çünkü ancak o zmn gerçekten anlarsın benii..ve hiç bişey sandıın kadar kolay diil..bni anlaman için yaşaman gerekiosa hiç anlamamanı tercih ederim''..işte bu..ama onuda beklerim foruma..çünkü sana soledikleri aslında banada,bizede soledikleri..

üzülme noolr..normal bi kapasitenin fazlası lazım,bu hastalıı yaşamadan anlaması için karşı tarafın bizi..sıkma canını..duymaa..o karşına geçipte o sözleri solerken,,sende yeme bozukluu olduunu,bunun bi hastalık olduunu ve onu ciddiye alıp inadına bişeler yaparsan,aslında kendine kötülük yapıcaını hatırla..çok büyük bi kötülük..yalnız diilsin bunu biliosun sende..

benim mücadeleci arkadaşlarım!!!!!!yaşamı aslında dört elle sımsıkı tutarken,olmaz olsun böyle hayat diyecek kadar karamsar oluyoruz tabi zaman zaman...ama aslolan birbirimize destek olarak iyileşmeye gayret ediyor olmamız...bu forum mu gereksizmiş? çok üzülürüm böyle düşünenlere...bazıları iyileşememiş ve terketmiş olabilirler burayı...ama ben bu foruma girdiğim 3-4 aylık zaman sürecinde aldığım yolu yadsıyamam.tamamen iyileşmeme ramak kaldı...paylaştığım için..özellikle yalnız olmadığımı bildiğim için kısa sürede çok yol aldım. lütfen böyle tartışmalarla yıpranmayalım.
avaz avz Dr.Ozan TUNÇER diyorum ya bir süredir..."diyetsiz kalıcı zayıflıyorum..zayıflama diyetleri çöpe" isimli kitabından bir alıntı yapmak istiyorum:

Galiba ben artık "yemek bağımlısı" falan oldum.Ne dersler, ne birşey umrumda...Sürekli yemek düşünüyorum.Habire pastane- süpermarket ikilisi arasında mekik dokuyorum.Bu harcadığım -daha doğrusu klozete boşalttığım - paralarla kendime yeni bir dolap düzerdim.Bildiğim birşey var ki, bu şekilde daha fazla yaşayamam!2 sa. önce falan hayvan gibi yiyip kustum yine...Öncelikle, cuma günü evde yalnız olacağımı şimdiden biliyorum.O güne kadar kusmamalıyım.En azından kademe kademe azaltmalıyım galiba...Sonra haftada bir falan...Öfffff çok saçma ya........

forum faydasız olur mu hiç..

burda kendimi o kadar'kendim'gibi hissediorm ki ben..

hiç maske yok..kötü olduum zamanlarda iyiyi oynamama gerek yok..

hiç bişeyin arkasına saklanmama,hep yaptıım gibi kendimi baskı altında bulundurmama gerek yok duygularımla ilgili..(çok kolay düşüorm bazen..bi dak.önce ii olupda bi dak.sonrasında kötü olmama kimse anlam veremedii için hep ortalama olmayı seçiorm mesela..)

şimdi bu evde herkes bnden bi an önce iileşmemi beklio..tamamen ii niyetli,,bnm için...

ama oyle basit olsa ben zaten bugüne,hatta aylar önceki bigüne iileşmiş uyanırdım..

yavaş yavaş olcak belli..inişli çıkışlı bu yollar..

çabamı güçlendiriosunuz siz..olumlu haberleriniz bana da güç verio..aynı hastalıa yakalandıysak aynı çareleri bulabiliriz hepimiz..olumsuz haberlerinizde size güç vermeye çalışırken mutlu edio beni..çünkü insan hep kendi kötü durumunu en beteri gibi algılıo paylaşabilcei kimse olmassa..

bu forumu bulduum için,burda olduum için,sizleri tanıdıım için çok şanslı hissediorm kendimi..keşke hepimiz bi yerde toplansak..uzun bi süre hiç iş güç olmasa ve sürekli oturup konuşsak..işte bunun için keşkeye gerek yok..tamam,,iş güç kısmı biraz zor ama olsun biz genede fırsat buldukça toplanıp paylaşıorz..forum sayesinde..bunun neresi gereksiz yada faydasız...

19 nisanda evleniorm..