Mantık bu işin neresinde?

Şu satırları bile yazması çok zor, çünkü beni tam anlatmalılar, önce "word" de yazıyorum ki yanlışlıkla silinmesin veya bilgisayar kapanırsa kaybolmasın diye "vaktimi" harcadığım bu satırlar..., diğer yandan  ise yanımdaki koyu kahvenin yanında bir parça çikolata olsa nasıl olurdu diye hayal etmekten kendimi alamıyorum, ama en son çılgınca bugün yaptığım 20 milyonluk alışverişi önce tüketip sonra çöpe yolladıktan sonra ne midem ne de boğazım kaldırır...

19 yaşındayım, tıp fakültesi 2. sınıf bitiyor bu sene. (Yani işin mantıkla bilgiyle hiç alakası yok)ortalamam 90 civarı birşey, yani başarılı sayılırım, lisede de hep "örnek" öğrenciydim ama universiteye geçince başarılı olma zorunluluğum arttı... Aksi olamazdı...
Dışarıdan örnek gibi görünen bir tıp öğrencisi için pek tahmin edilesi şeyler yaşadım diyemem... Sorun hep "ben"dim. Şimdi de "ben"im... Kimseyi suçlamadım, suçlayamam... Ailem, sunulan olanaklar her zaman o kadar kusursuzdu ki, bazen "hasta" olmaktan utanıyorum... Küçük şımarık bir kız olmaktan, öyle algılanmaktan korkuyorum... Ama aksine lise hayatım boyunca hep o kaloriferin üzerinde oturan öğretmenleri tarafından çok sevilen, örnek gösterilen, kollarında yaralar olan o "garip" kız oldum... Üniversiteyi başka şehirde okumaya gidince, beni hiç kimsenin tanımadığı bir yerde yeni bir ben yaratmaya çalıştım... Sorunlu gözükmemem gerekiyordu, ve kariyerimi tehlikeye atmamalıydım... Lise dönemimde bıraktığım, hastane dönemini, ilaçları, kendime zarar verme davranışlarımı, depresyonlarımı zihnimin arkasında bir yere kaldırdım... Bana yapışan tek şey depersonalizayonum ve derealizasyonumdu... Neyse... Şimdiye gelelim... Bu arada belirtmeliyim ki eve gittiğim zamanlarda, 5senedir beni izleyen doktorumu görüyorum...
5-6 senelik psikiyatrik geçmişimde, yeme ile sorunum küçük bir dönem oldu, diğer esas faktörlerın altında pek kimse takmadı... Hastanede dayadıkları ilaçla hallediverdiler o "küçük"sorunu.. Ta ki ben üniversiteye başlayana, kendi sorumluluğumu ve özgürlüğümü alana kadar, özel bir yurtta tek kişilik odada kalıyorum (şanslı olduğumu söylemiştim)... İlk yılımda gayet iyi hatırlıyorum 2.haftadan itibaren yemek yememe özgürlüğümü kullanmaya başlamıştım... Dolayısıyla zayıflıyordum, zaten okul yeterince vaktımı alıyordu, tek yapmam gereken yurda gelince boğazımı tutmaktı... Pek kusmakla ilgili bir şey yoktu o zamanlar, o yılbaşına doğru sadece biraz kaçırırsam kusuyordum ama aşırı yeme-kusma döngüsü gibi değildi (özellikle şuanla karşılaştırınca...).
Sene sonunda yaklaşık 48 kiloya düşmüştüm... (Boyum 172cm... Başlangıç kilomu bilmiyorum ama 60 üstü olabilir). Etrafımdakiler farketmişti zaten yaklaşık 2 beden küçülmüştüm... Hiçbir kıyafet üstümde durmuyordu... Yaz tatilinde evde olduğum için ve ailemi bu işe bulaştırmama kararı ile sadece akşam kendime izin verdiğim küçük yeme-kusma seanslarım olabiliyordu, gece yarısı herkes uyurken! Onun dışında annemin tabiri ile çok az yiyordum, bana göre ise oldukça fazlaydı tabi... Kilom yazın cok değişmedi sanırım - belirtmeliyim ki o zamandan beri tartılmıyorum -... 2. sınıfa başladığımda önce adetlerim düzensizleşti, 9 aydır da olmuyorum. Açıkçası bu hem kendi adıma zayıflığımı kanıtlıyor hem de beni korkutuyor ve "tıp öğrencisi" olarak da mantığımı bu işe dahil edemiyorum... Tekrar söylemeliyim ki tüm risklerini biliyorum ama lütfen ne biçim bir tıp öğrencisi diye düşünmeyin! Şu aralar herkes iyice zayıfladığımı söylüyor, babam rüzgarlı havada dışarı çıkmamam konusunda espri yapıyor! Tartı ise benim için hala bir kabus... Son dönemlerde yeme-kusma döngülerini iyice abartttım... Eskiden kusamamaktan korkardım ve hiç yemezdim şimdi ise kusmak için eğilmem yetiyor... Günde 10 kere belki kendimi "kirletiyor" ve sonra "temizliyorum" bu şekilde... İğrensem de bırakmak istesem de yapamıyorum... Şuanda finallerime calışıyorum, dersler yok, ben de tüm gün yurttayım!!! Hergün alışveriş yapıp - 20-30 milyon kadar - hepsini tüketiyorum ve tabi kusuyorum... Dişlerim o kadar hassaslaştı ki bazen ağrısına dayanamıyorum ama diş hekimine gitmekten de korkuyorum... En büyük savaşı ders çalışırken veriyorum, ders çalışmak ve başarılı olmak bir stres unsuru olduğundan yeme kusma döngülerimin en büyük kaynağını oluşturuyor...
Beni sıkan bir başka şeyse annemlerin artık birçok şeyin düzeldiğini zannetmesi, annem eskiden hep "o kötü dönem" olarak bahsediyor... Oysa o kötü bir dönem değildi. O dönem bendim, bana aitti... Bunu bilinçli yapmadığının farkındayım. Onun bana ait hastalıklı bir dönemi daha kaldıracağını zannetmiyorum... Artık bıktım; yiyip yiyip kusmaktan, tam kusamadığımdan şüphe duymaktan, yiyeceklerin üzerindeki besin değerlerini yanlış okumuş olma korkusundan, diyet kola istediğimde kutuyla gelmediği taktirde ya yanlışlıkla normal kolaysa diye içememekten,  kusmalarımı poşetlerle gizlemeye calışmaktan, kendimden, üstümdeki her gram yağdan, ...
Ölümden korkuyorum, yaşlanmak ölüm demektir, büyümek yaşlanmak, kadın olmak büyümek, adet görmek kadın olmak...
Ama  öğrendiklerimden yaptığımın ne kadar ölümcül sonuçlar doğurabileceğini biliyorum ve ölümden korkan biri olarak bana bu tezat geliyor... Ama sanırım kontrolumu kaybetmek daha çok korkutuyor beni... Zaten ben ben olmazsam ölümümü de kontrol edemem ki...
Buraya kadar okuma sabrını gösterenlere teşekkürler;
Sadece bunları doktorumla da paylaşmak isterdim, ama annemi bir daha sorunlarımla üzmek istemiyorum o bunu haketmiyor... Ama yoruldum hem fiziksel hem ruhsal olarak, iyi bir doktor olmak istiyorum ve bütün bunların beni mahvetmesini istemiyorum... Sadece paylaşmak istedim... Bunu okuyanları ilk olduklarını bilebilir... Sanırım gerçekten biriyle paylaşmaya ihtiyacım varmış... Ve hala var, keşke doktorumla konuşabilsem, ama  dediğim gibi ya annem oğrenirse diye çok korkuyorum...
Buraya kadar okuma zahmetine giren herkese cok teşekkür ederim...

Merhaba Deniz ve teresa, ikinizin yazdıklarını da okurken kendimden birçok şey buldum, bunlar madalyonun öbür yüzü malesef, bu hastalığı yaşayanlar bunların hepsini yaşıyor ve yaşayacak. Ama ümitsiz olmamalısınız. Ben de uzun yıllardan sonra bundan kurtulabildim çok şükür. 6 ayımı aldı kurtulmak, artık iyiyim diyebiliyorum. Ve 6 ay uzun bir zaman gibi görünse de aslında bunca yaşanana kıyasla çok kısa bir zaman. Bunu sadece zihnime ulaşarak başarabildim. Beni iyileştiren kişisel gelişim ve beslenme konusunda kendimi geliştirmek oldu. Artı, kendi kendimi telkin etmeyi öğrendim ki bence bu çok önemli. Zihin ve beden paralel çalışıyor. Zihninizin kontrolü elinizde olmadığı zaman doğal olarak asla kontrolu ele alamayacağınızı düşünüyorsunuz, ama zihninize ulaşıp siz yönlendirmeyi öğrendiğinizde tüm alışkanlıklarınızdan kurtulabilirsiniz. Ben aynı zamanda yoğun alkol de kullanıyordum 3 yıl gibi bir süredir, 5 aydır ağzıma koymadım, ve böyle bir ihtiyaç da hissetmiyorum. Günde 1 paket içtiğim sigara 3-5'e indi. Tamamen de bırakıcam, buna inanıyorum; çünkü artık zihnim ben nasıl istersem davranışlarımı o şekilde yönlendiriyor. Çok zorlandığım günler, aylar oldu ama bu hastalığı, bunun yanında birçok kötü alışkanlığımı ve 3 yıldır kronikleşmiş olan major depresyonumu yenebildim. Benim fiziki doğumum 25 yıl önce, ama manevi doğumum 6 ay önce oldu..Siz de önce iyileşebileceğinize inanmalı ve öncelikle kusma-kusmamaya değil de kendinizi ve zihninize yönelmelisiniz. Ben yapabildiysem sizin de yapmamanız için hiçbir engel yok, tek engel sizsiniz bunu asla unutmayın!
Sevgiler

Merhaba deniz,
Aslında dışarı çıkmam lazım hemen, forumu bi okuyup çıkacaktım ama yazını okuyunca yazmadan çıkamadım..
Çünkü bunların hepsini ben de yaşadım, ve blumiayla yaşamaya çalışan herkes de öyle veya böyle benzer şeyler yaşıyor. Senle ekstradan benzer yönlerimiz; ben de üniversite 2.sınıfa kadar- toplam 7 yıl- voleybol oynadım ve üniversiteyi ailemden ayrı bir şehirde yalnız yaşayarak okudum. Ya hep ya hiç, mükemmeliyetçilik had safhadaydı..
Üniversiteye gitmeden önce başlamıştı bu problem ama henüz ciddi boyutlarda değildi, ama yalnız yaşamak gözlerime perde indirdi sanki. Bir yandan okul, bir yandan voleybol, bir yandan blumia..Sonra voleybolu bıraktım, burslarla girdiğim üniversiteyi tırmalayarak bitirdim, dönem dönem hastalığımın hafiflediği oldu, bu dönemler iş hayatına girmiştim, her şey iyi derken yine başa döndüm..Tek nedeni ise benim kendi kendimi inandırmış olduğum bazı şeylerdi, şuan senin yapmış olduğun gibi..Belki de yıllar önce iyileşebilecekken sırf bu yanlış algı ve inançlarım yüzünden yıllarca sürdü bu. Aynı şekilde senin gibi bunu hayatımın bir parçası olarak görüyordum, bu artık kilo alıp-vermekten de öte bir şey halini almıştı, hem amaç hem araçtı..Blumia olmazsa hayatımın bomboş olacağını düşünüyordum; hem nefret ediyor hem de vazgeçemiyordum..
Şimdi baktığımda gördüğüm şey ise, asıl yapmak istediklerimin, amaçlarımın, her şeyin yıllarca süren bir döngüde bir o yana bir bu yana savrulmuş olduğu..Evet üniversiteyi bitirdim, çalıştım, kurslara gittim, ama artık o kadar yorulmuştum ki bu elde ettiklerimi yaşamımda uygulayacak halim kalmamıştı..İşi bıraktım, eve kapandım ve sadece düşündüm uzun bir süre. Kendimi, blumiayı, ailemi, hedeflerimi, isteklerimi, her şeyi..Ve ben algımda bir problem olduğunu ilk bu dönem farkettim. Her şey aslında benim kendi zihnimdeydi, ben nasıl algılıyor, düşünüyorsam hareketlerim, alışkanlıklarım da o şekilde gelişiyordu..Yani algımı değiştirerek bunları da değiştirebilirdim..Artık iyileşmek istiyordum; çünkü blumia benim için asla bir amaç veya araç değil, sadece zihnimdeki bir defectten kaynaklanan bir hastalıktı. Bunu 7 yıl sonra görebildim, kendimi daha önce nasıl blumik yaşamaya şartladıysam, bu sefer de sağlıklı yaşamaya şartladım, ve bunu başardım..Sen tıp okuyorsun, benden daha iyi biliyorsun ki bu doğuştan gelen bir hastalık değil, ve fizyolojik kökenli de değil; sonradan oluşan bir psikolojik rahatsızlık; nedenleri de sonuçları da çözümleri de kendi zihnimizde..
Lütfen bu hastalığa farklı açılardan bakmayı dene, ve kendine de. Gerçek hedeflerine, isteklerine, geleceğe dair yaşamak istediklerine..Ve inançlarını değiştirmeye başla, bunu sadece sen yapabilirsin mesela acıkma-doyma hakkındaki önyargın (ki bende de aynı durum vardı, yıllarca bu yüzden iyileşmeyi denemeyi bile düşünmedim..) Bilimsel olarak da kanıtlanan bir şey varki, insan acıkmayı 3, doymayı ise max. 15 günde öğreniyor. Bunların ve kendinin bilincinde ol ve kendini pozitif yönde telkin et, bu gerçekten çok önemli. Çünkü telkin çok güçlü bir şey; senin şuanki durumun dahil farkında olmadan kendi kendine yaptığın -hatalı ve yanlış algılara dayanan- telkin ve şartlandırmalarla bağlantılı. Bunu pozitife çevirebildiğinde zinhin de bu telkinleri alıyor ve davranışların da bu yönde değişiyor, denemelisin..
Kendine biraz zaman verip, sabredip önce inançlarını değiştirmeye odaklanmalısın; çünkü şuan seni iyileşmekten alıkoyan bu blumiasız yaşayamayacağın ve hayatının bomboş olacağı düşüncesinin, aslında blumiayla her şeyin boş olduğu şeklinde değiştiğini göreceksin. Adı üstünde, bu bir "döngü", yani dönüp dolaşıp aynı yere geliyorsun, bir yuvarlağın-hatta "sıfır"ın- etrafını dolanıp duruyorsun. En kötüsü de bu yuvarlak hep sabit kalıyor ama artık senin dolanıcak halin kalmıyor; genelde de bu dönemde insan sorgulamaya başlıyor bir şeyleri; çünkü artık "sıfır"ı da tüketmiş oluyor..Ve deniz, o dönem gerçekten çok zor bir dönem..O yüzden o noktaya gelmeden bundan kurtulmak için harekete geçmelisin. Ben bu noktada iyileşmeye karar verdim; daha doğrusu yaşamakla yaşamamak arasında bir tercih yaptım..Ve şimdi o yıllara ve kendime yaptıklarım için sadece kızıyorum; çünkü hayatı tadında yaşamak çok güzel..
Sevgiler

merhaba,ben de son 3 aydir yediklerimi kendi istegim disinda cikariyorum..ilk 1 ay 5 sonraki 2 ayda ise 4 kilo verdim..56 kiloyken 47 kiloya dustum..sizden farkim yediklerimin mideme inmesine bile izin vermeden,istek disi cikariyo olmam..yemek istiyor ama yiyemiyorum..baslarda yedikten sonra hemen istifra ediyordum..durum boyle olunca psikolojik olarak etkilenmemden olsa gerek,nasilsa tekrar cikartacagim dusuncesiyle yemek yemek bile istemiyorum..agzima aldigim bir lokmayi saatlerce cigneyebilirim..yutkunma fonksiyonumu yitirmis gibi hissediyorum..suan tv izlerken,ellerimi yikarken,araba kullanirken heran aklimda bu problem var..ve gunden gune psikolojik olarak cokuyorum..etrafimdaki herkes ne kadar cok kilo verdigimden bahsettikce daha da kotu hissediyorum..ozellikle erkek arkadasimla ilgili akliniza gelebilecek en ufak bir olay oldugunda dahi yemek yemis olayim veya olmayayim oguruyorum..
ilk zamanlar doktora da gittim,hicbirseyim olmadigini soyledi...simdi tekrar gitmeyi dusunuyorum..dusundukce cildirasim geliyor,bu daha ne kadar boyle surecek,eski halime ne zaman donecegim diye..
blumik olmadigimin farkindayim..ortak noktamiz her ogunden sonra kusuyo olmamiz...en azindan sizlere 'sunu yaparsan,bundan vazgecebilirsin' diyerek telkinde bulunulabiliyor..arastirmalarima gore ben hicbir kategoriye girmiyorum 
kimse bu konu hakkinda psikolojik bir problem olabilecegi disinda bir fikir yurutemiyor...psikologa gitmek istiyorum,ancak saglik karnemin tarihi dolmus..yeniletmek icin 300kmlik bir yolu goze almak durumundayim..ozel bir psikologa gitme imkanim olmasina ragmen aileme yuk olmak istemiyorum..ne de olsa bu onlarin problemi degil diye dusunuyorum..
en korkuncu da 2 ay sonra okulum acilip,tek basima yasamaya basladigimda ne yapacagimi bilemiyor olmam..
 

selam deniz.Hikayeni okuduğumda yendimde yeni bir şeyi daha kaşfettim aslında bende bu halimden memnunum.Yani bu bir hastalık değil sanki beni eğlendiren birşey.Bundan başka yapabilecek bir şey yok rahatlama yo lum yokmuş gibi ne bileyim.Mükemmelliyetçilik ben çok daha iyi yerlede  olmalıydım aslında hep eskiden en güzel kız en mükemmel kız en istenilen kız olmayı istemiştim.üniversite bitti uzun süren bir işsizlik dönemi ve gerçekler ile yüzleşen kendimi buldum.İngilizcem yoktu,tecrübem yoktu ve kimse kimsenin gözünün yaşına bakmıyordu.Gerçi bu hastalığım üniversite yıllarındada devam ediyordu hemde dahada şiddetli olarak ama sanki ne bileyim ben herzaman başka bir beni hayal ettim.Bütün hayallarim o tanımadığım ben üstündeydi çünkü o benden daha güzel daha mükemmel daha üstündü.
             Şimdi çalışıyorum ama hak ettiğime inandığım yerde değil belkide hiçbirşeyi hak etmemişde olabilir.Geleceğe dair umutlarım pek yok sanki herşeyde geç kalmış gibiyim bundan sonra birşey yapamam.Ve geleceğe baktığımda önümde gördüğüm hayatım çok sıradan çok boş herşeyi kabullenmişcesine kendi akışında.İşte beni birtek kusma rahatlatıyor çünkü bir süreliğinede olsa beni sanki kendime getiriyor bilmem tuhaf bir duygu bu ben pek çözemedim.Ama hayatım her zaman çok şükür etsemde istediğim gibi değil anlattığım üzere ve birtek mutluluğum bu sanırım ben bunu bırakamam...

Erika bu hastalık zaten asosyal ve yalnız yapıyor insanı.Daha onceleri cok sosyal mutlu bir insanken simdi yıllar sonra butun kopruleri atmıs oldugum icin geri donemiyorum hayata...eski arkadaslarımı teker teker kaybetmisim...ben 7 senedir anoreksi 2 senedir blumiya hastasıyım az sure degil cok dogal hayatla olan baglarımın zayıflaması...bir de ustune simdi isim nedeniyle sehir degistirdim ve burada yapayalnızım...eski yasadıgım sehirde cumartesi aksamı olacak ve ben evde oturuyor olucam ? su an aglıyorum durumuma ve yalnızlıgıma...hani the cure un bir video su vardı izleyen var mı bilmiyorum "lullaby" yatagın icine cekiliyordu yavas yavas ...yatak yutuyordu robert smithi aynen oyle hissediyorum ama daha kotusu sabah uyandıgımda yine ordayım ve hersey yeniden baslıyor...

Sevgili erika bende böyle başladım inan bana lise yıllarında tam 68 kilo olan bir kızdım ben.Sonra sıkı bir diyet inan bana o zamanlar hiç istediğim kiloya kavuşamıyordum uzun süre aç kalsamda.Tabi bilinç yapılan diet ve hiçbirşey yememenin verdiği bir hırsla tekrar eski yediklerimi yemeye başladım ama baktım emeğim boşuna gidiyor hadi dedim kusmak en iyisi
ilk başlarda bende yapamıyordum ama şimdi...Daha yaşın genç inan bana insanın kilosu 20 sinden sonra oturuyor daha beden hatların oturucak seninde kusmak iyi değil inan bak diğer yazılanlarıda okumuşsundur zamanla her ne kadar zayıf olsanda cildin bozuluyor,diş etlerinde iltihaplar başlıyor sen bıtkın bir halde oluyorsun.Hem kustuktan sonra elin ayağın titriyor ve ben üniversite yıllarında hiç ders çalışamazdım kustuktan sonra çünkü kafam hiçbirşeyi almaz olurdu hala öyle.Kİ sen üniversite sınvalarına giricekmişsin lüften yol yakınken dön....Kilo veririr inan bana bende bir bulimiyim ama böyle düşünüyorum ama sen daha başlardasın çok ilerlememiş bu durumun bu bir hastalık bunu unutma ve ilerlemeden bırak bence.
          sevgilerimle....

Bende kendimi suçlamaktan yoruldum ama bu durum bir süre sonra kendini suçlamana daha çok neden olucak.Çünkü bunu yaptıktan sonra heleki bir yeme krizi atağı sonrası kendini suçlu hissediyorsun yediklerinden ötürü ve çıkarmaya başlıyorsun.Yani bu durum inan bana kendini suçlu hissetmekten seni vazgeçiremiyecek.Kilo sonunda tek çaren bu değil inan bana başka şeyler düşünebilirsin önünde kendine koyduğun bir hedef var ve sen bu hedefi başardıktan sonra yani üniveriste sınavlarını kazandıktan sonra güzel ve sağlıklı bir rejimle istediğin kiloya kavuşabilirsin.

              Sana akıl veriyorum çünkü bende yaptım bunları aynı senin yaşındayken başladım ailemin vermiş olduğu stres üniveriste sınavlarının vermiş olduğu stres ve o zamanlar 68 kilo olan ben.Bir öcü gibi hissediyordum kendimi ama sonra sağlıksız ama zayıf bir hale dönüştüm.Hem dediğim gibi kusmalar sonrasında kafam hiçbirşeyi almıyor o kadar bitkin ve yorgun hissediyorsun ki kendini değil ders çalışmak kolunu kıpırdatmaya halin olmuyor işte bu yüzden yol yakınken bırak bunu bu işe bir son ver inan bana sonrası daha kötü olucaktır senin geçirdiğin evreleri geçiren biri olarak bunları söylüyorum ve hala düzelmemiş yaptıklarından pişman olan ve suçluluk duyan biri olarak...