son cümlenle güne selam olsun diye katkıda bulunayım cümlelerine; çünkü ben borderline ile yaşıyorum ve bunla on yıldır yaşayabiliyorsam çok dayanıklıyım... bunu biraz değiştiriim; çünkü ben borderline ile yaşıyorum ve bunla yirmibir yıldır yaşayabiliyorsam çok dayanıklıyım

sizi anlamakta gerçekten güçlük çekiyorum.öyle karamsarsınız ki...oysa ben bu hastalığın üstesinden gelebilceğimizi düşünüyorum.neden ona yenilelim ki.neden onunla yaşamayı öğrenmek zorunda kalalım.bence hepimiz kurtulabiliriz.sdece birzcık inanalım buna.lütfen karamsar olmayın hepimiz başarabiliriz bunu.gerçekten...

18 yaşındayım ben.yaşımın çok genç olmasından kaynaklansa gerek bu heycanım we iyileşmeye olan inancım.aslında ben de farkındayım düzelmeye çalışırken hastalığımın her geçen gün daha da çok ilerlediğinin.4 gündür bileğimi keserek zarar Vermeye başladım kendime.belki bu şekilde dawranarak iyileşme sürecini güçleşiriyorum.ama yine de engel olamıyorum kendime.bunu denediim için mutluyum doğrusu.fiziksel acı beni rahatlatıyor.tüm bunlara rağmen yine de kurtulmak istiyorum ben.bu şekilde yaşamak gerçekten çok daha acı Verici çünkü..

  o aptallığı bende 18 yaşındayken yapmıştım biranda düşülen bir çukurdu ve o çukurdan çıktımmı hayır hiçbir zaman çıkmadım bazen güneşler doğsada üzerime ben hala o çukurdaydım ama onunla yaşamayı öğrendim ve kızımı o çukura itmemek için uğraşıyorum şimdi..
şimdilerde ise üstesinden gelmem gereken o kadar önemli mevzularım varki belkide bu hastalık yüzünden hep ertelediğim şeylerdi bunlar.. şimdilerde sigaraya verdim kendimi çünkü beynime şunu demiştim ben böyle yaşamak istemiyorum o yüzden çok sigara içip sigaraya bağlı bir hastalıktan ölmek... bu da bir nevi intihar biliyorum ama artık sigarayı çok içiyorum napacağım ben.. yaaa yine tutarsız davraşnışlarımdan birisi ve işte yine ben... bir yol ayrımındayım ve şaşırdım kaldım biliyorum bu durum geçecek fakat bende ne gibi izler bırakacak bilmiyorum artık...
gerçekten çok kötü bir şey bununla yaşamak allah yolumuzu açık etsin ve bizlerin yar ve yardımcısı olsun diyeceğim başka da birşey gelmiyor aklıma...

vuuuuu..... siz uçmuşunuz yaavv : ) ben melekmişim meğer.. demek ben de zamanında böyle algılanıyordum ha.. aslına bakarsanız, evet sizi anlayabiliyorum ne kadar kaçınma kaçınma savunma mekanizmasını uygulasam da kendimden sizin cümlelerinizle sizlere tanık olurken, bi nevi kendimi gözsellediğimi aslında nasıl algılandığımı daha iyi anlıyorum her defasında.. bu da bana fikir veriyor, iyi geliyor.. empatiyi daha iyi öğretiyor.. ve bişey daha birileri sizi kandırmış, yok öyle tedavi medavi.. kendinizden başka doktorunuz yok.. ordinaryus olsa tırıs gider sizin yanınızda.. en iyi doktorunuz sizsizniz.. kendinizden daha iyi sizi bilecek kimse yok.. ve emin olun tek çıkar yol seve seve o tazıyla yaşamak.. onu evcilleştirisen problem diye bişey de kalmıyor zaten.. bak benimki evcilleşti bile.. 

kesinlikle katılıyorum seline.. bu hatta en önemli şey.. zihninizi meşgul edecek bişey bulmak oyalanmak en önemli şey bu noktada.. kendimden biliyorum bıçak gibi kesiliyor zamanla herşey.. ama yanlız kalmayın sakın.. hele hele birbaşınıza yani kendi kendinize asla kalmayın.. kendinizi dayanılmaz acıyla bulduğunuz anlarda kesinlikle yanlız kalmamaya çalışşın.. çevrenizden yararlanmayıo öğrenin.. hatta ailenizden kardeşlerinizden.. onlarla iletişim kurun hiç değilse.. burda yararlanmayı hastalık krizinin geçimi anlamında kullanıyorum yanlış anlamayaın.. ama evet insanlardan kendinizi için yararlanmayı da öğrenmek gerekiyor.. bakın ben soyut düşünüyorum yani kendime ait bi dünyam vara hepimiz gibi.. yani bordo kardeşliği babında neyse hepimiz gibi aklıma geldikçe yani herşey kötü giderken tazıya yemini vermeyi unuttuysam veya dayanılmaz hale gelmişse soluduğum hava amaaan boşveer diyorum.. kendimi bilinçli bilinçsiz intihara sürüklemektense veya öldürmektense boşlkuyorum herşeyi.. ki kaçınılmaz olana dek boş boş yaşayacağımdan eminim.. hiçbi cevap bulunamayacak zaten.. öyle düşünün.. hiçbişeyim mutlak bi çaresi çözümü yuok.. bu hastalık normal zaten.. biz sadece aşırı duyarlıyız olana bitene hepsi bu.. rimbaud gibi van gogh gibi goethe gibi.. diğer sanat tarihi manyaklarından farkımız yok.. sadece selinin dediği gibi beyin hücrelerimizi öldürmekten veya kendinizi bitirmekten başka bi işe yaramaz.. vallahi siz başarılısınız vallahi biz başarılıyız.. yaparız.. biz başarırız.. çünkü o kadar çetin raddelerden geçtik.. hayattayız çünkü güçlüyüz.. böyle düşünmek gerekiyor.. ve hayata dönmek gerekiyor.. size herşeyi unutun filan demiyorum.. bırakın onlar da sizinle gelsin.. sadece uyumlu hale getirin uydurun kendinizi o manyak tazıyla.. o sizi değil siz onu kontroıl ediceksizniz bakın  bi süre sonra.. yeter ki meşgale yaratın kendinize.. ben öyle yaptım şimdi emin olun çok iyiyim..

aaa olurmu hiç yaa öykü neler diyorsun sen
yaptığın doğru bir şey değil helede yaşını baz alırsak alkol ve seks senin için biraz erken olmuş diyebiliriz fakat ölümü düşünmek  senin yaşındaki genç bir kıza hiç yakışmıyor bence kendini bir an önce toparla hayat iki apıç arasında devam etmiyor canım..
türkiyede bekaret çokk çokkk önemli filanda sanma sakın tanıdığım bir sürü kız var ama adı kız hepside ilk hatta belki de kimbilir kaçıncı d eneyimlerini yaşamışlar.. ama bu durum senin psikolojini alt üst ettiği bir gerçek ama kendine zaman ve önce durumunu ailenden yakın bulduğun birisiyle konuş..
sonra yapman gereken ikinci şey hiçbir şey olmamış gibi okumana ve  okumuyorsan çalışma hayatına atılman ...
tabulardan korkuyorsun ve bu yüzden intiharı düşünüyorsun.. halbuki ben daha düne kadar ölümü düşünen ben (dikkatini çekerim benim sorunlarımı duysan dudakların uçuklar.) şimdilerde hayatı keşfetmeye hazırlanıyorum artık. bence çık bu girdaptan çünkü bunları düşündükçe kendini daha zor olayların içinde bulacaksın.. hem o birlikteliği kendin istemişsin beraberliğiniz  karşılıklı istekle olmuş iyi şeyler düşün mesela ben onu seviyordum ve o anları yaşadım gibi:))

32 yaşındayım ve borderline kişilik bozukluğum var.aslında buna borderline kişilik örüntüsü demeyi tercih ederim.bu bir kişilik yapısı ve temel yapı belki de hiç değişmiyor.biz borderlinelar farklı bir tür gibi hissederiz genelde ve bu doğrudur.bu fark her zaman 'yanlış've 'zararlı'olmak zorunda değil.çözüm bunu kabul etmekte biraz da.kendimizi tanımak çok önemli 'acı'dan kurtulmak için.tanıdıkça,hangi davranışı hangi durumlarda gösterdiğimizi farkettikçe,farkındalık seviyemiz arttıkça değiştirme ve kontrol etme gücümüz artar.farkında bir borderline, borderline olmanın avantajlarını da yaşamaya başlar.hatta hayatı cehenneme çevirebilen bu kişilik yapısının cennete çevirme gücü de olduğunu farketmeye başlarız.kendimizi gözlemlerken bize iyi ayna olabilecek 'zeki'bir terapist çok önemli.borderlineın ilacı iyi bir terapisttir.
'kullanma klavuzumuzu'yazdığımız zaman artık bir hastalık olmaktan çıkıp 'kişilik özelliği'olur borderline.
'cehenneme'hiç düşmüyor değilim.sadece artık çıkış yolunu da öğrendim.gel-gitlerimle barıştım.kendime 'gülümsemeyi'öğrendim.
bu durumumla mücadele ederken kaybettiklerim tabii ki var hayatta.kaybettiğim zaman,kaybettiğim fırsatlar,kaybettiğim imajlarım ...ama kimseden ilerde ya da üstün olmak zorunda değilim.kiminle yarışıyorum?neye göre kaybettim?önemli olan mutluluksa o statüde,sahip olunan metalarda,imajda yakalanmıyor.bunu anlamak lazım.o kendini tanımakla,kabullenmekle yakalanıyor.kabullenince sevgi ortaya çıkıyor zaten.sevgi içimizde doğal olarak var.sadece engellerimiz var onu yaşamak için.onlar kalkınca altından çıkıyor sevgi.
bir de her saniye mutlu olmak zorunda değiliz.hüznümüzle,acımızla,yasımızla,heyecanımızla,korkumuzla,her türlü duygumuzla barışmamız lazım.direnç gösterdiğimizde duygularımız sağlıksızlaşıyor.duygularımızı her haliyle kabul ettikçe,savaşmak yerine gözlemlemeye başlayınca güzel duygular daha çok uğramaya başlıyor bize.
borderline ı çekilmez yapan içimizdeki direnç.
içgözlem yapmayı öğrendiğimiz terapiler bize iyi gelir her zaman.direncin yerini gözlem ve kabulleniş almaya başlar.tanıştırayım:'huzur'