Merhaba arkadaşlar,
en son ne zaman bu siye yazı yazdım hatırlamıyorum ama yazmadan belki bir ay önce öğrenmiştim borderline olduğumu iyi ki öğrenmişim  ve iyi ki bu siteyi okumuşum bence sizde hergün okuyun yaşadığınız duyguların birçoğuna dışardan bakmak güzel insanı kendine getiriyor ve benim için artık hayat biraz değişti diyebilirim. Öncelikle darbe üstüne darbe yemeye devam ediyorum yani normalde beni krizden krize sokacak olaylar geliyor başıma ama hiç mutsuz değilim...ilk başlarda böyle değildi tabi. bir düşünce sistemi geliştirdim kendime.. ama şunu söylemek isterim ki ben yıllardır düşünce gücü beyin gücü falan diye kafayı yemiş gibi bir sürü kitap okumuş bir insanım ve biliyorum ki insan beyninin yenemeyeceği hiçbişey yok!!!
Formül şu: Önce durumu normal olarak kabul ediyosun her neyse... ne olursa olsun...arkadaşlar unutmayın istemesenizde hayat devam ediyor...kabul etmesen ne oluyo kii...ikincisi kriz dediğimiz o illetin geleceği an beynime bunun saçma sapan bir grip virüsü gibi bişey olduğunu aslında normal olduğumu ve bunun bu virüsten kaynaklandığını düşündürmüyorum hissettiriyorum ve sonra duruma dışardan bakıyorum..beynim bunu hastalık olarak görüyor ve üzülme duygusu otomatik olarak ortadan kalkıyor...hergün ağlardım yanlız kaldığımda eskiden...iki saatte bir içime sıkıntılar basardı yavaş yavaş eksiliyor hepsi artık ayda bir kere ağlıyorum belki sıkıntı ise gelse bile hemen gidiyor...
belki saçam geldi size ama bu benim yolum ben beynimle oynamayı seviyorum ama şuna eminim ki sizde kendi kişiliğiniz ve karakterinize göre bir düşünce sistemi geliştirebilirsiniz bence..
YETER Kİ İSTEYİN YALAN GERÇEK OLUR...
Daha sonra ne olur bilmiyorum ama elimden geldiğince artık kendimi üzmeyeceğime eminim...bu iki paralık dünyanın  3 kuruş etmeyen şerefsizleri içinse asla...döner giderim arkama bile bakmam
ONE LIFE LIVE IT!!!!!!!!!!

bir kızılderili atasözü der ki; "izlenen tencere kaynamaz"

İdealleştirme ile aşağılama arasında sürekli değişen bir ilişki
Tehlikeli boyutlarda kendine güven eksikliği ve dengesizlik
Ruh halinde sürekli ve büyük değişimler.
Aşırı ve yoğun öfke
Kızgın ve saldırgan patlamalar
Ayrılıkta yada kayıp anında panik duygusu
Sürekli olarak kendini boş hissetme.

yeme bozukluğu nedeniyler doktora gidiorm..ama bu belirtilerin hepsi bende var.sanırım doktorum farkındadır bu durumun..kendimi bildim bileli boyleyim ben..hiç bi işi bitiremedim herşey yarım..çünkü biliorm ki zaten başaramam..tembel yada olumsuz diebilirsiniz ,herneysem artık hiç bi işi bitiremediimi biliorm bitek.içimde ne olduunu bilmediğim bişe çok acıdığında  kendime çektirdiim fiziksel bi acıyla onu bastırmaya çalıştıımda çok oldu..kollarım kül tablası gibi..bilekleriminde canına okudum..alkol tedavisi gördüm ve bulimiim..sanırım ben sınır kişiliğim bunu doktoruma da sormam gerek ama ole diilse neyim ki ben

mükemmelim ben yaaa.. amaan boşver.. ) bu ve bunun gibi psikolojik mekanizmaları kendi kendime buldum ama ben.. doğal çıkarım yani.. yani herşey kendinde bitiyor demek istiyorum.. seni en iyi sen anlarsın.. doktorun da sen oluyorsun bu durumda tabi.. yinelememe gerek var mı bilmiyorum ama kendimi seviyorum..

 Yaseminet ne kadar da guzel söylemiş:
"bana ait olan bu bozukluğu ben düzeltemiycemde ilaçlar doktorlar mı düzeltecek... "!
Bu sozun uzerinde hepimiz derin dusunmeliyiz...
ve borderline_'nin:"..hep brlikte yenemez miyiz bu hastalığı.bizi birbirime bağlayan o kuwwetli şey,bu hastalıktan kurtulmamıza da yardım etmez mi.sizi bilmem ama ben iyileşiceğimize sonuna kadar inanıyorum..."sözü cok onemli...
 Başarmak için inanmak gerek...

evet.. bu çok önemli bir ayrıntı.. sözsel ifadelimle bunu yapmak çok etkili ancak bunu bir de yazılı olarak ifade etmek inanılmaz etkili oluyor.. şunu bir düşünün, volfgang amadeus arkaaş cenaze eserini yaratırken kötü düşünceler neticesinde hakkın rahmetine kavuşmuştu ya, işte o hesap.. güzel düşünürseniz güzel şeyler yaşarsınız, ama karamsar olursanız kurtuluş yok.. debbbelenip durusunuz sabbaha kadar.. benden ve umuttan söylemesi.. umutcum saol bu ayrıntıyı yeniden hatırlattıın için..