Yeme Bozuklukları


Yeme davranışında önemli bozuklukların görüldüğü ruhsal bozukluklar bu başlık altında ele alınır.


Anoreksiya Nervoza

Çoğunlukla ciddi beslenme bozukluğu ile sonuçlanan, beden imajı bozukluğu ve kendine ciddi diyet sınırlaması ile belirli, önemli bir hastalıktır. Bu hastaların % 5-18’inin ölümle sonuçlandığı görülmüştür. Kilo, normalin çok altına düştüğü halde, kişi bunu yeterli görmez. Ergen genç kızlarda yaygınlığı %0,5-1’dir. Genellikle 13–20 taşları arasında başlar. Başlangıç, sıklıkla stresli yaşam olayları ile birliktedir. Kadınlarda 10–20 kat fazla görülür. Özellikle gelişmiş ülkelerde, baletlik, balerinlik gibi incelik gerektiren mesleklerde yaygındır.
Tek yumurta ikizlerinde eş hastalanma oranı, çift yumurta ikizlerinden yüksektir. Ailelerinde, daha çok depresyon, alkol bağımlılığı ve yeme bozuklukları bulunduğu görülmüştür. Ergenlikte, bağımsızlık ve toplumsal veya cinsel işlevsellik isteme reaksiyonu olarak ortaya çıktığı düşünülür. Toplumun zayıf görünüme önem vermesi hastalığı geliştirebilmektedir. 1960’larda, inceliği ile öne çıkan manken Twigy’nin ünlenmesi sonrası arttığı gözlenmiştir; adeta zayıflık moda olmuştur. Hamilelik korkusu ve bastırılmış cinsel ve saldırganlık dürtüleri, hastalığın oluşumunda rol oynayabilir. Üçte bir kadarı kronikleşir.


Bulimia Nervoza

Ara sıra gelen, kontrol edilemeyen, kompulsif, hızlı ve kısa sürede inanılmaz ölçüde fazla yeme halidir. Ardından genellikle kendi kendilerini kustururlar. İshal yapıcı, idrar söktürücü ilaçlar alırlar; kilo vermek için aşırı egzersizlere başvururlar. Genç kadınlarda yaygınlığı %1-3’tür. Genellikle 16–18 yaşlarında başlar. Kadınlarda 10 kat fazla görülür. Metabolizma ile ilgili çalışmalar, azalmış norepinefrin ve serotonin aktivite ve dönüşümü bulunduğunu ortaya koymuştur. Kusan bazı bulimia’lı hastalarda plazma düzeyi yüksek bulunmuştur. Bu hastaların ailelerinde, daha fazla depresyon ve obezite (aşırı şişmanlık) olduğu görülmüştür. Toplumun inceliği ödüllendirmesine bir tepki olabilir. Bu hastalar perfeksiyonist (mükemmeliyetçi) olmaya eğilimlidir. Aile çekişmeleri, itilme ve ihmal ortaya çıkışta etkili olabilir. Hastalar, okul sonrası ailelerini bırakmaktan korkabilir. Anksiyete ve depresif belirtiler sık görülür; intihar bir risktir. Alkol kötüye kullanımı vardır. Üçte bir kadarı, yiyecek için hırsızlığa başvurabilir.
Psikodinamik açıdan, cinsel ve saldırganlık fantezileri, kişi tarafından kabul edilemez ve sembolik olarak aşırı yeme ile ifade edilir. Genellikle kronik seyirlidir.

Çocuklarda Yeme Sorunları


Çoğu zaman çocuklarımızla mücadeleler yaşar, onlarla bebeklikten itibaren pek çok konuda çatışmaya gireriz, ister istemez. Bu çatışmalardan en belirginidir yemek üzerindeki mücadele.
Çocuklar için yemek gelişimsel bir basamaktır. Yemek alışkanlığı çocuğun duygu durumuna, bağımsızlığına, bireyselleşmesine, motor gelişimine, ebeveynleri ile uzun dönem ilişkisine ve huyunun oluşumuna yol açar.
Yeme sorunların çocuk 1–2 yaşlarındayken kendini göstermeye başlar. Çocuk bağımsızlığını ilan etme yolunda ilk çabasını yemek seçerek veya yemeği reddederek dile getirir. Anne telaşlanır, korkar, kızar ve hatta suçluluk duyar. Böylelikle savaş başlamıştır. Her öğünde bu tansiyon hissedilmeye, hatta gittikçe şiddetlenmeye başlar. Bir kısır döngüye giren durum çocuğun gittikçe daha az yemek yemesine yol açacaktır. Daha da önemlisi bu karşı koyma ve çatışma çocuğun diğer davranışlarına da yansıyacak; uyku düzeni, tuvalet eğitimi ve istekleri ertelemede ebeveynler güçlük yaşamaya başlayacaktır.
Bebeklik dönemi(1 yaş) yeme davranışına bağlı problemleri üçe ayırabiliriz: anne sütünün yetersizliği ve normalin altında besleme çocuk doktorlarının müdahalesine ihtiyaç duyulacak bir durumdur. 2. problem özellikle anne sütü almayan bebeklerde rastlanan gereğinden fazla besleme sıkıntısıdır. Bu durumda annenin suçluluk duygusu ve sosyokültürel etkilerin önemli olduğu gözlenmektedir. Uzmanların önerisi ilk 6 ay anne sütü ile çoğu beslemek olmaktadır. Diğer taraftan günlük süt veya besin miktarı da çocuk doktorlarının önerdiği seviyeyi geçmemelidir. Sonuncu olarak anneler sık sık beslenme sonrası bebeklerin çeşitli yollarla besini çıkartmasından şikâyet ederler. Bu durumda önerilen yemek öncesi ve sonrası bebeğin sakin bir ortamda olması, kucağa alınmaması, hareket halinde bırakılmaması ve öğünün gerekli miktarların üstüne çıkartılmamasıdır.
2–3 yaşlarında yeme problemleri daha sık meydana gelmekte, anneleri etkilemektedir. Bu yaşlar çocuk için zor yaşlardır, çünkü bebek kendi özgürlünü kazanmaya, bireyselleşmeye çalışmakla birlikte anne ve babasından da kopmamaya uğraşır. Bu yaşlarda (özellikle 3 yaşında) bebek bedensel ihtiyaçlarının farkına varır, kaşık, çatal tutarak kendi beslenme ihtiyacını giderebilir. Anneler için bu durum pek çok açıdan zordur.


Bu dönemde de 3 tür şikâyetle anneler uzmanlara başvurmaktadır:

1. Yemek seçme
2. Yemeyi reddetme veya ağızda bekletme
3. Yemek esnasında ayağa kalkma dolaşma
Çocuklarımız sosyalleşmeye başladığı andan itibaren onları anaokulları, yuvalara göndeririz. 6 yaşından sonra ise artık okul çağı gelmiştir. Yeme davranışlarında sorun yaşayan ve bu davranışları artık pekiştirmiş bir çocuğun okul dönemi beslenme düzenini oturtmak da ebeveynler için güç bir durum haline gelebilmektedir. Bu nedenle anne-babalara çocuklarının küçük yaşlarından itibaren bir takım görevler düşmektedir.


Anne-Babalara Öneriler:

1. Örnek olma
2. Zorlamama, tehdit etmeme
3. Kirlilik ortaya çıkmasına rağmen 1 yaşından itibaren çocukları kendi kendilerini beslemeye teşvik etme
4. Küçük öğünler, ufak lokmalar
5. Öğün içinde alternatif seçimine destek
6. Olumlu yeme davranışlarını sözel olarak ödüllendirme
7. Belirli yiyecekler için çok katı olmamaya çalışma
8. Kesin, kararlı ancak yumuşak disiplin
9. Öğünün süresi için önceden belirli zaman dilimi kararlaştırma
10. Tatlı, şeker, çikolatanın ancak çocuk yemeğini bitirdiğinde sunulması
11. Tabağın tamamen bitirilmesi konusunda ısrarcılıktan kaçınma
12. Yemek için masa ve sandalyeyi tercih etme, kucak, TV karşısından vs. kaçınma
13. Tüm yemek disiplininde tutarlılık


Uzm. Psk. Hande Sinirlioğlu Ertaş

Yeme Bozukluğu


Yeme bozukluğu günümüzde giderek daha fazla önem kazanmaya başlayan bir problemdir. Özellikle ergenlik döneminde görülen bir rahatsızlık olup kadınlarda görülme sıklığı erkeklere oranla çok daha yüksektir. Günümüz modern toplumlarında “ince” olmanın çekicilikle eşdeğer tutulduğu, medyanın özellikle kadınlara yönelik mesajlarında zayıf olma vurgusunun yer aldığı görülmektedir.

Bu durumun yeme bozuklukları için hazırlayıcı bir faktör olduğu düşünülmektedir. Ancak yeme bozuklukları yalnızca ince olma çabaları ile açıklanamayacak kadar karmaşık olup, bir sürü psikolojik faktörle de ilişkilidir. İçinde bulunulan yaşam dönemi, geçirilen bir travma, ilişkilerde yaşanan güçlükler vs… sonucunda ortaya çıkabilir. Yeme bozuklukları en genel tanımı ile yaşanan bir takım zorlukların yeme paternleri ile dışa vurumudur. Örneğin yemeği reddetme kişiyi zora sokan bir ilişki tarzını reddetme ile karakterize olabilir. Kabul isteğinin, onay beklentisinin bir yolu, ebeveyne bir başkaldırı amacı vs… olabilir. Yeme bozukluklarında beden hoşnutsuzluğu temel bir faktör olup benlik algısı ile ilişkilidir.

Ailelerin bu süreçte sıklıkla kızgın, korkulu bazen de deprese oldukları, ne yapacaklarını bilemedikleri görülür. Bu durum ailenin bireyi zorlamasıyla, ona aşırı tepki göstermesiyle sonuçlanabilir. Söz konusu durum da rahatsızlığın daha da inatçı hale gelmesiyle sonuçlanır. Yeme problemleri primer veya bir rahatsızlığa sekonder olarak ortaya çıkabilir. Örneğin kilo ve iştah kaybı majör depresif bozukluğun yaygın bir bulgusudur. Dolayısıyla yaşanan süreç depresyonun bir ifade biçimi olabilir ya da eşlik eden depresyon, kaygı bozuklukları ve diğer psikiyatrik rahatsızlıklar görülebilir.

Yeme bozukluğu olanlar, özellikle anoreksikler çoğu zaman ailenin ısrarı ile yardım almaya razı olmaktadırlar ya da zorlanmaktadırlar. Oysa rahatsızlığın erken tanınması ve terapi sürecinin başlatılması rahatsızlığın kronik hale gelmesini ve bireyin hayatını tehdit etmesini önler. Bireyin hayatı riskinin olduğu durumlarda öncelikle hastaneye yatırılarak belli bir kiloya ulaşması ve fonksiyonlarının normale dönemsi amaçlanır.

Yeme bozukluklarının en sık görülenleri Anoreksiya Nevroza ve Bulimia Nervoza’dır.

Anoreksiya Nevroza: Kişinin vücut biçimi ve ağırlığını algılamada problem olması sonucu yemeyi durdurması ve aşırı derecede kilo kaybetmesidir. Anoreksik birey kilosu ne olursa olsun kendini şişman hisseder. Kilo kaybını genellikle diyetle sağlar; ayrıca kusma, müshil ilacı, diyet ilacı ya da aşırı egzersiz de uygulayabilir. Bu bireylerin kilo almaktan aşırı derecede korktukları, devamlı kilo kontrolü, kalori hesabı yaptıkları, diyet ürünleri tercih ettikleri görülür. Açlık duygusunu inkar edebilir, yemek yememek için devamlı bahaneler bulabilir, alışılmadık yeme alışkanlıkları geliştirebilirler. Yemek yediğinde utanç, suçluluk hissederler. Bu bireyler kendilerinde bir rahatsızlık olmadığını düşündükleri için genellikle terapiyi reddederler. Bir kısmı oluşan çeşitli komplikasyonlar sonucu ölür.

Kişilik özellikleri olarak genelde katı, mükemmeliyetçi, kendilerine yüksek hedefler belirleyen bireylerdir. Kilo kaybını başardığında kendilerini güçlü, kontrollü hisseder. Yaşamının kontrolünü bu şekilde elinde tutmaya çalışabilir. Genelde kendilerine güvenleri azdır. Bu bireylerin ailelerinin de beklentilerinin yüksek olduğu, bağımsızlık kazanma isteklerine karşı güçlü direnç gösterdikleri bildirilmektedir.

Bulimia Nevroza: En genel tanımı ile birbiri ardına yeme ve kusma nöbetlerinin olmasıdır. Bulimik bir birey bir seferde yiyebileceği miktardan çok daha fazlasını, çok daha kısa zamanda yer. Çoğu zaman yemek yerken kontrol kaybı (yemeyi durduramayacağı) hissini yaşar. Bulimiada temel patoloji yemeyi durduramamadır. Amaç açlığı bastırmak değil, kendisini dolu hissetmektir. Yeme nöbetlerini ardından kendini çok şişmiş hisseden birey yoğun suçluluk, utanç duyguları yaşar ve yediklerini kusarak veya müshil ilacı vs… kullanarak ya da aşırı egzersiz de yaparak çıkartmaya çalışır. Bulimikler için genellikle yemek yemek tek rahatlama alanıdır. Yaşamlarını yemek ve yememek arasında bocalama ile geçiririler.

Bulimiklerin sıklıkla gizli bir şekilde tıkındıkları bilinir. Toplu yemek yerlerinden kaçındıkları, yemekten sonra hemen banyoya gittikleri, ani kilo değişimlerinin olduğu görülür.

Anoreksiklerden farklı olarak bulimikler bir rahatsızlıkları olduğunu kabul etme ve yardım alma eğilimindedirler. Yapılan araştırmalar bu bireylerin yoğun değersizlik hisleri ve onay ihtiyacı içinde olan, aşırı derecede kendini eleştiren bireyler olduğuna dair bilgiler sunmaktadır. Benlik algıları vücut görünümlerine bağlıdır. Bir takım çalışmalar bulimiklerin ebeveynlerinin uzak ve reddedici olduklarını bildirmekte, anneden ayrılma ve bireyselleşme çabalarının dışa atma-kusma şeklinde olabileceğine işaret etmektedir. Bazı araştırmalar da hem ebeveynde hem de çocukta birbirinden ayrılma ile ilgili yoğun güçlükler olduğunu ifade etmektedir.


Psikolog Gamze Ülker

Beslenme ve Yeme Problemleri


Yemeği reddetme, aşırı yeme, obezite, memenin kesilmesinde yaşanan zorluklar…
Çocuğun doğumdan itibaren beslenmesi, anne ile kurduğu ilişkiden yoğun olarak etkilenir. Anne ile beklenen bağın kurulamamış olması, annenin emzirme ile olan ilişkisi, bebeğin beslenmesi ile ilgili endişeleri annede gerginliğe yol açabilmekte bu gerginlik çocuk üzerinde yemek yemesi yönünde baskılara neden olabilmektedir. Annenin gerginliği ve baskıları nedeniyle bebeğin sakinleşememesi, bebeğin besin almayı reddetmesi ya da direnç göstermesine yol açmaktadır.

Sonuç olarak anne ile çocuk arasında beslenme ve yemek yeme duygusal bir çatışma aracı haline gelebilmektedir. Çocukların bu durumda gösterdiği en önemli davranışlar yemek süresini uzatmak, verilen besinle oynamak, besini ağzında tutmak, ağlamak ve kusma şeklindedir.

Çocuğun ihtiyaçlarına ve ritmine göre (aç veya tok oluşu gibi) değil, kendi belirlediği yerde ve miktarda yemek yemesi için zorlayan kuralcı anneler ile çocuğun yemesi ile aşırı ilgili annelerin çocukların yemek yeme davranışını olumsuz yönde etkileyebildikleri bir gerçektir.


Agape Danışmanlık

Kızlar, bu yazıyı 4-5 sene öncesinin Officiel dergisinden kesip saklamışım, yeni buldum, size de yazıyorum, mutlaka okuyun, çok önemli şeyler yazıyor.
 


Bulimia: Duyguların Tehlikeli İfadesi


Bulimia, çoğunlukla kadınlarda görülen ve vücutta ciddi etkileri olan bir beslenme bozukluğu. Bu hastalığa genellikle kadınlarda rastlanmasının nedeni ise kadınların sorunlarını, beslenme alışkanlıklarına daha fazla yansıtarak ifade etme eğiliminde olması.


Günümüzde gittikçe daha sık rastlanan bu hastalık; boşluk duygusunu, karamsarlığı diğer insanlardan daha yoğun hisseden bireylerin sığınak olarak gördükleri alkolizm, uyuşturucu gibi bağımlılıklarla temelde aynı kategoride yer almakta. Zaman zaman örneklerini gördüğümüz bulimianın altında yatan nedenler çok çeşitli…


Bulimia Nedir?

İnsan hayatında sadece açlık giderici rolü olmayan beslenme, yiyeceklerin içindeki hormonlarla hissettiğimiz depresif duyguları da bir ölçüde ortadan kaldırır. Ancak bulimia hastaları, açlık duygusu olsun ya da olmasın, bir anda ortaya çıkan ve kontrol edemedikleri kadar şiddetli yemek yeme ihtiyacı hissederler. Yemek yeme baskısı karşısında hasta, bu duygu artık bastıramayacağı dereceye gelene kadar bir kararsızlık süreci yaşar (yesem mi, yemesem mi?). Sonunda kendini buzdolabının önünde bulur ve tuzlu, tatlı, sağlıklı, sağlıksız gibi hiçbir ayrım yapmadan her şeyi yemeye başlar. Bilinçsizce yapılan bu hareket, tamamen bireyin hissettiği tedirginlik, utanç ve suçluluk duygusundan kaynaklanmaktadır. Kimi zaman normalden fazla yenen yemek sonrasında hasta bu kez kilo almaktan korkar. İşte bu korku bulimia hastalığının en kötü özelliğidir. Çünkü hasta kilo almayı engellemek için tehlikeli yöntemlere başvurur. Şüphesiz bu yöntemlerin içinde en bilineni ve en çok başvurulanı kusmaktır. Bağırsakları yumuşatıcı ve idrar söktürücü ilaçların fazla kullanımı, aşırı egzersiz, katı rejimler, öğünlerde yenen yemek miktarının azaltılması da sayılabilecek yöntemlerin arasında yer almaktadır. Kimi bulimia hastalarının birden fazla yönteme de başvurduğu görülmektedir. Böylece kilo alımını durdurup, hastalıklarını saklayabileceklerini düşünürler.


Blumianın Nedenleri

Bulimia krizleri, yoğun yaşanan üzüntünün göstergesidir. Bulimia hastalarında görülen duygusal boşluğun birçok nedeni olabilir:
- Anne ve çocuk arasındaki yetersiz ilişki:
Bulimia hastalığının asıl nedeni, çocuğun küçük yaşlarda anne ve babasıyla olan ilişkisinde aranmalıdır. Anne, çocuğun öğünler dışında her istediğinde yemek yemesine izin verdiği zaman, çocuk açlık duygusunu diğer ihtiyaçlardan veya hislerden (susamak, kızgınlık, sevgi vb.) farklı olarak değerlendirir. Öğün sistemi gözetmeden yapılan düzensiz ve dengesiz beslenme bir başka deyişle; besin ve sevgi arasında oluşabilecek karışıklık, ileri yaşlarda çocukta bulimia krizi olarak ortaya çıkar.
- Duygusal sarsıntılar
Bir bireyde bulimianın ortaya çıkmasının nedeni, hastanın çocukluk döneminde yaşadığı terk edilmeden kaynaklanan duygusal eksikliklerde de aranmalıdır. İki türlü terk edilme vardır. Birincisi “gerçek terk edilme”: Gerçek hayatta yaşanan ayrılıklar; bakıcının değişmesi, boşanma, ebeveynlerin hastalanması vb.
Diğeri de “hayali terk edilme”lerdir: Bu tür düşüncelerin gerçek hayatta hiçbir dayanağı yoktur ve tamamıyla çocuğun kendi hayal dünyasına özgüdür. Çocuğun hiç sevilmediğini, ailenin kendisini önemsemediğini düşünmesi gibi. Fakat her ikisi de çocuğun bir tepki vermesine neden olurlar, özellikle beslenme alışkanlıklarında çocuk, kendisini sakinleştirmek için şekerlemelere ve sağlıksız yiyeceklere yönelir. Bu alışkanlık, çocukluk döneminde kazanılır ve ergenlik döneminde veya yetişkin olduğunda anne-babadan ayrılık, boşanma, ölüm gibi yoğun duyguların yaşandığı olaylar karşısında ortaya çıkar.


Çocuklukta Bulimia

Kısa zaman dilimi içerisinde büyük miktarda yemek yeme olarak tanımlanan bulimia, çocuklarda kendini sürekli atıştırma olarak gösterir. Çocuk, yemeği küçük lokmalar halinde ve uzun süre çiğneyerek yer. Bu davranışın altında aslında sıkıntıya ve yalnızlığa karşı mücadele etme amacı bulunmaktadır; çocuk yaşadığı duygusal boşluğu yemekle doldurur.
Öte yandan sürekli devam eden bu atıştırmalar, sizin için çocuğunuzun içinde bulunduğu durumu ifade eden bir mesajdır. Bu davranışa azarlayarak tepki vermemelisiniz. Bulimialı çocuk, çevresiyle başarılı ilişki kuramayan çocuktur.
Küçük yaşta yalnız bırakılan çocuklarda bu hastalığa daha sık rastlanmaktadır. Eve geç gelen ebeveynleri bekleyen çocuk kendini yalnız hisseder, bir bekleyiş içerisine girer ve bu hissi, televizyon seyrederken atıştırarak yok etmeye çalışır. Çocukta bu davranışın yerleşmesini engellemek için ona kendisini oyalamasını sağlayacak aktiviteler önerebilirsiniz. Ama en önemlisi onunla konuşmak ve birlikte zaman geçirmek için vakit ayırmanızdır. Çocuğunuzla geçireceğiniz bir yarım saat bile onun bu hastalığa yakalanmasını önleyebilir.


Değişen Alışkanlıkların İnsanlara Hediyesi: Bulimia

10 – 15 yıl öncesine kadar bile yemekler ailece birlikte yenirdi. Bugün ise her evde aile üyelerinin bir araya geldiği belirli bir yemek saatinin olduğunu söylemek zor. Kahvaltı, öğle ya da akşam yemeği olsun, insanlar yemek saatini kendilerine göre ayarlıyor. Kahvaltıyı herkes kendi kalkış saatine göre yapıyor, öğle yemeği çoğunlukla herhangi bir restoranda self-servis olarak, akşam yemeği ise eve varış saatine göre ayrı ayrı yeniliyor.
Dondurulmuş ve hazır yiyecekler, ev yemeklerinin beğenilmemesi de aile üyelerinin birlikte yemek yemelerini engelleyen unsurlardan biri. Yemek beraberce yenilse bile televizyondaki filmler veya tartışma programlarını seyretmek, aile bireylerinin gün içinde ne yaptıklarını anlatmalarından daha fazla önem kazanıyor. Tüm bu değişimin sonunda da aile bireylerinin keyifli sohbetler yapmalarını sağlamak gibi bir amacı da olan “birlikte yemek yeme” kavramı bir ölçüde anlamını kaybediyor.
Evet, yemek yemeli. Ama ne yediğimizi anlamadığımız, yemeği tek başımıza yiyerek bizi yalnız ve sanki bunu bir zorunluluk gibi hissettirecek biçimde de olmamalı. Çoğumuzun bildiğinin aksine, fazla yenilen yemek bulimia hastasını kesinlikle tatmin etmez; yemeğin onun için “tamamlama” işlevi vardır. Hayatında eksikliğini duyduğu duyguların yerini bir anlamda bu şekilde doldurmaya çalışır. Öyleyse bu hastalığın 1980’li yıllardan sonra ciddi anlamda yayılmaya başladığını düşünürsek, sorunun değişen ve bireyi yalnızlığa sürükleyen toplumsal alışkanlıklardan kaynaklandığını ve dolayısıyla beslenme alışkanlıklarımızın yaşam tarzınızla paralel değiştiğini de iddia edebiliriz.

Bulimianın fiziksel ve psikolojik sonuçları:

Fiziksel Sonuçlar:
- Sürekli kusma ile kaybedilen potasyum ve sodyumdan kaynaklanan fiziksel yorgunluk
- Mide ve yemek borusunda yanma
- Kulakaltı bezlerinde (tükürük bezleri) ve yüzde şişkinlik
- Yetersiz beslenme belirtileri: Kuru cilt, kolay kırılan tırnaklar, diş&dişetlerinde bozulmalar
- Yemek borusunda kusmanın neden olduğu yanma veya delinme
- Bulimia krizlerinde aşırı yemeden kaynaklanan mide yırtılması
- Vücut hatlarında bozulma: Bulimia hastaları midelerini, kriz sırasında doldurmak ve sonra kilo almamak için kusma ile boşaltmak zorunda hissettikleri bir kap gibi düşünürler. Şüphesiz bu alışkanlık bir süre sonra vücutta bozulmalara neden olur.

Psikolojik Sonuçlar:
- Sağlıksız beslenmenin patolojik sonuçlarının bilincinde olmalarından kaynaklanan üzüntülü ve mutsuz ruh hali
- Çirkin olduğunu düşünerek kendini küçümseme ve zekâsını reddederek kendini değersiz görme
- Karamsarlık ve yalnızlık duygusu
- Depresyona neden olabilecek kadar aşırı biçimde kendini küçümseme, suçluluk ve utanç duyma
- Nedensiz ve ani sinirlenmeler
- Cinsel doyumsuzluk
- Duygusal çözülme ve kalıcı duygusal ilişki kuramama
- Ek çalışmalara katılmama, iş yaşamından uzaklaşma
- Sosyal hayattan kendini soyutlama: Bulimia hastaları, hastalıklarını mümkün olduğu kadar saklamaya çalışırlar; yemeğin ortasında kusmaya gidemeyecekleri için yemek tekliflerini kabul etmezler
- Fiziksel görünüme ilişkin saplantılar; zayıf kalmaya çalışmanın takıntı halini alması


İştah Fazlalığı ve Bulimia Arasındaki Fark

İştah fazlalığı (polifaji), giderilemeyen açlık ve bunun sonucunda aşırı derecede yemek yeme olarak tanımlanır. Ancak yenilen yemeğin gözle görülür biçimde artması tamamıyla fizyolojik nedenlerle iştahın açılmasından kaynaklanmaktadır. Uzun süreli ve aşırı yapılan kas çalıştırıcı hareketler, şeker hastalığı gibi çeşitli etkenler, vücutta normalin üzerinde kalori yakılmasına neden olurlar ve bu da doğrudan doğruya iştahı etkiler.
Bulimianın temelinde ise organik bir bozukluk değil; psikolojik bozukluk bulunur. Bir bulimia hastasına göre yemek sıkıntıyı ve huzursuzluğu giderici bir araçtır.
Bulimianın 3 farklı biçimi vardır:
- Klasik bulimia; bulimianın halk arasında en çok bilinen tipidir. Hızlı ve fazla miktarda yenilen yemekten sonra hissedilen suçluluk duygusunu hasta kusarak gidermeye çalışır.
- İştahsızlık özelliği gösteren bulimia; yeterli besin alımına rağmen, iştahsız bir insan, yediklerine dikkat ederek, kimi zaman da kısmen düzenli bir biçimde kusarak kilosunu sürekli kontrol altında tutar.
- Obeziteli bulimia; bulimia krizlerini yaşayan ama yemekten sonra kusmayan kimselerde rastlanır. Hastalığın bu türünde çevrimsel bir değişiklik söz konusudur. İlk devrelerde zayıflanırken, bir süre sonra bulimia krizleri ile kilo almaya başlanır. Kilo alma süreci aylar, hatta yıllarca sürebilir.


Bulimia ve Açlık

Bulimia, ani duyulan şiddetli açlıkla karıştırılmamalıdır. Bulimialı bir insan acıkmaksızın o anda ne görürse yer. Üstelik yediği yemeğin porsiyonları çoğu insanınkinden fazladır. Burada söz konusu olan canımız sıkıldığında yediğimiz bir çikolatayla geçiştirilebilecek bir yeme isteği değil. İnsan her acıktığında yemek yeme isteği duymaz ve çok fazla acıksa bile yemeği belli bir zevke göre hazırlar. Oysa bulimia hastası tuzlu-tatlı ayrımı yapmaz. Şiddetli açlıklar nadiren hissedilir ve bir anlamda gün içinde yaşanan strese vücudun verdiği tepkidir. Buna karşılık kontrol edilemeyen açlık, her zaman bulimiada değildir; yaşanan üzüntüyü maskeleyen bir ödüldür ve bunun sürekli tekrarlanmasını önlemek için psikoloğa başvurularak sorunun kaynağı bulunmalıdır.


Rakamlarla Bulimia

- Yapılan istatistiklere göre her 10 bulimia hastasından 9’u kadın. Bulimianın kadınlar arasında yaygınlığını açıkça göstermesinin yanı sıra bu istatistiklere dikkat çeken bir diğer nokta ise bulimia hastası erkeklerin oranının gün geçtikçe artmasıdır.
- Bulimianın ilk belirtileri, ergenlik çağında yani 18–20 arası yaşlarda ortaya çıkıyor. Tahminlere göre ise gençlerin %2’si bulimia tehdidi altında.
- Bulimia krizleri günde 3-4 defa tekrarlayabilir ve toplumda iştahsızlıktan 4 kat fazla yaygındır.


Kazanılması “zorunlu” bir savaş bulimia:

Bulimia, iletişim eksikliğinden kaynaklanan beslenme bozukluğudur. Bulimia hastaları yalnızlıklarını, ruhsal sıkıntılarını sadece bulimia krizleriyle anlatabiliyorlar. Bu insanlar, hastalıklarının vücutlarına verdikleri zararın bilincindedirler ve çoğunlukla yardım istemek için bir doktora başvururlar. Ancak bu istek, hastalığın ilerleyen aşamalarında, ilk belirtiler ortaya çıktıktan yıllar sonra gelmektedir. Yine de atılan bu ufak adım, iyileşmeye doğru önemli bir aşamadır. Hastanın kendisini toplumdan soyutlamasını durdurur. Bulimialı insanlarla iletişim kurmak ve sorunlarını anlatarak açılmalarını sağlamak tedavi için çok önemlidir. Terapilerin de asıl amacı budur (grup terapileri, psikoterapi, psikanaliz vb.). Ancak psikoterapi, tedavide tek başına yeterli olmaz. Psikoterapi ve beslenme tedavisi bir arada yürütülmelidir. Beslenme alışkanlığını yeniden oluşturmak için hem miktar, hem de besin değeri açısından uygun bir beslenme düzeni hazırlanmalıdır.

Bulimia ve Ağız Sağlığına Etkileri


Bulimia Nervoza nedir?

Yemek yeme ile ilgili psikolojik bir rahatsızlıktır. Normal yemek yedikten sonra yediklerini isteyerek çıkarmak ve bu olayın üç ay boyunca haftada en az iki defa olması, bu rahatsızlığa 'bulimia nevroza' teşhisi koymak için gereklidir. Hastalar tüm nüfusun % 1–4 ünü içerir ve genellikle 18 ile 30 yaş arası kadınlardır.
Bulimia kilo, yiyecek ve yemek yeme ile ilgili bir obsesyondur (takıntı).


Bulimia nevrozanın belirtileri nelerdir?

Kilo değişiminin haftada 2,5-10kg olması,
Dudak ve ağız çevresindeki derinin kuru olması,
Yutkunma lenf nodülünün ve parotis bezinin büyümesi,
Kasılma ve sıkmalara bağlı olarak göz çevresindeki kan damarlarının çatlaması,
Parmakta oluşan nasır(kusmayı sağlamak için),


Ağız içindeki bazı belirtileri:

Kusma sırasında çıkan aside bağlı tüm dişlerde minede erezyon,
Karbonhidrat alımına bağlı olarak kusmalar sırasında çürük kavitelerinde artış,
Parotis bezinin fonksiyon bozukluğu ve tükürük akışındaki azalmaya bağlı olarak ağız kuruluğunun görülmesi ile çürük riski,
Damakta kırmızı lezyonlar (kusmayı uyarmak için kullanılan malzemelere bağlı),
Braketler ve geçici restorasyonların asidin yapıştırıcıyı eritmesi sebebi ile düşmesi,
Dişlerin asit nedeniyle koyu renkli ve keskin hale gelmesi,
Diş etlerinde kanama.