Tekrar merhaba ben de bugünlüğe birşeyler yazmak istedim. Şu an içimden bunları sizinle paylaşmak geldi...

Bir süredir takip edemedim ama şimdi yeniden buradayım. Ama bugün benim için çok farklı bir gün oldu! Bugün birkaç gündür küs olduğum kendimle barıştım! Küsmüştüm kendime... Kızgındım daha doğrusu! Lanetler okuyup beddualar ediyordum ama bugün ne kadar saçmaladığımın farkına vardım.

Niye kızdım, niye küsütm? Çok çabukrahatsızlanan bir yapım var. Ve de biraz şanssızım. Bütün aksilikler beni bulur. Ve bu durumlardan o kadar çok bıkmıştım ki... Ailem de tabii ki! Eğitimli insanlar olmasıan rağmen beni hocaya götürdüler. Hem de bulunduğumuz şehirden 15 saatlik uzak bir yere! Ben çok korkarım ama kıramadım ki onları da! Çünkü yorulmuşlardı! Onları bu kadar yırduğumun farkına vardığım için kızdım bir kere kendime. Sonra gittik hocaya! Bİr sürü yalan! Ve üstüne üstlük az daha boğuyordu kadın beni! Can damarımı bulup guatr burda atıyor bakın diyerek boğazımı sıktı. Halbuki bende guatr yok. Ve sonra sara nöbetlerin var diyerek tütsüler koklattı. Halbuki öyle birşey de yok! Kadının yanından çıktıktan sonra hüngür hüngür ağladım. Bağırdım herkese. Beni oraya götürenlere vs. Ben çok korkarım dedim ya! O gece sabah karşı uyandım tuvalette dakikalarca safra kustum. Ardından bi kaç gün ne yersem ne içersem midem bulandı kustum. Çünkü sinirliydim. Kokmuştum. Burdan başka bir forumda daha yazıyorum ve orda da birçok arkadaşım var. Aklıma onlara dediklerim, burdaki yazılanlar, insana yapışan bu hastalıklardan kurtulmanın ne kadar zor olduğu,bunun için nasıl mücadele ettiğimi,hala mücadele içinde olanlar, arkadaşlarıma iyileşmenin olduğunu ve bir daha olmyacağına dair verdiğim ümitler geldi aklıma. Belki sinirliydim, kokmuştum,kızgındım ama böyle yapmamalıydım. Bulansa da midem yedim. Ve kusmak istediğimde ağzıma gelenleri yuttum. Çünkü bu bi çare değildi bunu biliyordum. Evet bırakmıştım. Korkum çok büyüktü ama. Bu yüzden gecelerce halüsinasyonlar,uykusuzluklar ya da belli belirsiz uyuklamalar,spastik kolon ve gastritin verdiği mide ve sırt ağrıarı. Hepsi psikolojik.Şu sıra bunlarala uğraştım ama birçğunuatlatmayı başardım. Böyle oldu çünkü artık aileme eziyet ettiğimi ve çaresiz kaldığımı düşünmeye başlamıştım. Hoca denen o kadaından korkmuştum. Ve ameliyat olduğum kolum şimdi tekrar sorun yaratmaya başlamıştı. çbir şeye değmediğime hayatımın hatalardan ibaret olduğuna kendimi inandırdım. Sİnirli, alıngan, çekilmez bir hal aldım. ama bugün aynada baktım da kendime. Bu yaratık kim dedim.
   
Gülümsedim.Gülümsememi özlemişim.Kendimi öyle görmeyi! Evet birçok talihsizlik başıma geldi ama bu devamlı geleceği anlamına gelmiyor. Belki kolum yine rahatsızlandı ama bu iyileşmeyecek demek değil! Hala nefes alıyorum. Hala kendim başta olmak üzere çevremdekiler ve tanımadığım birçk için yapacağım çok şey vardı. Bir yolun sonuna geldiğimde diğer bir yolu seçemeyeceğime dair bir kural yok! Evet, insan yaşamın değerini bilmeli.... Yalna değil üç kez intihar girişimim oldu! Ama bunların hepsini geçmişe gömüyorum. Anoreksia ile de tanıştım ama bu da geçmişteydi. Evet bi kaç günlük süreçte uzun uzun düşündüm. Belki çok ukala bir tavır gelebilir ama gülmek bana çok yakışıyor. Tıpkı her insana yakıştığı gibi.... Evet bugün kendimi yeniden sevmeye başladım. Sınavsa eğer yaşam öğrenmeli acıyı da tatlıyı sevinci de mutluluğu da!

Bunları sizlerle paylaşmak istedim. Mutluyum ve mutluluğumu paylaşmak istiyorum tüm dostlarımla...

Sevgilerimle....

Sevgili günlük,
Bu aralar çok şükür çok iyiyim. Psikiyatrist ve ilacın çok faydası oldu, iyi ki gitmişim. Daha 2 hafta önce hiçbir şeye konsantre olamıyordum, şimdi yine yoğun tempoma dönebildim. Bu arada Londra'da çıkan "Kadın" isimli bir dergiye yazı yazmaya başladım orada yaşayan psikiyatrist halam aracılığıyla, gençlerle ilgili bir köşem var artık, ilk yazımı yolladım, Eylül sayısında çıkacak 10-15gün içinde, o yüzden çooook heyecanlı ve mutluyum. İlk yazım gençlerin genel mutsuzluğu üzerine oldu, en kısa zamanda da yeme bozukluklarıyla ilgili yazıcam.

Sevgili meliko, 1 hafta çok önemli bir gelişme, asla küçümseme bu süreyi, ardından 1 ay, 1 yıl gelecek ve en sonunda da hatırlayamayacağın uzun yıllar geçmiş olacak, yeter ki inancını yitirme ve kendini sev, değerini bil, ufak tefek iniş-çıkışlar olsa da bunlara ileride gülüp geçeceğini bil ve asla umursama.
Sevgiler

merhaba arkadaslar.ben artık şunu kabullendim.bu forum bir okul gibi benim ve birçok arkadasımız için bu rahatsılığı yenmek iyi olmak için yaptığımız çabalardan biri.ama ben bu forumun en tembel öğrencisiyim.tüm arkadaslarım her gecen gün ileri giderken ben dahada geriliyorum.artık yazacak yüzüm bile kalmadı hele de crea ya soru sormaya utanıyorum çünkü okadar yardım etmesine rağmen ben yine aynı kafada gidiyorum.ama bildiğim şey çabalıyorum gerçekten.dün gece ben lavaboya girince annem yine çantama bakmış tablet tablet laksatif bulunca bağırmaya başladı ama bu beni azarlamaya yönelik değil sadece bir feryat bağırmasıydı.sonra evin diğer üyeleri geldi içeri uyuyan ablam uyandı.ben kesin kavga çıkacak sandım ama öyle olmadı durumum hakkında konuşmaya başladılar.bir ablam şey dedi ben senin yerind eolsam utanırım sokağa çıkmaya sırf kafa kaldın üzülüyorum bakamıyorum sana dedi.o laf çok ağırıma gitti sanki ucubeyim gibi konuştu.ben sokakta bana kimse ucube gibi bakmıyor dedim diğer ablam ağlayarak bakmazlar çünkü seni tanımıyolar sevmiyorlar dedi neden analmıyorsun sana bişey olsa bu oadadaki insanlar mahvolacak istiyorsan sana vaktiyle şaka yapanları silelim hayatımızdan falan dedi.midesi tuttu sıkıntısdan çok ağpladı.kendim için aylardır dr a gidemiyorum sürekli seni düşünüyorum gitgide zayıflıyorsun dedi.sanırım baya araştırma yapmış ki senin hastalığında 3 kişiden biri ölüyor ablacım gitgide kilon düşüyor sona gidiyosun neden anlamıyorsun dedi.baya konuştuk herkes üzüntüzünü anlattı.ilaçların bağırsaklarımı mahvettiğini anlattılar.baya konuştuk.anneme şey derken duydum dediki danışmadığım insan kalmadı dedi bir diyetisyenle görüşmüş ama diyetisyen önce psikiyatrise dvm etmeli demiş.özellikle ablam çok bilinçliydi seni anlıyorum en çok sıkıntı senin için ablacım bu bir rahaysılık ama en azından kusma ve ilaç alma dedi.ben yinede sorunumu yarı inkar edecesine davrandım.sen ne güzsel bir kızsın bu halin iyi mi falan dedi.baya ağladı.sonra kustumu tekrar itiraf ettim artık parmak atınca anında kustumu duyunca annem iyice ağlamaya başladı.böyle bir geceydi.peki ben şua n napıyorum kahvaltımı yanıma  aldımçaktırmadan camdan atıyorum parça parça.yazık bana  şu laf anlamayan kafama.bu ara tekrar dr a gidicem psikiyatristime...feraicım senin durumuna zaten hep çok seviniyorum dr a anlatmakla ii ettin.artık mide problemin daha iyi olacak.meliko senin içinde aynı sevinçteyim.ve iyi olan tüm arkadaslarım için.sevgiler

merhaba herkese,

daha bugun tanıstım bu forumla. hemen uye olmaya karar verdim. yasadıklarımı yazmam belki hem bana hem de baskalarına iyi gelir diye dusundum.
ben kendimi part-time anoreksiya olarak goruyorum. bunu dememim nedeni, hicbir zaman olumcul sınırlara varıncaya kadar rejim yapamam, bir de bazen kilo alıp sonra vermem. ama az da olsa hep bir miktar yemem.
neyse, yaklasık 4 sene once basladı bu hastalıkla tanısmam. o zamanki erkek arkadasım cok dalga gecerdi benim hafif tombik yapımla. rejime basladım. olesiye kilo vermeliydim. verdim de. 1.72 boyundayım ve o donem 44-45 kiloya kadar dusmustum. sonra kendimden korktum ve bir psikoterapiste gittim 4-5 ay. bir sey degismedi. bıraktım ona gitmeyi. kendi kendime basarma kararı aldım. oncelikle erkek arkadasımdan ayrıldım. yavas yavas yemeye basladım. ama hep diyet yiyecekler yedim. kısa bir donem sonra hayatımda ilk kez asık oldum. onunla normal yasamaya geri donecegimi sandım. yemeye basladım onunla bircok sey. sonra kilo aldım ve bir gun asık oldugum adam bana "kilo almısız, eheheh:) " diye espri yaptı. bilmiyordu ki ben bunlardan cok etkileniyorum. sonra ona anlattım bak ben boyle seyler yasadım, nolur bana bunun esprisini yapma. anladı sandım. anlamamıs. neyse benim hasta oldugumu bile kabul etmedi zaten. hala da etmez. ona gore boylesi bir olayı yasamam, yani yemek istedigim seyleri kendimi tutup yememem ve kendime iskence etmem cok salakca ve komik. onun acıklaması bu. ben de anladım ki baskasından destek beklemek cok yanlıs aslında. butun olay benim kafamda. kimseye kendimi begendirmek zorunda degilim.
simdilerde kendi kendimi telkin ediyorum. az da olsa mutlaka her ogun yemek yiyorum. hep meyve yerdim hastalık boyunca. hala gunde en az 3-4 meyve yerim. hergun diyet ton balıgı olsa da balık yiyorum. yogurt yiyorum. kendi ekmegimi kendim yapıyorum ve ondan yiyorum. sebze yerim bolcana. yagsız pismis olacak mutlaka ama. hala az yaglı kavramına gecemedim. ona da gecerim elbet.
iki sorun var benim icin sadece. bir, dısarı cıktıgımda insanlarla yemek yemek. iki, annemlerle yemek yemek. dısarıda yemek yemek istemiyorum. sanki olay benim kontrolum dısında gerceklescekmis gibi geliyor. bu fikir kesinlikle hosuma gitmiyor. annemlerle yemek yemekten ise hic hoslanmıyorum, annemi mutlu etme dusuncesinden nefret ediyorum cunku. beni devamlı kontrol ediyormus gibi geliyor. sabah kahvaltı etsem onun onunde yediklerimi sayıyor. ona kızgınım bilmiyorum tam olarak neden. ama ona cok kızgınım icten ice. aynı sekilde babama da galiba. dolayısıyla onlarla yemek yiyip onları mutlu etmeyi istemiyorum.
simdilik boyle. simdiki kilomu da soliyim 48. kilo almaktan deli gibi korkmuyorum. zayıflama hapı kullanmayı kestim. ama sismanlamak da istemiyorum. oyle pasta falan yersem sismanlıcamdan korkuyorum. ama kararlıyım, bu hastalık kafamdam tam olarak silinecek. tekrar tombik de olsam ve kimse beni begenmese de umurumda degil. sanki zayıfken beraber oldugum insanlar beni elestirecek baska seyler bulamadılar mı? surusune bereket.
herkese tek tavsiyem var bu yolda. kendinizi cok sevin. herseyi sadece kendiniz icin yapın. hayattaki en onemli varlıgınız kendiniz olsun. sonra da hayatı koyverin gitsin

Meraba burada yeni uyeyim, ama bu hastalıkta hic yeni sayılamam ne yazık ki. Yaklasık 7 senedir bu illet beni yuttu.Yazılanalrı okudum ve bazıları o kadar cok birebir beni anlatıyor ki cevap yazmadan edemedim.

Ben anoreksik olarak basladım, 5 sene o sekilde gitti diyebilirim.Sonra blumiya belirtileri de basladı ve su an ikisi birlikte olmayan hayatımı tuketiyorlar.Blumiya baslayana kadar zayıftım.İnsanlar ozellikle kollarımın cok ince olmasıyla cok dalga gecerdi, ne kadar kolay soyleniyor ama o kadar cok incindim ki artık kendimden kollarımdan herseyimden nefret ediyordum.Ama oyle bir durum da var ki insanlar ne derse inadına "gıcıklığına" onlara beni yonetemezsiniz demek icin belki de onlar dalga gectikce ben daha cok zayıflamayı sectim.Onlar kim oluyordu ki? bu benim bedenim , su dunyada kontrolumde olan tek yer onlar zayıfsın derse kilo almam icin baskı yaparsa inadına zayıflarım.Baskıcı ve herseye karısan bir anne-babanın kızından baska ne beklenir ki zaten? iste hayattaki tek sıgınagım bedenim, ailemden bana bırakılan tek hareket alanım.

Neyse su an artık cok zayıf degilim cunku sanılanın aksine blumiya baslayınca cok kilo aldım.Eh tabi bir insanın 5 katı yiyip sonra 3 katı kadarını bile kussanız hala 2 katı icerde kalıyor.Daha bile cok almadıgıma sasırıyorum.

Konudan konuya atlıyorum ama bazen kendime kızıyorum, kriz anında cok hızlı yedigim tadına varamadıgım için...cok canım cekerek 4 fırın sütlaç, 2 tavuk gosu kazandibi, hosmerim ve baton kek ve nohutlu pilav almıstım.eve gelince once 1 litre su içtim, sonra basladım yemege -hızlı hızlı- nedense onu da anlamıyorum....ve sona sakladıgım sutlac ve hosmerimi o kadar zorlanarak(nefes bile alamayacak halde sistigim ve muthis acıdan dolayı) yedim yemege calıstım ki HIC bir tat almadım.Oysa ne kadar canım cekerek almıstım ve iste lanet hastalık aslında normal bir yemek sonrası bir kase yesem o sutlacı ne kadar tat alıcaktım.Ama kahretsin ki bu kriz anında birsey anlamıyorum ve oyle aptalım ki hala krize giriyorum.Neden ? tat icin degil ...demek ki .....belki de ofkemi kusmak için.....kontrol altına alamadıgım bu salak dunyamı gıcık etmek icin......o kadar cok sey var ki anlatılacak yasanan ....umarım yazarım umarım okuyanlar olur......

arkadaşlar üzgünüm dün akşam yine yaptım o lanet olası kusma işini.halbuki ne kadar da mutluydum 1 haftadır kusmuyorum die .. :'(napıcam bilmiyorum ama hala bir umudum var geçecek dimi arkadaşlar biticek dimi bi gün bu işkenceee 1 hafta sonra yenidennnn off oofff napıcam bilmiyorummmmm ama zaman geçiyorrr 1 seneyi geçti bu hastalıkkkk ve korkum artıyor....

merhaba arkadaşlar.bugün size yine yepyeni kararlar almış bir simge olarak yazıyorum.bugün çok korktum arkadaslar.sabah çok erken vakit ablam ve annem hastaneye gittiler.ama sonra öğrendimki bir ruh ve sinir hastalıkları hastanesine gitmişler.çok korktum acaba beni yatıracaklar mı diye.ve bugün 43 kilodan aşağıya inmeme kararı aldım.çünkü ben şuan 1gr almaktan korkuyorum ama eğer 40ın altına inersem zaten sreumla besleyecekler ve çok daha fazlasını alıca.ve hastaneye yatacak duruma gelmek istemiyorum.forumdan arkadasımız ömüründe 45 kiloda kas erimesi yaşadığını anlatması beni etkiledi ve benimde aynı riski taşıdğımı söylemesi.ben gerçekten kendim için tehlikeyi tam anlamıyla farkedememişim.bugün annem fenalık geçirdi.zaten ben yokken tüm gün ağlamış.okadar korktumki annemin tansiyonu var ve o an ona bişey olsa nasıl yaşardım ben.zaten babam hayatta değil birde annemi kendi hastalığım sebebiyle kaybetsem napardım.ablalarım sürekli ağlıyor.korkuluk gibisin diyorlar.ve tek istedikleri şu:laksatifi ve kusmayı bırakmam...az yememe bile rağzılar.ama hayır ben bugün gerçekten karar verdim.yine yenilgilerim aç günlerim ataklarım olacak ama kurtulucam kesin kararlıyım.hayatım mahvoldu,artık kolum kalkmıyor.1.64 boya 43 kiloyum şuan.hala almaya hazır değilim ama en azından abartmadan beni yaşatacak besinleri alacam.creanın anlattığı beslenme tazrzını uygulamaya başladım bugün.kilo aldırmayacağını metabolzimamı hızlandıracağını söyledi.gözüme hala çok gelsede bugün sağlıklı beslendim.ve az öncce karar almış vaziyette az ve sağlıklı yerken yemeğimin yanına çok çok sevdiğim simitten aldım ekmek yerine biraz.aman aman nasıl güzel bir duyguymuş.uzun zamandır ilk kez yemekleri beni şişmanlatan zorla yenilen birşey gibi yada tiksinircesine yediğim ve atacağım şeyler gibi görmedim.ilk kez tok olduğum için mutsduz değilim ve ilk kez açlık hissetmemenin ve sağlıklı yemiş olmanın mutluluğunu yaşıyorum.dedim ya simit severim bugün kendi rızamla biraz aldım ve yedim.veeee durabildim çünkü zevkle yedim korkuyla değil.ve şuan tokum ama kararınca.çok hoş bir duyguymuş.belki bir süre tartılmam emin değilim.ama artık kendimden çok ailem için başarıcam.birkaç gerizekalı insanın lafı ile başladım diyete ve anoreksiya ve bulumiayla tanıştım.ama ben artık ailemi önemsicem kendimi sevmiyosam onlar için kurtulacam.çünkü gerçekten perişan durumdalar.ölmemden nasıl korkuyorlar.artık sağlıklı olmalıyım lightta olsa süt içicem uzun zamandır kalsiyum almadım ve gereken besinleri.aldıklarımda gitti zaten.birkaç sene sonra öğretmen olucam ve ben 10 yaşında yeğenimin sorularını yapamaz hale geldim.ben böyle miydim okulda derecesiz geçtiğim yıl yoktu.anne olmak...bu düzensiz regller ilerde kısırlığa yol açacak belki.hayır ben sağlıklı kendime beni sevenlere faydalı ve en başta mutlu bir insan olmak istiyorum.ben güçlüyüm bunu başarıcam.ablam dediki kusarken parmağını gırtlağına atınca sadece bizi düşün seni nasıl sevdiğimizi,babamı düşün dedi ne acılar içinde öldüğünü senin kendini mahvettini.tüm ailem benim içi savaşıyor yeni psikiyatrist ve diyetisyenler arıyorlar beni motive etmeye çalışıorlar.benim dünya güzeli bir ailem varmış daha iyi anladım en başta onlar için kendim için yapmalıyım.arkadaslar çok uzatıyorum ama şu an hüngürt hüngür ağlıyorum ve siz benim herşeyimsiniz içimi dökmek istiyorum.çok sevdiğim kitaplarıma dönecem,hemen bu gece ertelemeden başlicam okumaya tekrar ve bu kış okulun yanında çalışmak için part time iş arayacağım.bişeylere tutnacağım hayatım kalorier tartı ve çıkarma üzerine dönüyor mahvoluyorum mutsuzum.şu an ağlarken sanki son kez döküyorum bu hastalık için gözyaşlarımı bitecek evet zaman gerekecek bir anda olmayacak ama başarıcam.ne büyük sıkıntıları aştım ben bu da gececek kararım kesin ben anoreksiya ve blumia hastası olarak yaşamak istemiyorum zaten birkaç kilo daha verirsem ölüm kapıda onu da anladım.eski simge olucam zaten zayıfladım dr umun da dediği gibi savaşı ben kazandım artık bitti bitmek zorunda.nolur arkadaslar eminim aynı şeyleri yaşıyoruz hepimiz bunları atlatabiliriz.bugün ertelemeden başlıyorum hayatıma sevdiğim ama ihmal ettiğim güzellikleri yeniden sokmaya.asla pes etmek yok her yenilgide yeni baştan...gözyaşlarım dinmek bilmiyor bu satırları yazarken...hepinizi seviyorum